ଏହିଘଟଣାରେ, ଏକ ମାତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ସହିତ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ଜନ୍ମକୁ ଯିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେ ଭୟଙ୍କର ଭୁକ୍ତିରେ, ଭୟଭୀତ କଣ୍ଠରେ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ସେମାନେ ନର୍ମଦା ନଦୀର କୂଳରେ ଥିବା ଏକ ଅନ୍ଧକାର ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦାନବମାନେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଦୁଃଖିତ ଦେହ ଥିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ବିପରୀତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଏକ ରାଗିତ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ସେ କହିଲେ, “କେଉଁ ପାପର ଫଳରେ ଏମିତି ସନ୍ତାନମାନେ ମୋର ଜନ୍ମ ନେଲେ? ଠିକ୍ ଠିକ୍ କହ, ମୋତେ ସତ୍ୟ କହ।” ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିବା ପରେ, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ବନ୍ଧୁ ପ୍ରତି ମୋର ଗଭୀର ସ୍ନେହ ଅଛି, ତେଣୁ ସବୁ କଥା ମୋତେ କହ।” ସେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ କହିଲେ, “ଯିଏ ପାପ କରେ, ସେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିଥାଏ। ତେଣୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କେବେ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ନାରଦ ଖୁସି ହୋଇ ଧର୍ମର ଉପଦେଶ କଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, “ମୋର ନାମ ସୋମଦତ୍ତ, ମୁଁ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଥିଲି, ତାହାର ଫଳରେ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖୁଛି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଶତ-ଶତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରିଛି। ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ ଓ ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଲିନ ଥାଏ, ସେ ଏହି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହିପରି, ସରାବେ, ତୁମେ ମୋତେ ସବୁ କଥା କହ, କାରଣ ମୋର ମନରେ ଅଧିକ ଜିଜ୍ଞାସା ଅଛି।” ତାପରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, “ମୁଁ ଆସିଛି, ମୁଁ କହିବି—ତୁମେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ, ହେ ସରାବେ। ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ କରେ, ଧର୍ମ ଶିଖାଏ, ନୀତି ଶିଖାଏ, ଉପବାସ ଓ ନିୟମ ଶିଖାଏ, ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଛି, ଯିଏ ଦୀକ୍ଷା ଦେଉଛି, ସଂସ୍କାର କରେ, ଏମିତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୁରୁ ବୋଲି କହାଯାଏ, ସମ୍ମାନ ଓ ଶିରୋଧାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁରୁମାନେ ସମାନ, ଏହି କଥା ଠିକ୍ ଭାବେ ମୋତେ କହ। ଗୁରୁଙ୍କ ମହିମା କଥା କହିବା, ଶୁଣିବା, ଓ ଅନୁମୋଦନ କରିବା—ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯିଏ ବେଦ ଶିଖାଏ, ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରେ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଯିଏ ପୁରାଣ ପାଠ କରେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାହାର ଫଳ, ଏହି ସବୁ ପୁରାଣରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପିତ। ପୁରାଣଗୁଡ଼ିକ ବେଦର ସମସ୍ତ ଅର୍ଥର ସାର। ଯିଏ ସଂସାର ସାଗର ପାର ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ପୁରାଣ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜାଣିପାରିବ। ପୁରାଣ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ଶୁଭା ନିମିତ୍ତରେ। ଏହା ଶୁଣିଲେ ମନ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ବଢ଼ିଯାଏ। ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମ ନିମିତ୍ତ ଭେଦବୁଦ୍ଧି ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଯିଏ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ଫଳ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁରାଣ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତୁ। “ମୁଁ ହେଉଛି ସେଇ, ଯିଏ ଅହଂକାରବଶତଃ ସର୍ବଜ୍ଞ ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଥିଲି। ଏକଦିନ ମୁଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଯାଇଥିଲି। ସେଠାରେ ଗୌତମ ଶାନ୍ତ, ମହାପ୍ରଜ୍ଞା, ତେଜର ଭଣ୍ଡାର ଥିଲେ। ମୁଁ ଯିଏ ଶିବଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁଙ୍କୁ, ପୂଜା କରୁଥିଲି। ଯିଏ ଜାଣି ବା ଅଜାଣି ଭାବରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରେ...” ଏଭଳି ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ ଅନୁକ୍ରମିକ ଭାବେ ଘଟିଗଲା।