ଏଠାରୁ ଜୀବନ, ବୁଦ୍ଧି, ଶରୀର ଓ ଧର୍ମର ଅଧିକାର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର କଥା, ହାତ, ପା ଓ ପେଟ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଚଳିତ ଜଗତର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ମନୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ କଥା, ସତ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଅର୍ପଣ ହେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଅଜ୍ଞାନ, ଅସାବଧାନତା କିମ୍ବା ସାଧନର ଅଭାବରେ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ଯଦି ମୋତେ କିଛି ଦ୍ରବ୍ୟ, ଉଚିତ କ୍ରିୟା କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର ଅଭାବରେ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଉଛି, ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ଜାଗ୍ରତ, ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ କରିଥାଏ, ତେଣୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ପା ଫସିଯାଏ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ଆଧାର ଭାବେ ନେଇଥାନ୍ତି। ଏଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ। ଦିନ ଓ ରାତିରେ ମୋତେ ହଜାର ଅପରାଧ ହୋଇଯାଏ। ମୁଁ ନ ଜାଣେ କିପରି ଆହ୍ୱାନ କରିବି, ନ ଜାଣେ କିପରି ବିଦାୟ କରିବି। ଏପରି ଭାବେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ପୁଜାରୀ ମୂଳ ମନ୍ତ୍ରର ଶେଷରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସଦାଶିବ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ପୂଜାକାରୀ ନିଜ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ଦେବତା ଓ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ବସାଇବା ଉଚିତ। ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଶିଳା, ଲିଙ୍ଗ, ବାଧା ଓ ଦୁଇଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି। ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁର ନିବାରଣ, ସମସ୍ତ ରୋଗର ନାଶ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣର ପବିତ୍ର ଜଳ ସମସ୍ତ ପାପର ନାଶ କରେ। ଶିବଙ୍କର ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ, ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଜଳ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଅନୁମତି ନାହିଁ। ପଞ୍ଚପ୍ରକାର ପୂଜା ଏଠି ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବରଣ କରାଯାଇଛି। ଏବେ ମୋଠୁ ବାଧାଗୁଡ଼ିକର ଲକ୍ଷଣ ଏବଂ ତାଙ୍କର କ୍ରମ ଶୁଣ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ବୁଝିବା ଅତି କଷ୍ଟକର। ଦେବତା, ପ୍ରତିମା କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳର ପୂଜା ଦେଖିଲାପରେ, ରୋଗ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଜଳ ବ୍ୟବହାର କରି ସ୍ନାନ କରିବା, ପ୍ରଣାମ କରିବା ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପୂର୍ବକ ଯିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବା ଉଚିତ—"ପୂଜା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାର ଦୋଷ ମୋରେ ନ ହେଉ।" ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଲାପରେ, ପୂର୍ବବତ୍ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଅଶୁଦ୍ଧି ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଥାଏ—ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା। ଏ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ମନସିକ ପୂଜା କରିବା ଓ ମନସିକ ମନ୍ତ୍ର ଚାପ ଦେବା ଉଚିତ। ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଲାପରେ, ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହେବା, ତେବେ ଯେଉଁ ସାଧନ ଉପଲବ୍ଧ ଅଛି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ କରିପାରିବେ, ତେବେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସାଧନ ଅଭାବ ଥାଏ, ନାରଦ, ଏହି ବାଧା ବିଷୟରେ ଏବେ ଶୁଣ। ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ହୁଏ, ତାହାକୁ ବାଧା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜାକୁ ଅବହେଳା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନରକକୁ ଯାଏ। ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ପରେ, ନିଜ ଗୋଷ୍ଠୀ ସହିତ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ପରିବାର ସହିତ ପୁରାଣ ଓ ପ୍ରାଚୀନ କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଲୋକମାନେ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ ସାଧକ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ? ମାଂସ ଓ ସୋମର ରସରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯେଉଁ ସ୍ମରଣ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଶିଖର ଶିବଙ୍କୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଅଛି। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷରେ, ଜପ କରି, ତାହାକୁ ମୋର ଅଧୀନରେ ଆଣ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଦ୍ରଷ୍ଟା ଗଣକ, ଛନ୍ଦାସ୍ ଏବଂ ଆରମ୍ଭ ଗାୟତ୍ରୀ। ଏହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମହାଗଣପତିଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।