ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଲୋକମାଳାର ଅନୁସାରେ, ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଭକ୍ତ ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଭାତ ବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠି, ଶରୀର ଓ ମନକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ କରିଥାଏ। ସେ ପ୍ରଥମେ ରବି, ଶିବା, ଓ ଶିବଙ୍କୁ ଓ ମଧ୍ୟରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରେ। ପରେ ଈଶ, ବିଘ୍ନ, ଅର୍କ ଓ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ ଗଣନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ତାପରେ ଗଣେଶ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅମ୍ବା ଓ ଶିବଙ୍କୁ ଏକ ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିଥାଏ। ଏହି ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ତାଳପତ୍ର ହଜାର ପାତର ଧଳା ପଦ୍ମର ତଳ ଅଞ୍ଚଳରେ ବୃତ୍ତାକାର ଏକ ଚକ୍ର ଭିତରେ, ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ, ଦୁଇ ହସ୍ତ, ଧଳା ଚନ୍ଦନ ଓ ମାଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଦେହରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରିଥାଏ। ଏଠାରେ, ସେ ଦ୍ରଢ଼ ଧ୍ୟାନରେ ଥିବା ଚିତ୍ତରେ ପାଦୁକା ମନ୍ତ୍ର ଦଶବାର ପଢ଼ି, ମା ଦେବୀଙ୍କ ଚରଣରେ ଧଳା ପାଦୁକାକୁ ହୃଦୟର ଶେଷରେ ପୂଜା କରେ। ତାପରେ, ‘ଗୁହ୍ୟ’ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାଳା ସହିତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥାଏ—ଯିଏ ସେହି ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅମୃତ ସମ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ନାମକ ବିଷକୁ ନଶ୍ୱ କରିଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଗୁରୁ ରୂପୀ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କୁ ‘ଓଁ’ ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କର ଦୟାରେ ସମସ୍ତ କୃତ୍ୟ ସାର୍ଥକ ହେବାକୁ ଅନୁଭବ କରେ। ଏହିପରି ପ୍ରଶଂସା ପରେ, ସମସ୍ତ କର୍ମ ଓ ଆର୍ପଣ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇ, “ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ମୁଁ ଯାହା କରେ, ତାହା ତୁମର ପୂଜା ହେଉ,” ବୋଲି ଅର୍ପଣ କରେ। ପୁନଃ ଶରୀରକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ନିଜକୁ ନିର୍ମଳ ଭାବି ଧ୍ୟାନ କରେ। ଏହି ଧ୍ୟାନରେ, ମୂଳାଧାର ଚକ୍ର ତଳେ ବାୟୁର ଏକ ବୃତ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି। ସେଠାରେ ତ୍ରିକୋଣାକାର ଅଗ୍ନି ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯାହାରୁ ଅଗ୍ନି ବୀଜ ବିରାଜିତ। ସେଠାରେ ଏକ ଶୟ୍ୟାସ୍ଥିତ ସର୍ପୀଣୀ କୁଳକୁଣ୍ଡଳିନୀ ନିଜେ ଜନ୍ମା ଲିଙ୍ଗକୁ ଚକ୍ରାକାର ଘେରି ରହିଛନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀ ଭକ୍ତ ମନର ନିକୁଞ୍ଚନ ସୂଚୀ ଦ୍ୱାରା ଏହି କୁଳକୁଣ୍ଡଳିନୀଙ୍କୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗତ କରି, ଗୁରୁଙ୍କ ଶିକ୍ଷାନୁସାରେ ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଠାଇ ନେଇଥାଏ। ତାଙ୍କ ଅଭିଭାସରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଶୁଦ୍ଧ, ଚେତନାମୟ ଓ ପରମ ହୋଇଯାଏ। ଏଠାରେ, ଭକ୍ତ ମନସିକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରି, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲେ, ସେ ଆତ୍ମସାଧନା ଓ ଲୋକଧର୍ମ ପାଇଁ ଦୈନିକ ଯାତ୍ରା ଅନୁସରଣ କରିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରେ। ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଏଉଁଠି ଅଜପା ଜପ ଅର୍ପଣ କରିଥାଏ। ଏହି ଅଜପା ଗାୟତ୍ରୀ ନିତ୍ୟ ଜୀବାତ୍ମା ଜପ କରେ। ଏଠାରେ ଦେବତା ହେଉଛନ୍ତି ପରମ ହଂସ, ଆଦି ଓ ଅନ୍ତରେ ବୀଜ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ। ଏହା ନିରାକାର, ଧର୍ମ ଓ ଜ୍ଞାନର ରୂପ, ଏହିପରି ପୁନଃ ପୁନଃ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ। ଏପରି ଗୁଣ ଥିବା ଯେଉଁ ଶବ୍ଦମାଳା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତାହାକୁ ଷଡଅଙ୍ଗରେ ବିନ୍ୟାସ କରିବାକୁ ଏକ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଉଚିତ। ‘ସ’ ଅକ୍ଷରକୁ ପ୍ରବେଶ ଦ୍ୱାରରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ମୂଳାଧାର ଚକ୍ରରେ ‘ଭ’ ରୁ ‘ସ’ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୀଜ ସହିତ ଚତୁର୍ଦଳ ପଦ୍ମ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଦେବୀ ନିଜ ହସ୍ତରେ ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ଅମୃତ କୁମ୍ଭ ଓ ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ଧରି ଅଛନ୍ତି। ଶ୍ରାଦ୍ଧ କେନ୍ଦ୍ରରେ, ଲାଲ କୋରାଲ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ‘ଭ’ ରୁ ‘ଳ’ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକ୍ଷର ଯୁକ୍ତ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଦେବୀ ବିରାଜିତ। ଏପରି ଭାବରେ ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଭକ୍ତ ନିତ୍ୟ ପୂଜା, ଧ୍ୟାନ, ଗୁରୁପୂଜା ଓ କୁଣ୍ଡଳିନୀ ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମସାଧନାରେ ଲଗ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପରମାର୍ଥ ଭାବେ ଗୁରୁ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରେ।