ମନରେ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରି, ସେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କର ଉପଦେଶକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେ ସିଧାସଳଖ ବାରାଣସୀକୁ ଯାଇଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାନୀଙ୍କର ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମିତ୍ରସାହା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ଏପରେ, ସେ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ରୀତିରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ଶାସନ କଲେ। ଏହିପରି, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେ ମହାନ ରାଜା ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କଲେ। ଯେଉଁ ମଣିଷ ଗଙ୍ଗା ଉପାସନା କରେ, ଶୁଣେ, ସ୍ମରଣ କରେ କିମ୍ବା ତାହାର ଜଳ ପାନ କରେ, ସେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବ — ଏହି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାପରିପ୍ରବାହକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, ମଣିଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଏ — ଏହି ନେଇ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଏହିଠାରେ, ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଭାଇ, ଦୟାକରି ତାହାର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ମୋତେ କୁହ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମର ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ। ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ଓ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେହି କଥା କୁହ। ଦକ୍ଷଙ୍କର ଦୁଇ ଝିଅ — ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ — ଥିଲେ ଦିତି ଓ ଅଦିତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଏକାପର ଏକ ଶତ୍ରୁ ହୋଇ, ଜୟ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଦିତିଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଥିଲେ ପ୍ରବଳ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ଯିଏ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମହାନ ନାୟକ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣଭକ୍ତ ବିରୋଚନ। ସେ ଦୈତ୍ୟ ସେନାପତି ହୋଇଥିଲେ, ମୁନି। ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତି, ସ୍ୱର୍ଗ ଜିତିବାକୁ ମନେ ଧରିଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଭାଗରେ ପଞ୍ଚଶତ ହାତୀ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପଦାତି ସେନାର ବିବରଣା ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ — ସେନା ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲା। ବଲିଙ୍କର ଶତପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼ ପୁଅ ବାଣ, ପିତାଙ୍କ ପରି ପ୍ରବଳ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମୀ। ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜ ଓ ପତାକା ଆକାଶକୁ ଏପରି ଢାକିଦେଲା ଯେ, ମେଘ ମଧ୍ୟ ବିଜୁଳି ଚମକିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ପୂର୍ବବତ୍ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଗଲେ। ଡମ୍ବର ଶବ୍ଦ ବିଶ୍ୱରେ ଏପରି ଗଞ୍ଜିଗଲା ଯେ, ଏହା ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ମେଘର ଗର୍ଜନ। ଦେବମାନେ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ଦୁଇ ସେନାର ହୁଁକାର ଏପରି ଚଢିଗଲା ଯେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲା। ରଥ, ଅଶ୍ୱ, ଧନୁର୍ବାଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ କମ୍ପିତ ହେଲା। ବିଶ୍ୱ ଏପରି ଶବ୍ଦରେ ଭରିଗଲା ଯେ, ଲୋକମାନେ ଭାବିଲେ ଅକାଳ ପ୍ରଳୟ ଆସିଗଲା। ମେଘରେ ଢାକା ରାତି, ବିଜୁଳି ଚମକିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦେବତାମାନେ ତୀବ୍ର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିଲେ। କେହି ଘୋଡ଼ା ସହ ଘୋଡ଼ା ଧକ୍କା ଦେଉଥିଲେ, କେହି ଗଦା ଓ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। କେତେକ ଅମୃତ ପିଇ ଆକାଶୀୟ ରଥରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଓ ଶତ୍ରୁ ନିବାରଣ ପାଇଁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ଅଗ୍ନି-ବାରିକେଡ୍, ଛୁରି, ବାଣ, ଚକ୍ର, କାଂଟା, ଶୂଳ, ପାଷାଣ, ଶତ୍ରୁ-ବିନାଶକ, ପାଶ, ତଳୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ହେଲା। ରଥ, ଅଶ୍ୱ, ହାତୀ ଓ ପଦାତି ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ ଭୀଷଣ ଭାବେ ଚାଲିଲା। ଏହିପରି, ଏଠାରେ ଆଠ ହଜାର ଯୋଧ୍ୟା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବଲୋକ ଛାଡ଼ି, ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ବିରୋଚନୀ, ଯିଏ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ସେ ତିନି ଲୋକର ଶାସନ କଲେ।