ଏକ ପବିତ୍ର ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ, ପ୍ରଥମେ ଉପବେଶ (ଆସନ) ଯଜ୍ଞରେ ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ଏହା ପରେ, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଆଦି ଚେହେରା, ଏବଂ ଆକାଶଚକ୍ରର ଶେଷଭାଗକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସେହି ଦେବତାମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ବିଜୟୀ, ଶୁଭ, ଶ୍ରୀମୟ ଓ ପବିତ୍ର ଅଟୁଟ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି। ତିନିଟି ଛୋଟ ମନ୍ତ୍ର ନପୁଂସକ ରୂପରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ଯେଉଁଥିରେ ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଯୋଗ ନାହିଁ। ଏହାର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବ; ତାଙ୍କ ସହିତ ସୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମିଶିଥାନ୍ତି। ଆସନର ଏହି ମନ୍ତ୍ର ‘ତାର’ ଅକ୍ଷରରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯାହା ଆସନକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ନବାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନବ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ଛଅଟି ଅଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରି, ଦୁଇ ସ୍ଥାନରେ ଆଠଟି ଅଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ସେଉଁଠାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ, ସଦ୍ୟା ଆଦି ପାଞ୍ଚଟି ଓ ଛୋଟ ଅକ୍ଷରରେ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ତାପରେ, ଉଷା, ବୁଦ୍ଧି, ତେଜ, ସନ୍ଧ୍ୟା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ ହେବେ। ଏହାପରେ, ଅର୍ୟମାନ୍ ଆଦି ଦିକ୍ପାଳମାନେ, ପୃଥିବୀଜ ଏବଂ ଶନିକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ବ ଭଳି ପୂଜିବେ। ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରତିଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଏକ ବୃତ୍ତ ଆକି, ପୂର୍ବବତ୍ ଆସନକୁ ପୂଜିବା ଦରକାର। ଏହି ପୂଜା ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ତାମ୍ବାର ପାତ୍ର, ଯାହାରେ ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ପାଣି ଧରିପାରିବ, ନେବା ଉଚିତ। ମାତୃକାମାନେର ବୀଜାକ୍ଷରକୁ ବିପରୀତ କ୍ରମରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେହି ପାତ୍ରକୁ ପାଣିରେ ପୂରିବା ଦରକାର। ତାପରେ, କୁଙ୍କୁମ, ରୋଜନା, କେଶର ଧାଗା, ଚନ୍ଦନ ଓ ରକ୍ତଚନ୍ଦନ, ତିଳ, ବାଁଶ ଓ ଯବ—ଏହି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରାଯିବ। ତାପରେ, ଉପଯୁକ୍ତ ବିଧିରେ ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ଡାହାଣ ହାତର ତଳୁ ସନ୍ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଅମୃତ ବୀଜ ଲିଖିବା ଉଚିତ। ପୁଣି, ସଂଖ୍ୟା ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ଥର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଦରକାର। ପାତ୍ରକୁ ମୁଣ୍ଡର ଶିରୋଭାଗରେ ଉଠାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ବସ୍ତ୍ର ଢାକଣା ଦେଇ, ଉପାସକ ଏକାଗ୍ର ମନେ ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। ଏହାପରେ ଫୁଲ ଧରି ଆଉ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ଥର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। ଏଭଳି ପୂଜାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସୁଖ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି। ଏହି ଜଳାଞ୍ଜଳି ଆୟୁ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କରେ। ଏହା ତେଜ, ବଳ, କୀର୍ତ୍ତି, ପ୍ରସିଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଭୋଗ ଦାନ କରେ। ଏଭଳି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେଁ ସମସ୍ୟା ଭୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ପାତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଛି। ଏହାର ମୂଳ ବୀଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜଳ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଭୃଗୁବଂଶର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମୃଦ୍ଧ, ଏହାର ଶେଷ ମନ୍ତ୍ର ସୋମକୁ ହୃଦୟରେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଛନ୍ଦ ପଙ୍କ୍ତି ଓ ଦେବତା ସୋମ ବୋଲି ଘୋଷିତ। ଛଅଟି ଦୀର୍ଘ ଅକ୍ଷର ଓ ନିଜ ବୀଜାକ୍ଷର ସହିତ ଛଅ ଅଙ୍ଗ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଆକାଂକ୍ଷିତ ପଦ୍ମରେ, ମୁକୁତ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦରକାର। ଏହାର ଦଶମାଂଶ ଭାଗ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ, ସୋମର ଶେଷରେ ପୂଜିତ ଆସନ ଉପରେ। ପୁଷ୍ପର ରେଶାରେ ଅଙ୍ଗପୂଜା, ପତ୍ରରେ ଶକ୍ତିମାନେ ପୂଜିତ ହେବେ। ରାତି ଅର୍ଦ୍ର ରହି, ପରେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା, ଚନ୍ଦ୍ରର କଳା, ମାଳା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଛି। ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଭରା ଅଛି, ହାତ ଯୋଡି, ଶୁଭ ରୂପରେ ପୂଜିତ ହେବେ। ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁହଁ ଓ ପଦ୍ମନୟନ ଥିବା ଦେବୀମାନେ, ପୂଜିତ ହେବେ। ଏହି ପୂଜାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପୃଥିବୀ, ବୁଧ, ଶନି, ଦେବତାମାନେ, ବୃହସ୍ପତି ଓ ରାହୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର।