ଏହିପରି ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ହେବା ପରେ, ଉପାସକ ନିଜର ଆକାଂକ୍ଷିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସାଧନ କରିପାରନ୍ତି। ବିଘ୍ନ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସେ ପିପଳ ଗଛର ଶୂଖିଲା କାଠି ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଦୁଇ ହଜାର ପୋଷାକ ଓ ପୃଥିବୀର ଅଧିକାର ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। "ଶୁକ୍ର, ମୋତେ ଏକ ପୋଷାକ ଦିଅ"—ଏହି ମନ୍ତ୍ର, ଦୁଇଟି 'ଠ' ରେ ଶେଷ ଓ 'ଧ୍ରୁବ' ରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, ବୀଜ ହେଉଛି ଦେବତା, 'ଧ୍ରୁବ' ଶକ୍ତି, ଏବଂ 'ବସୁପ୍ରିୟା' ଅର୍ଥାତ୍ ଧନକୁ ପ୍ରିୟ। ସେ ଶୁଭ୍ରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ହାତରେ ଧନ ଦେଉଛନ୍ତି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦଶ ହଜାର ଥର ପଢିବା ଓ ତାହାର ଦଶମାଂଶ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଶୁକ୍ରବାର ଦିନ ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସଦା ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଦରକାର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କେବଳ ଭକ୍ତ ଶିଷ୍ୟ କିମ୍ବା ନିଜ ପୁଅଙ୍କୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାନବ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଶୀଘ୍ର ସାଧନ କରିପାରନ୍ତି। ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିବା ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କ୍ଷମତାରେ ସାମର୍ଥ୍ୟଶାଳୀ ହେଇଯାଆନ୍ତି। ଏହାର ମନ୍ତ୍ର ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ଓ ଏହି ଉପାସନାର ଋଷି ନାରାୟଣ। ବୀଜ ହେଉଛି 'ଓଁ', ଶକ୍ତି 'ୟଂ', ଏବଂ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଶୂରବୀରଙ୍କ ପାଇଁ ଚୂଡ଼ା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ଦେବମାନେ ପାଇଁ କବଚ ବିଧି ଅଟୁଟ। ପুনଃ, ଛଅ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ମନ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଛଅ ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ସୁଦର୍ଶନ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିଗବନ୍ଧନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଅସ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ର 'ଅସ୍ତ୍ରାୟଫଟ୍'—ଏହି ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବୀଜ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ଶରୀରର ମୂଳ, ହୃଦୟ ଓ ମୁଁହରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଭକ୍ତ ଲୋକେ ଗଳା, ନାଭି, ହୃଦୟ, ଛାତି, ପାଶ୍ୱ, ପିଠି ଓ ଅଂଗୁଳିର ଯୋଡ଼ା ଏବଂ ଅଂଗୁଳିରେ ଏହି ବୀଜ ଅକ୍ଷର ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ବେଦ ପାଠ କରି। ମୁଣ୍ଡ, ଦୃଷ୍ଟି, ହୃଦୟ, ଉଦର, ଜଂଘା, ପିଣ୍ଡଳି ଓ ଦୁଇ ପାଉଁରେ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରିବା ନିୟମ। ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଶିଖିତ ମନ୍ତ୍ର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ହୃଦୟ, ଜଂଘା ଓ ପାଉଁରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ 'କୀର୍ତିପଞ୍ଜର' ବୋଲି କୁଶଳ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ମାନେ କହିଛନ୍ତି। କେତେକ ମହାପୁରୁଷ ଏହି ବୀଜ ଅକ୍ଷରକୁ 'ନମଃ' ଶବ୍ଦ ସହିତ ଦେହରେ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ କହିଛନ୍ତି। ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଏହି ଅଷ୍ଟପ୍ରକୃତିର ସାର ବୋଲି ଗଣନା କରିଛନ୍ତି। ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ପ୍ରକୃତି—ଏଭଳି ଅଠ ପ୍ରକୃତି ବିବେଚନା କରାଯାଏ। ଉତ୍ତମ ଉପାସକ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକା ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଲୋକେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାମକୁ ଏହାର ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ବାରଟି ରୂପ ଅଛି, ଯାହା ବାର ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ସହ ସମ୍ପୃକ୍ତ। ଏହି ମନୁ ଅଷ୍ଟପ୍ରକୃତି ଓ ଅଷ୍ଟ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଗଠିତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ମାଥା, ଉଦର, ହୃଦୟ, କଣ୍ଠ, ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ କନ୍ଧରେ ପ୍ରତିକ୍ରମାନୁସାରେ ବାର ରୂପ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ, ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଆଉ କୁଞ୍ଚ ଉପରେ ମଧ୍ୟ। ମିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାଧବ, ବରୁଣ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗୋବିନ୍ଦ, ବିବସ୍ୱତ୍ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିବିକ୍ରମ ଏବଂ ପରେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ନିୟମ। 'ଧ୍ରୁବ', ମୌଳି, ବାହୁବନ୍ଧ, ହାର ଓ ଶେଷରେ ମକର ଚିହ୍ନ, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ରର ଶେଷରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ ଛାତି ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଶେଷରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ—"ଯିଏ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।" ଏହିପରି ମନ୍ତ୍ର ଉପାସନା ଓ ବିଧି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା ଉପାସକ ନିଜର ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଦୈବତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି।