ଏକ ଦିନ ଏକ ପରମ ପଣ୍ଡିତ ଋଷିଙ୍କୁ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଛି—ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବାବେଳେ କେବେଠି ଶୁଷ୍କ ପତ୍ର, ଫୁଲ କିମ୍ବା ଫଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ସନ୍ଦର୍ଭରେ, ଯଦି କୌଣସି ପତ୍ର କଟା ହୋଇଥାଏ କିମ୍ବା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ତଥାପି ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ଅଶୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ। ତୁଳସୀ ଓ ବିଲ୍ବପତ୍ର ସଦା ଶୁଦ୍ଧ ବୋଲି ଗଣ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଜଗଦମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଛତା ଆକୃତିର ପତ୍ର କିମ୍ବା ଦୂର୍ବା ଘାସ ଦ୍ୱାରା କେବେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ନୀତି ଦିଆଯାଉଛି—ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ ଯାହା ମିଳେ, ଯେମିତି ମିଳେ, ସେହିପରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏବଂ ଏହିପରି ଭକ୍ତି ସହିତ, ଦେବତାଙ୍କୁ ମନୋହର ଧୂପ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଘୃତ ଦିଆଁ ବାନ୍ଧି ପ୍ରଦୀପ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍। ଏହା ପରେ ଅନ୍ନ ନୈବେଦ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଇ, କପୂର ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୃକ୍ତ ବସ୍ତୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରେ ଏକ ମୁଠି ଫୁଲ ଦେଇ, ଦିଗପାଳମାନଙ୍କର ପୂଜା ଆରମ୍ଭ କରିବା ଦରକାର। ପ୍ରଥମେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୂଖ୍ୟ ଭାବେ ଜାଣିବା ଦରକାର, ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଦଶ ଦିଗ ଅନୁସୂଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଅସ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରିବା, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ମନ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ କ୍ରମିକ ଭାବେ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମୟରେ ଦିଗପାଳମାନେ ନିଜ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଅଭୟ ଓ ବରଦାନ ଦେଉଥିବା ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦରକାର। ଏହା ପରେ ସେମାନେ ନିଜ ଅଂଗ ଓ ଅନୁଚରମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ ଅବସ୍ଥାରେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ୍। ଏପରେ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯିବା ଦରକାର—"ହେ ଦୟାମୟୀ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା, ମୋର ଇଛା ପୂରଣ କର।" ଏପରେ ଏକ ମୁଠି ଫୁଲ ଦେବୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗପାଳମାନେ ନିଜ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ନିଜ ଦିଗରେ ପୂଜିତ ହେବେ। ଏଠାରେ ଇଶାନ ଓ ବିଧି ତଳେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଜାଣିବା ଦରକାର, ଏବଂ ପାନ୍ନଗ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଧିନାୟକ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ଘୋଡ଼ା, ବୃଷ, ହଂସ ଓ କୁମ୍ଭୀର ସେମାନଙ୍କର ଯାନ। ତ୍ରିଶୂଳ, ପଦ୍ମ ଓ ଚକ୍ର—ଏଗୁଡ଼ିକ କ୍ରମିକ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର। ଏହାପରେ ଶଂଖ ଦ୍ୱାରା ଜଳ ଛିଟିଦେଇବା ଦରକାର, ଏବଂ ଯେଉଁ ଅର୍ପଣକାରୀ ଅଛନ୍ତି ସେ ନୃତ୍ୟ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯିବେ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରି, ସେଠାରେ ନିୟମିତ କ୍ରମରେ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ କୁଶ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରି, ପୂଜା କରି, ଧନ ସେଠାରେ ରଖିବା ଦରକାର। ଯେ ମହା ବ୍ୟାହୃତି ସହିତ ସମସ୍ତ ଚାରି ଅଂଶ ଘୃତ ସହିତ ପ୍ରୟୋଗ କରେ, ସେ ବିଶିଷ୍ଟ ପ୍ରୟୋଗକାରୀ। ଏହି ଘୃତ ପୂଜା ପଚିଶ ଥର କରିବା ଦରକାର। ଏହାପରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୂର୍ତ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ର କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ବିଦାୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅନ୍ୟ କୌଣସି କ୍ରିୟା ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଆବାହନ କରିବା ଦରକାର। ଅବଶିଷ୍ଟ ହୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ, ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ସହିତ, ତୀବ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ତୀବ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ତୀବ୍ର ସ୍ଥାନରେ ବସୁଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବିଘ୍ନକୁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର। ଏହାପରେ ପୁନଃ ଭୂତମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଦରକାର। ପୁନଃ ଦେବୀଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଏହାପରେ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ, ଯେଉଁମାନେ ଉଚିତ, ସେମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଗ ଖାଇପାରିବେ। ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିର ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ 'ଚଣ୍ଡାଳୀ' ଭାବେ ପରିଚିତ। ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି, ଦେବୀଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ୍—"ହେ ଭଗବାନ, ତୁମ ଦୟାରୁ ମୋ ଶୁଭ ସିଦ୍ଧି ହେଉ, କାରଣ ଏହି ସବୁ ତୁମ ପ୍ରସାଦରେ ନିର୍ଭର କରେ।" ଏପରେ ମନ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ୍। ପୂଜାରେ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମକୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ବିଷ୍ଣୁ, ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିଘ୍ନନାଶକ, ବେଦ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପର୍ବତ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।