ସେ ଭାବୁଥିଲେ—"ମୋର ପତି ହିଁ ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବନ୍ଧୁ, ମୋର ପ୍ରାଣର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ।" ଏହି ଭାବନାରେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମ୍ର ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ହେ ପ୍ରଜାପତି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ମୁଁ ବନ୍ଧୁବିହୀନ, ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଏକ ଶିଶୁ। ମୁଁ ଧନ୍ୟ ଜନନୀର କନ୍ୟା, ମୋ ପତିକୁ ଫେରାଇ ଦେଇ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।" ସେଉଁଠି ବିଦ୍ୱାନମାନେ କହନ୍ତି, "ମୋତେ ଜୀବନ ଦାନ କର।" କିନ୍ତୁ, ଏତେ ଅନୁରୋଧ ସତ୍ତ୍ୱେ, ଦାନବ ତାହାକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କଲା—ଏକ ବାଘ ଯେପରି ଶ୍ୟାମ ମୃଗ ଛାଉଣିକୁ ଶକ୍ତିବଳେ ଧରି ନେଇଯାଏ, ସେପରି ଦ୍ୱିଜ ଋଷିକୁ ଖାଇଦେଲା। ଏହା ଦେଖି, ତା ସ୍ତ୍ରୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଏହି ଅଗ୍ରଜ ଶାପରେ ପୀଡିତ ରାଜାକୁ ପୁନି ଶାପ ଦେଲେ—"ଏହିପରି ନାରୀ ସଂଯୋଗରୁ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବ। ଯେପରି ମୋ ପତି ଦେମନ୍ଠାରେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଦାନବ ଦେହ ପ୍ରାପ୍ତ କର।" ଏହି ଦୁଃଖରେ, ପ୍ରମାନ୍ୟୁ କ୍ରୋଧରେ ଅଗ୍ନିକଣା ବର୍ଷା କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋ ପକ୍ଷରୁ ଏକ ଅପରାଧ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଶାପ ଯଥେଷ୍ଟ। ଏବେ ତୁମେ ତୁମ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଦେଉତାତ୍ମା ଶ୍ରେଣୀରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କର।" ଏହି ଅଭିଶାପରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର କ୍ଷୁଧା ଓ ଭୟଜନକ କଣ୍ଠରେ ତିବ୍ର ଅନ୍ତ୍ୟବିଳାପ କରି, ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ନର୍ମଦା ତଟର ଏକ ଦାନବ-ପ୍ରଭାବିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ବସୁଥିଲେ, ଯିଏ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଓ ସାମାଜିକ ନୀତିକୁ ଅଣୁସରଣ କରୁନଥିଲେ। ଏଠି ଏକ ରୂଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଚିତ୍କାର କଲେ—"କିଏ ମୋ ପାପରେ ଏମିତି ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମିଛି? ସତ୍ୟ କହ।" ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଆଗକୁ କହିଲେ, "ମୋ ବନ୍ଧୁପ୍ରତି ବଡ ଭଲପାଇବାରୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କହ।" ସେ କହିଲେ, "ଯିଏ ପାପ କରେ, ସେ ଦଶହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଦୁଃଖଭୋଗ କରିଥାଏ। ଏହିପରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ କେବେ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଠକେଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏବେ, ନାରଦ ଖୁସି ହୋଇ ଧର୍ମର କଥା କହିଲେ। "ମୋର ନାମ ସୋମଦତ୍ତ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅଦୂର୍ନୀତି ଦେଖାଇ, ଏହି ଦୁର୍ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି। ଶତ-ଶତ, ସହସ୍ର-ସହସ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ। ଯିଏ ସଦା ଲୋକକୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ, ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଲିନ ଥାଏ, ସେ ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଖିଥାଏ। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଏହିପରି, ସରବେ, ତୁମ କଥା ମୋତେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହ, କାରଣ ମୋର ବଡ ଉତ୍ସୁକତା।" ସେ ଉତ୍ତରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆସିଛି; ମୁଁ କହିବି—ତୁମେ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ।" "ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରେ, ଧର୍ମ ଶିଖାଏ, ନୀତି ଶିଖାଏ, ଉପବ୍ରତ ଶିଖାଏ, ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଭୋଜନ ଦେଏ, ଦୀକ୍ଷା ଦେଏ, ସଂସ୍କାର କରେ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଗୁରୁ, ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରଣାମର ଯୋଗ୍ୟ।" "ଏହି ସମସ୍ତେ ସମାନ, ହେ ସରବେ; ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଗୁରୁଙ୍କ ମହିମା କଥା କହିବା, ଶୁଣିବା, ଅନୁମୋଦନ କରିବା—ସମସ୍ତେ ସମାନ ସମ୍ମାନର ଅଧିକାରୀ।" "ଯିଏ ବେଦ ପଢ଼ାଏ, ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରେ, ଧର୍ମଯୁକ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୁରାଣ ପଢ଼େ, ଦେବପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଦେବପୂଜାର ଫଳ ଦେଖାଏ, ପୁରାଣଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ବେଦର ସାର—ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।" "ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ଯିଏ ପ୍ରୟାସ କରେ, ସେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ମହିମାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।