ନାରଦ ମୁନି ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ ଧର୍ମର ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ପରିଚୟ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ସୋମଦତ୍ତ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲି, ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି। ମୁଁ ଶତ, ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରିଛି। ଯିଏ ସଦା ବିଶ୍ୱକୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣରେ ଲିପ୍ତ ଥାଏ, ଏହି ଅନୁଭବ ମୋର ଅଛି। ତେଣୁ, ମହାନ୍ୟ, ଏପରି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହିପରି, ସରାଭେ, ମୋତେ ସବୁ କଥା କହ, କାରଣ ମୋର ଅତି ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି।” ନାରଦ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆସିଛି, ତୁମେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ, ହେ ସରାଭେ। ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥାଏ, ଧର୍ମ ଶିଖାଇଥାଏ, ନୀତି ଶାସ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ ଦେଇଥାଏ; ଯିଏ ବ୍ରତ ଶିଖାଇଥାଏ, ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରିଥାଏ, ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାଏ; ଯିଏ ଦୀକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ, ପୂଜା ଶୁଭାରମ୍ଭ କରିଥାଏ, ସଂସ୍କାର କରିଥାଏ, ହେ ମିତ୍ର; ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଗୁରୁ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି, ସମ୍ମାନ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ସମାନ, ସରାଭେ; ଏହି କଥା ଠିକ୍ ଭାବରେ କହ। ଗୁରୁର ମହାତ୍ମ୍ୟ କଥା କହିବା, ଶୁଣିବା ଓ ସମ୍ମତି ଦେଇବା—ଏମାନେ ସଦା ସମାନ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯିଏ ବେଦ ଶିଖାଇଥାଏ ଓ ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥାଏ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ବିଦ୍ୱାନ ପୁରାଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥାଏ; ଦେବପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦେବତା ପୂଜାର ଫଳ; ପୁରାଣଗୁଡ଼ିକ, ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ବେଦର ତାତ୍ପର୍ୟର ସାର। ଯିଏ ସଂସାର ରୂପୀ ସାଗର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ପୁରାଣରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଛି, ହେ ରାଜା। ପୁରାଣଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକର ସୁଖ ପାଇଁ। ତାଙ୍କର ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ ଓ ସଦା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରହେ। ହେ ରାଜା, ବିଷ୍ଣୁର ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମରେ ବିବେକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣନ୍ତି। ମୁଁ, ଗୌତମ ମୁନିଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି ଅହଂକାରରେ ଏହିପରି କଥା କହିଥିଲି। ଏକଥିରେ, ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବ ପୂଜା କରିବାକୁ ଗଲି। ଗୌତମ ଶାନ୍ତ ଓ ମହାଜ୍ଞାନୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଭଣ୍ଡାର ଥିଲେ। ମୁଁ ଯେ ଶିବ ଦେବଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ ଭାବେ, ପୂଜା କରିଥିଲି। ଯିଏ ଜାଣି ସାରି କିମ୍ବା ଅଜାଣି ସାରି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅବମାନ କରେ, ସେ ଦୁଃଖ ପାଏ; ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ସେ ମହାଫଳ ପାଏ। ଏହି ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଭିତରେ ଭକ୍ଷାଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲି। ଏପରି ଭାବେ, ବେଳ ଗଛ ତଳେ ରାତିରେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅତି ଧର୍ମିକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ କନ୍ଧରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଥିଲା, ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖି, ପିଶାଚ ଓ ରାକ୍ଷସ ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ରାକ୍ଷସମାନେ କହିଲେ, “ନାମ ସଙ୍କୀର୍ତନର ମହାତ୍ମ୍ୟରେ ଆମେ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲୁ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦିବ୍ୟ ନାମର ଆବରଣ ତୁମକୁ ବଡ଼ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରେ।” ଅବ୍ୟୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମହିମାରେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।