ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଭକ୍ତ ନିଜ ମନରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ସେ ନିର୍ମଳ ହୋଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଅଧିଗମ କଲେ। ସେ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ମିଶିତ ପବିତ୍ର ଜଳ ଛିଟି ଦେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେମୋନିକ୍ ଗୁଣ ସମୂଲେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ହେଇଯାଇଲେ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଯାଇଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ଶିକ୍ଷାକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଧର୍ମର ମୂଳ ଅର୍ଥ ଦେଇ ଗଭୀର କଥା କହିଲେ—“ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଅଂଶ ସମାପ୍ତ ହେଲେ ପରେ ବଡ଼ ଶୁଭ ଫଳ ଲାଭ କରିବେ। ନିଶ୍ଚୟ, ଏହିପରି ଭକ୍ତି ଏବଂ ଗୁରୁପୂଜା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।” ସେ ମନରେ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରି, ଗୁରୁଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ମନେ ପକାଇଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅବଗତ କଲେ। ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମର ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ବାରାଣସୀକୁ ଚଳିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀଙ୍କ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମିତ୍ରସାହା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ଧର୍ମର ପାଳନ କଲେ। ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରି, ସେ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ରହିଛି—ଯେଉଁ ମଣିଷ ଗଙ୍ଗା ମହିମାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ଶୁଣିବେ, ସ୍ମରଣ କରିବେ କିମ୍ବା ତାହାର ଜଳ ପାନ କରିବେ, ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବେ। ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱ ଏପରି, ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ—ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାରେ ଯିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, ମଣିଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି—ଏହି କଥାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି କ୍ଷଣରେ, ପାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏବେ ବନ୍ଧୁ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମର ଉପକୃତି ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଏହାର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କୁହ, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ଏବଂ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଦକ୍ଷଙ୍କର ଝିଅମାନେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ଥିଲେ ଦିତି ଏବଂ ଅଦିତି। ସେମାନଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧୀ ଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଜୟ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଦିତିଙ୍କ ପୁଅ, ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଥିଲେ, ସେ ଥିଲେ ପ୍ରବଳ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ବିରୋଚନ। ସେ ଦାଇତ୍ୟସେନାର ନେତୃତ୍ୱ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ବିଜୟ କରି, ସ୍ୱର୍ଗ ଦଳାଇବାକୁ ମନସ୍କାମନା କଲେ। ତାଙ୍କ ସେନା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ଥିଲା—ପ୍ରତି ଦଳରେ ପାଞ୍ଚଶ ହଜାର ହାତୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜା ଅପୂର୍ବ ଥିଲା। ବାଳିଙ୍କ ସଂଖ୍ୟାରେ ଶତପୁତ୍ରମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼, ବାଣ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରି ସାହସ ଏବଂ ପ୍ରଭାବରେ ସମାନ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜା ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକିଥିବା ମେଘମାଳା ପରି ଉପସ୍ଥାପିତ କଲେ। ଏପରି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବଜ୍ରଧାରୀ ଓ ଅନ୍ୟ ସେନାସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ଦୁଇପକ୍ଷର ଢୋଳ ଧ୍ୱନି ଶେଷକାଳର ମେଘ ଗଜନି ପରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଦେବତା ଓ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦୁଇପକ୍ଷର ଉଚ୍ଚ ରବ ଓ ହୁଙ୍କାରରେ ଭୟଙ୍କର ରଣଭୂମି ତିଆରି ହେଲା। ରଥ ଗଜନି, ଧନୁଷର ତୀବ୍ର ତଣ୍ଡନ୍, ଅସ୍ତ୍ର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପ୍ରକମ୍ପିତ ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭାବିଲେ ଯେ, ଅଣସମୟର ପ୍ରଳୟ ଆସିଗଲା। ମେଘ ଛାଁୟା ରାତି, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦେବତାମାନେ ତୀବ୍ର ଆୟୁଧରେ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଘଟଣାମାଳା ଘଟିଲା, ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ, ଭକ୍ତି ଓ ଶୂରତାର ମହିମା ଅବିରତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା।