ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ରମରେ, ଏକ ଉତ୍ତମ ଉପାସକ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ନିଜ ବାହୁ ଓ ପାଦର ଗଠିଠି, ଅଙ୍ଗୁଳି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ମନ୍ତ୍ର ଅଙ୍କୁରଣ କରିଥାଏ। ମୁଣ୍ଡ, ଚକ୍ଷୁ, ହୃଦୟ, ପେଟ, ଉରୁ, ଗୋଡ଼ ଓ ଦୁଇ ପାଦ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଙ୍କୁରଣ କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ବେଦରେ ଯେପରି ଶିଖିତ, ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ହୃଦୟ, ଉରୁ ଓ ପାଦରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅନ୍ୟ ଯେଉଁ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା "ତେଜସ୍ୱୀ କଠା" ବୋଲି କୁହାଯାଏ। କିଛି ମହାନ ଋଷି ଏହି ଅଙ୍କୁରଣକୁ "ନମଃ" ପ୍ରତ୍ୟୟ ସହ କରିବାକୁ କହିଛନ୍ତି। ଏହି ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ପୂର୍ବତନ ଋଷିମାନେ ଅଷ୍ଟପ୍ରକୃତିର ସାର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ପ୍ରକୃତି ମିଶି ଏହି ଅଷ୍ଟ ପ୍ରକୃତି ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ। ଉତ୍ତମ ଉପାସକ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ବାର ଅଙ୍କୁରଣ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରତି ନାମକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏହାର ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଉତ୍ତମ କ୍ରମ। ଏଠି ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପ ଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ସହ ଜଡିତ। ଏହି ମନୁକୁ ଅଷ୍ଟପ୍ରକୃତି ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ, ଯାହା ଅଷ୍ଟ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଗଠିତ। ଲଳାଟ, ପେଟ, ହୃଦୟ, କଣ୍ଠ, ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ମଣ୍ଡଳୀରେ, ପୂଜାରୀ କ୍ରମିକ ଭାବେ ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପକୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ମଧ୍ୟରେ କୁହୁଡ଼ି ଉପରେ ମଧ୍ୟ। ମିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ସହ ମାଧବଙ୍କୁ, ଵରୁଣ ମନ୍ତ୍ର ସହ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ, ତାପରେ ଵିୱସ୍ୱତ୍ ମନ୍ତ୍ର ସହ ତ୍ରିବିକ୍ରମଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ପରେ ପର୍ଜନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ସହ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ତାପରେ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଅଙ୍କୁରଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଧ୍ରୁବ, ମୁକୁଟ, ବାହୁବନ୍ଧ, ହାର ଓ ଶେଷରେ ମକର ଚିହ୍ନ ଅଙ୍କୁରଣ କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ପିତାମ୍ବରର ଶେଷ ଓ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ହୃଦୟ ଉପରେ ଅଙ୍କୁରଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମୟରେ, "ଯିଏ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏମିତି ଅଙ୍କୁରଣ କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଉପାସକ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯିଏ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ। ସେ ଦୁଇ ହାତରେ ଭୂମି ଓ ଶ୍ରୀକୁ ଧରିଛନ୍ତି, ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ଶୋଭିତ। ସେ ହାର, ବାହୁବନ୍ଧ, କଙ୍ଗନ ଓ ପିତାମ୍ବର ଧାରଣ କରି ଅତି ଶୋଭାମାନ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରଥମେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ନିଜ ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହୁଏ। ତିନି ଲକ୍ଷ ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହୁଏ। ସାତ ଲକ୍ଷ ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ପୂଜାରୀ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସଦୃଶ ହୁଏ। ଏଭଳି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ପୁଷ୍ପ ଦ୍ୱାରା ଦଶ ଅଂଶ ଅର୍ପଣ କରେ। ବେଙ୍ଗରୁ ଆଦି ହୋଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ସବୁକୁ ମନୋଯୋଗରେ ଆସନ ଉପରେ ପୂଜା କରେ। ନମ୍ରତା, ସତ୍ୟ ଓ ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ ନବମ ଅଂଶ ବିଶେଷ ମନ୍ତ୍ରଣା କରାଯାଏ। ନିଜ ପାଇଁ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ "ସର୍ବଂ ଖଲ୍ୱିଦଂ ଆତ୍ମା" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଛବିଶି ଅକ୍ଷରୀ ଆସନ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆସନକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରଥମେ ଅଙ୍ଗ ଓ ମନ୍ତ୍ରର ମୂଳକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିକର ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ସୁଵର୍ଣ୍ଣ, ପିତା, କୃଷ୍ଣ, ନୀଳ ଓ ପିତାମ୍ବର ଧାରଣ କରିଥିବା ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଧଳା, ସୁଵର୍ଣ୍ଣୀୟ, ଗାଈର ଦୁଧ ଓ ଦୁର୍ବା ଘାସ ରଙ୍ଗର ଶକ୍ତିମାନ ମଧ୍ୟ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ। ପିଷ୍ଟିକା, ଖଡ଼ଗ ଓ ଵନମାଳାକୁ କ୍ରମିକ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ବାହାରେ, ସାମ୍ନାରେ, କୁଙ୍କୁମ ରଙ୍ଗ ନିବିଡ଼ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ, ମୁକ୍ତା ଓ ମାଣିକ୍ୟ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଧ୍ୱଜକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ବାୟୁ କୋଣରେ, କଳା ରଙ୍ଗର ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଓ ଦେଖାରେ ପିତା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧା ନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ଏଭଳି ଶାସ୍ତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ କ୍ରମରେ ଉପାସନା କଲେ, ଉପାସକ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଜ୍ଞାନ ଉପଲବ୍ଧି କରେ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ପାଇଥାଏ।