ଏକ ପବିତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ନ୍ୟାସର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି କରି, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପତ୍ର ରଖିବାକୁ କହାଯାଏ। ତାପରେ ଗୁରୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଲଗାନ୍ତି। ଏହା ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ଶିଷ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଗୁରୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରି, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଥାଏ। ଦେବାକୁ ଥିବା ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ଥର ନିୟମିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ଏହା ପରେ ଗୁରୁ ନିଜ ହାତରେ ଚନ୍ଦନ ଧରି, ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କରେ। ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି—"ତୁମେ ସଦା କୀର୍ତ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି, ତେଜ, ସନ୍ତାନ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ବଳ ଓ ଆରୋଗ୍ୟ ଲାଭ କର।" ଏହା ପରେ ଶିଷ୍ୟ ଦାନଶୀଳ ଭାବରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ୍। ଶିଷ୍ୟ ନିଜ ଦେହ, ପୁତ୍ର ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଗୁରୁସେବାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ପରେ ଶିଷ୍ୟ ଅନୁକ୍ରମିକ ଭାବେ ଅଗ୍ନି, ନିରୃତି ଓ ବାଗୀଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ତାପରେ ରବି, ଶିବା, ଶିବ ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ନିୟମ। ପରେ ଈଶ, ବିଘ୍ନ, ଅର୍କ, ଗୋବିନ୍ଦ ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ ଗଣନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ଏହା ପରେ ଗଣେଶ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅମ୍ବା ଓ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ବ୍ରାହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠି, ଜ୍ଞାନୀ ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବେ। ସହସ୍ରଦଳ ପଦ୍ମର ତଳ ଦଳର ମଣ୍ଡଳରେ, ଦୁଇଟି ଚକ୍ଷୁ, ଦୁଇଟି ବାହୁ, ଧଳା ଚନ୍ଦନ ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ମାତୃଦେବୀଙ୍କ ପାଦୁକାରେ ଦଶଥର ପାଦୁକା ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। "ହ, କ୍ଷ, ମ, ଲ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାମ କାନ, ଦୁଇ ବାୟୁ", ଏହା ସହିତ "କ୍ଷ, ମ, ଲ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର, ଶାନ୍ତି, ବାୟୁ" ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହୃଦୟର ଶେଷରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ମାତୃଦେବୀଙ୍କ ପବିତ୍ର ଧଳା ପାଦୁକାରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। "ଗୁହ୍ୟ" ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାନେ ସହିତ ନମସ୍କାର କରିବା ଦରକାର। "ଯିଏ ଉତ୍ତମ ପଦ ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ସେହି ପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ନୟନ ଖୋଲିଛନ୍ତି, ସେହି ପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯାଙ୍କର ଅମୃତ ସଦୃଶ ବାଣୀରେ ସଂସାର ନାମକ ବିଷ ନଶ୍ୱର ହୁଏ, ସେହି ପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଓଁ, ଭଗବାନ୍ ଗୁରୁରୂପୀ ଶିବ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ଯିଏ ସଦା ନୂତନ, ମାନବ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଉତ୍ତମ ତତ୍ତ୍ୱର ମୂଳ ଆତ୍ମା; ଯିଏ ସ୍ୱାଧୀନ, କୃପାମୟ ଆକାର ଓ ଶୁଭ ସ୍ୱଭାବ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ଯିଏ ବିବେକିଙ୍କ ବିବେକ, ଚିନ୍ତକଙ୍କ ଚିନ୍ତନ; ସେହି ଭଗବାନ୍ ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖ, ପାର୍ଶ୍ୱ, ପଛ, ଉପର, ତଳ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନମସ୍କାର। ଭଗବାନ୍, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି।" ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରି, ଶିଷ୍ୟ ସମସ୍ତ କିଛି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବେ। "ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ମୋର କୃତ୍ୟ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ପୂଜା ହେଉ।" ଏପରି ଭାବେ ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ନିଜକୁ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିବେ। ମୂଳାଧାର ତଳେ ବାୟୁର ଏକ ଚକ୍ର ଅଛି। ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିର ଏକ ତ୍ରିକୋଣ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ନି ବୀଜ ବିଦ୍ୟମାନ। ସେଠାରେ ଏକ ଶୟାନ ନାଗିନୀ ସଦୃଶ କୁଣ୍ଡଳିନୀ ନିଜ ଶରୀରରେ ସ୍ୱୟଂଭୁ ଲିଙ୍ଗକୁ ବେଢ଼ି ରଖିଛନ୍ତି। ଏହି କୁଳକୁଣ୍ଡଳିନୀକୁ ମନସ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣତାରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଉପରକୁ ଉଠାଇବା ଉଚିତ୍। ଗୁରୁ ଶିକ୍ଷିତ ବିଧିରେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଉପରକୁ ନେଇଯିବେ। ତାଙ୍କ ତେଜରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଞ୍ଚଳ ପବିତ୍ର, ଚେତନାମୟ ଓ ପରମ ହୁଏ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଜ୍ଞାନୀ ମନସିକ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଅର୍ପଣ କରି, ନିୟମିତ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବେ।