ଏକ ଦିନ ଆଦିକାଳରେ, ଏକ ପବିତ୍ର ଉପାସନା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ଗୁରୁଜନେ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଶିଖାଉଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଉପାସନା କରିବାବେଳେ, ନାଭିଠାରୁ ପାଉଁ ତଳସୁଦ୍ଧା ଅଗ୍ନିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଳ ମନେ କରିବାକୁ ହେବ, ଯାହା ଅକ୍ଷରର ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, 'ଙେଂ' ଧ୍ବନି ସହିତ ଅନ୍ତ ହୁଏ। 'ଡ' ରୁ 'କ୍ଷ' ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକ୍ଷରମାଳା ସୂର୍ୟମଣ୍ଡଳର ଚିହ୍ନ ଦେଉଛି। ଏଭଳି ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ନ୍ୟାସ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଉଛି। ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟି 'ନମଃ' ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହୁଏ, ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟି ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଓ 'ହଂସ ନ୍ୟାସ' ବୋଲି ପରିଚିତ। ପୂଜାରୀ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଶିଖିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ ନବଗ୍ରହମାନେ ରଖିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ଭୃକୁଟିର ମଧ୍ୟଭାଗ, କପାଳ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମ ଉପରେ ଅନୁକ୍ରମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବେ। ଏହି ତିନି ପ୍ରକାର ନ୍ୟାସ ପୁନର୍ବାର କରି, ମୂଳ ଓ ବ୍ୟାପକ ଉପାୟରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦାନ ଓ ଅଭୟର ଦୁଇ ପଦ୍ମ ହାତରେ ଧରିଛନ୍ତି। ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ପୂଜାରୀ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ଲକ୍ଷଥର ପଢିବେ, ତାହାର ଦଶମଂଶ ହୋମ କରିବେ। ପ୍ରଥମେ, ଆସନ ଯଜ୍ଞରେ ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ପୂଜା କରିବେ। ସେଉଁଠାରେ, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ପ୍ରାଚୀନ ମୁଖ ଓ ଆକାଶ ଚକ୍ରର ଶେଷ ଅଂଶରେ ପରମତତ୍ତ୍ୱଙ୍କୁ ପୂଜିବେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ବିଜୟୀ, ଶୁଭ, ମହିମାମୟ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଅଟେ। ତିନିଟି ଛୋଟ ଅକ୍ଷର ନପୁଂସକ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ଏହି ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଯୋଗ ନାହିଁ। ଏହାର ସାର ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ; ସୃଷ୍ଟି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ହୁଏ। ତାର ଅକ୍ଷରରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଏହି ଆସନ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆସନ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିବେ। ନବାକ୍ଷରୀୟ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମାନବ ରୂପ କ୍ରମରେ ଧ୍ୟାନ କରିବେ। ଏପରେ, ଛଅ ଅଙ୍ଗ ପୂଜା କରି, ଦୁଇ ସ୍ଥାନରେ ଆଠ ଅଙ୍ଗ ପୂଜା କରିବେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ, ପଞ୍ଚ ଦେବତା—ସଦ୍ୟ, ଓ ଅନ୍ୟ ଛୋଟ ଅକ୍ଷରରେ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବାମାନେ—ସହିତ ପୂଜିବେ। ଉଷା, ବୁଦ୍ଧି, ଦୀପ୍ତି, ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ ହେବେ। ଆର୍ୟମାନ୍ ଆଦି ଦିଗ୍ପାଳମାନେ, ଭୂତପୁରୁଷ ଓ ଶନିକୁ ପୂଜିବେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ବଜ୍ରଧରୀ ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ଓ ପୂର୍ବପରି ପୂଜିବେ। ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ଷଣେକ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ, ପ୍ରତିଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ର ଅଙ୍କନ କରି, ପୂର୍ବପରି ଆସନ ପୂଜିବେ। ଏହିପାଇଁ ଏକ ତାମ୍ବାର ପାତ୍ର ନିବା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର ଓ ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ପାଣି ଧରିପାରିବ। ମାତୃକାମାନଙ୍କ ବୀଜାକ୍ଷର ଉଲ୍ଟାକ୍ରମରେ ପଢି, ପାତ୍ରରେ ପାଣି ଭରିବେ। ତାପରେ, କୁଙ୍କୁମ, ରୋଜନା, କେଶର, ଚନ୍ଦନ, ରକ୍ତଚନ୍ଦନ, ତିଳ, ବାଂଶ, ଓ ଯବ ଏହି ଶୁଭ ପାଣିରେ ଦେବେ। ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଯଥାବିଧି ଦେଇ ପୂଜା କରିବେ। ଡାହାଣ ହାତର ତଳେ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଅମୃତ ବୀଜ ଲେଖିବେ। ପୁନଃ, ୧୦୮ ଥର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରପାଠ କରି ପୂଜିବେ। ପାତ୍ରଟିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରି, ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆବୃତ କରିବେ। ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। ଏବେ ଫୁଲ ଦେଇ, ପୁନି ୧୦୮ ଥର ମନ୍ତ୍ର ପଢିବେ। ଏପରି ଉପାସନାରେ ଖୁସି ହେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଜଳାର୍ପଣ ଆୟୁ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କରେ। ଏହା ଦୀପ୍ତି, ଶକ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତି, ପ୍ରଶଂସା, ଜ୍ଞାନ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଭୋଗ ଦେଇଥାଏ। ଏପରି ଉପାସନା କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେ ଯେଉଁଠି ଯିବେ, ସେଉଁଠି କଷ୍ଟ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ଏହି ପାତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ରହିଛନ୍ତି। ଏହା ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ରର ବୀଜ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।" ଏହିପରି ନିୟମ, ଉପାସନା ଓ ମନ୍ତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା ଉପାସକ ଜୀବନରେ ଦୀପ୍ତି, ଶକ୍ତି, ଏବଂ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି।