ଏଠି ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ପୂଜାରୀ, 'ଗୁହ୍ୟ' ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ସହିତ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥାଏ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଆମେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି; ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ଆମର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଅମୃତର ଦ୍ୱାରା ଏହି ସାଂସାରିକ ବିଷ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଓଁ, ଭଗବାନ, ଶିବ ରୂପୀ ଗୁରୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନିତ୍ୟ ନୂତନ, ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଟୁଟ ରହିଥିବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନିର୍ବାଧ, କୃପାର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶୁଭ ରୂପ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅନ୍ତର୍ଦ୍ରଷ୍ଟି ଅନ୍ତର୍ଦ୍ରଷ୍ଟି ଦେଇଥିବା, ଚିନ୍ତା ଚିନ୍ତା କରିଥିବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆଗରୁ, ପାଖରୁ, ପଛରୁ, ଉପରୁ, ତଳରୁ—ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭଗବାନ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯାଏ। ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ସମସ୍ତ ଦେୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଥାଏ। ଜଗତ୍ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଯାହା କରିଏ, ତାହା ଆପଣଙ୍କର ପୂଜା ଭାବେ ହେଉ। ଏହିପରେ, ଶୁଦ୍ଧି ହୋଇ, ଜ୍ଞାନୀ ପୂଜାରୀ ନିଜକୁ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଚିନ୍ତନ କରିଥାଏ। ମୂଳ ଚକ୍ର ତଳେ ପବନର ଏକ ଗୋଳ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି। ଏଠି ଅଗ୍ନିର ଏକ ତ୍ରିକୋଣ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯାହାରୁ ଅଗ୍ନିର ବୀଜ ଅବସ୍ଥିତ। ସେଠି, ଏକ ଶୟାନ ନାଗର ଭଳି ଗୋଟିଏ ଶକ୍ତି ନିଜେ ଜନ୍ମା ଲିଙ୍ଗକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି। କୁଳକୁଣ୍ଡଳିନୀ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ମନର ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇବା ଉଚିତ। ଗୁରୁଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ଅନୁସାରେ ଜ୍ଞାନୀ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ରକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କର ଚେତନା ଏଠି ପ୍ରବିଷ୍ଟ ହେଇ, ଏହା ଶୁଦ୍ଧ, ଚେତନାମୟ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଜ୍ଞାନୀ ମନର ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରି, ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥାଏ। ପ୍ରଭାତେ ଉଠି, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଜଗତ ଯାତ୍ରାରେ ଚାଲିବି। ପରେ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅଜପା ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଜୀବ ସଦା ଅଜପା ଗାୟତ୍ରୀ ଚନ୍ତନ କରେ। ଦେବତା ହେଉଛନ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହଂସ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ, ବୀଜ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ। ଏହା ଅରୂପ, ଧର୍ମ ଓ ଜ୍ଞାନର ରୂପ—ପୁନଃ ଏହି ଭାବରେ। ସିଦ୍ଧ ଉପାସକ ଏହି ଗୁଣ ନେଇ ଜନ୍ମିତ ଦେବତାକୁ ଛଉ ଅଙ୍ଗରେ ବିନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। 'ସ' ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ ଚକ୍ରରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ନିର୍ଦେଶ ଅଛି। ମୂଳ ଚକ୍ରରେ, 'ବ' ଠାରୁ 'ସ' ବୀଜ ସହିତ, ଚାରି ପତ୍ରର ପଦ୍ମରେ। ତାଙ୍କର ହାତରେ ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ଅମୃତ କଳଶ ଓ ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ରହିଛି। ସ୍ୱାଧିଷ୍ଠାନ ଚକ୍ରରେ, ପ୍ରବଳ କୋରାଲ ଭଳି ଚମକୁଛନ୍ତି, 'ବ' ଠାରୁ 'ଲ' ମିଶିଛି। ହାତରେ ତୁକୁଣି ଓ ମାଳା ରହିଛି, ହେଉ ମନ୍ଦାର ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମିତ। ପତ୍ରଗୁଡିକ ବିଜୁଳି ଚମକରେ ମেঘର ଭଳି ଗାଢ଼, ଭିତରେ 'ଡ' ଠାରୁ 'ଫ' ଚିହ୍ନ ରହିଛି। ଏହି ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଛଉ ହଜାର ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ୱେତ ଦେବୀ, ତ୍ରିଶୂଳ, ଅଭୟ ମୁଦ୍ରା, ବର ଦେବା ମୁଦ୍ରା ଓ କଳଶ ଧାରଣ କରି, ରୁଦ୍ର, ବୃଷଭ ଉପରେ ବସିଥିବା—ତାଙ୍କୁ ଛଉ ହଜାର ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ମହାପ୍ରଭା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ର ନାଥ, ଆଜ୍ଞା ଚକ୍ରରେ, 'ହ' ଅକ୍ଷର ସହିତ, ଦୁଇ ପତ୍ରର ପଦ୍ମରେ ଏକ ହଜାର ଅର୍ପଣ। ଶହସ୍ରଦଳ ପଦ୍ମରେ, ଶବ୍ଦ ଓ ବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱିତୀୟତା ସହିତ, ଉପାସନାର ଆରମ୍ଭରେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଏକ ହଜାର ଅର୍ପଣ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରଚାରଣ ଏକୁଣିଶ ହଜାର ମାପରେ ହେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଜ୍ଞାନୀ ପୂଜାରୀ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷା, ଧ୍ୟାନ, ଅର୍ପଣ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ଗୁରୁ, ଦେବତା, ଶକ୍ତି ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମନ, ଶରୀର ଓ ଆତ୍ମାର ଉତ୍ସର୍ଗ କରେ; ଏହି ଉପାସନାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶୁଦ୍ଧି, ସିଦ୍ଧି ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଲାଭ କରିଥାଏ।