ସେ ଭଗବାନ୍ ଶୋଭାମୟ କମରବନ୍ଧ, ଉପବୀତ, ବାହୁବଳୟ ଓ କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ—ସେଉଁଠି ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ଦିନରାତି ହାତ ଯୋଗେ ସେଉଁଠି ସେବା କରୁଛନ୍ତି। ସେ ଏହିପରି ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ: "ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ, ଓ ବାସୁଦେବ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ଯିଏ ଭାସୁକି ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ନୃସିଂହ ଭାଗବାନ୍, ଧ୍ରୁବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗର ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ନାଭି, ଯେଉଁଠିଁଠି ଜଗତର ଧାରକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସଂହାରକୁ ପ୍ରଣାମ। ବେଦର ସୃଷ୍ଟା, ବୁଦ୍ଧ ଓ କଳ୍କି ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଏଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ନରନାରାୟଣ, ଶିଶିବିଷ୍ଟ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଋଭୁ, ସୁବ୍ରତ, ସୁଧାମା, ଅଜିତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଯଜ୍ଞ, ଯେଉଁଠିଁଠି ଯଜ୍ଞର ଭୋକ୍ତା, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମାର୍ଗ ଅନ୍ୱେଷୀ, ସେଉଁଠିଁଠି ପ୍ରଣାମ। ପୂଜ୍ୟ, ସାକ୍ଷୀ, ଅଜନ୍ମା, ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ, ପାଦ ଓ ବାହୁ ରହିଥିବାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଅଷ୍ଟପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ପଦ୍ମନୟନ, କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ଦ୍ୱିପ୍ରଭାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ, ବୈକୁଣ୍ଠ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଘୃତପ୍ରଭା, ବିଷ୍ଣୁ, ଅନନ୍ତ, କପିଳଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଏକଶୃଙ୍ଗ, ଶୁଚିଶ୍ରବା, ଶାସ୍ତ୍ରର ମୂଳ ଭାବେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠିଁଠି ପ୍ରଣାମ। ଯିଏ ଭୂମି, ବ୍ୟୋମ, ସ୍ୱର୍ଗ ରୂପ, ଦାନବନିଶୂଦନ, ନିର୍ଗୁଣ ସ୍ୱରୂପ, ସେଉଁଠିଁଠି ପ୍ରଣାମ। ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବାମାନେ ଯାହାଁକୁ ଚେରିଷ କରନ୍ତି, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଏହିପରି ବିନୟ ଶେଷରେ, ଆରଣେୟ, ଯିଏ ନମ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ କୃପାଳୁ, କହିଲେ: "ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଭକ୍ତି ଲାଭ କର; ତୁମେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ମୋ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ। ମୁଁ ନିଜେ, ଅବତାର ନିମିତ୍ତେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ। ଯେପରି ବାୟୁ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଭା ପ୍ରଦାନ କରେ, ସେପରି ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଜଗତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ନର ଓ ନାରାୟଣ ରୁଷିମାନେ ଯୁଗ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାପସ୍ୟାରେ ଅବିଚଳ ରହିଲେ। ସେ ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ; ତୁମେ ଏହା ଅଧ୍ୟୟନ କରି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାର କର। ମୋ ପ୍ରିୟ, ଯାହାର ହୃଦୟ ତୁମ ସହ ବିଚ୍ଛେଦରେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ। ସେ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ପଛକୁ ଫେରି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ପୁଅକୁ ଫେରାଇ ପାଇ, ପିତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା ଏବଂ ସେ ତାପସ୍ୟାରୁ ବିରତ ହେଲେ। ଆରଣପୁତ୍ର ସହ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ। ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଂହିତା ରଚନା କଲେ, ଯାହା ବିଭିନ୍ନ କଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ସଂହିତାକୁ ନିଜ ପୁଅ ଶୁକଙ୍କୁ ପାଠାଇଲେ, ଯିଏ ବିରାଗରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ଶୁକ ସେହି ସଂହିତାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶିଖିଲେ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ପ୍ରିୟ। ଏହି ସଂହିତାକୁ ଯେଉଁମାନେ ପଠନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ହରିପ୍ରତି ଭକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣ କଥାମୃତ ଆମକୁ ପାନ କରାଇଛ, ତାପରେ ମୁଁ ସନନ୍ଦନ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନଙ୍କୁ କ’ଣ ପଚାରିଥିଲି? ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜଗତକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଚର୍ଯ୍ୟା କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ କ’ଣ ଶୁଭ ଓ ଜଗତପବିତ୍ର କଥା ଅଛି? ମୁଁ ସେହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ଉତ୍ତର ନାରଦ ଋଷିଙ୍କ ମୁଖରୁ କହିବି। ନାରଦ, ଭାର୍ଗବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁନି ସେହି ଋଷିମାନେଂକୁ ପଚାରିଥିଲେ। ସେଉଁଠିଁଠି ଏକମାତ୍ର ସେଉଁଠିଁଠି ପୂଜ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।