ଏକଥା ହେଉଛି, ଏକ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହିଲେ, "ମୁଁ ନ ଜାଣେ କିପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବି, ନ ଜାଣେ କିପରି ବିଦାୟ କରିବି।" ଏପରେ, ପୂଜାରି ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଶେଷରେ ଥିବା ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ସଦାଶିବ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନଥାନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗସହିତ ନିଜ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ଅବସ୍ଥାପିତ କରିବାରେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଶିଳା, ଲିଙ୍ଗ, ବିଘ୍ନ, ଓ ଦୁଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତଥା ଅପମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରିବା, ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶ କରିବା ସମ୍ଭବ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣାମୃତ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ। ଶିବଙ୍କ ପୂଜାର ଅବଶେଷ, ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ, ଓ ଜଳ ଗ୍ରହଣ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ପଞ୍ଚପ୍ରକାର ପୂଜାର ବିବରଣୀ ଏଠି ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୁହାଯାଇଛି। ଏବେ ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ, ନାରଦ, ଏହି ବିଘ୍ନମାନଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ କେମିତି, କ୍ରମିକ ଭାବେ ବୁଝିବା ଦୁର୍ଲଭ। ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା, ମୂର୍ତ୍ତି କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳର ପୂଜା ଦେଖାଯିବ, ରୋଗ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ନିଜେ ସ୍ନାନ କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଆଦର ସହିତ ସମ୍ନିଧାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବା ଉଚିତ, "ପୂଜା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାର ଦୋଷ ମୋରେ ନ ପଡ଼ୁ।" ଗୁରୁଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଲେ, ପୁନଃ ପୂର୍ବବତ୍ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଅଶୁଚିତା ଦୁଇପ୍ରକାର, ଏକ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଅନ୍ୟଟି ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ମନସିକ ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଓ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଲେ, ଦୈନିକ କର୍ମକାଣ୍ଡ କରିବା ଉଚିତ। ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ବିପଦ ଆସିଲେ, ଯେଉଁ ସାଧନା ଉପଲବ୍ଧ ଅଛି ତାହା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସମସ୍ତ ପୂଜାଦ୍ରବ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ, ତେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୀତିରେ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଦ୍ରବ୍ୟ ନାହିଁ, ଏହି ବିଘ୍ନ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ ବୋଲି ଜାଣ। ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାକୁ ଅବହେଳା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ନରକକୁ ଯାଏ। ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରିବା ପରେ, ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ପ୍ରସାଦ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ପୁରାଣ ଓ ପ୍ରାଚୀନ କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଏପରି କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ମିଳେନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାହାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସାଧକ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଲାଭ କରେ?" ତାହାର ଉତ୍ତର ହେଉଛି, ମାଂସ ଓ ସୋମର ସାର ଯେଉଁ ସ୍ମରଣରେ ଅଛି, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ମହାଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ପୃକ୍ତ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷରେ ଜପ କରି, ଏହାକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିବା ଉଚିତ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟା ଗଣକ, ଛନ୍ଦସ୍ ଓ ଆରମ୍ଭ ଗାୟତ୍ରୀ, ଏହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମହାଗଣପତିଙ୍କ ସନ୍ତୋଷାର୍ଥ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧକ ମୂଳବୀଜ୍ୟକୁ ଗୁପ୍ତସ୍ଥାନରେ, ଶକ୍ତିକୁ ପାଦ ତଳେ ଅବସ୍ଥାପନ କରିବେ। ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ସାଧକ ଉଚିତ ଭାବେ ଛଅ ଅଙ୍ଗକୁ ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଣୀ ଅନୁଯାୟୀ ରଖିବେ। 'ଗ' ଅକ୍ଷରକୁ ଆରମ୍ଭରେ ଓ ପୃଥିବୀ ଲୋକକୁ ପାଦ ତଳେ ଅବସ୍ଥାପନ କରିବେ। 'ଗୁ' ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ କଣ୍ଠରୁ ମୁଣ୍ଡ ଶିରାଅଞ୍ଚଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରଖିବେ। ମୂଳମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଅକ୍ଷରମାଳା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। 'କ୍ଷ' ଅକ୍ଷରକୁ ମୂଳରେ ରଖି ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ବ୍ୟାପି ରୂପ ତିଆରି କରିବେ। ପଞ୍ଚବାଣ, ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦୁ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଚକ୍ଷୁ ଓ ମାର୍ଗକୁ କ୍ରମିକ ଭାବେ ଲାଗିବେ—ଫୋରହେଡ଼, ମୁଁହ, କଣ୍ଠ, ହୃଦୟ, ନାଭି, ଉରୁ, ଓ ଜାଙ୍ଘାରେ। ଶେଷରେ 'ତତ୍ପୁରୁଷାୟ ବିଦ୍ମହେ' ବୋଲିବେ, ପୁନଃ 'ତନ୍ନୋ ଦନ୍ତିଃ ପ୍ରଚୋବର୍ଣ୍ଣା ଦୟା' ବୋଲି ଶେଷ କରିବେ। ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ନିୟମରେ ପୂଜା କଲେ, ଭକ୍ତ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରେ।