ହେ ପ୍ରିୟ, ସେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ବେଦମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଖୋଜନ୍ତି, ସେହି ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ହେ ଯୋଗୀଶ୍ୱର, ସେଠାରେ ଆପଣ ମୋତେ ଦେଖିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ। ଆପଣ ସଦା ମୋକ୍ଷର ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖନ୍ତି। ତାପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାଶୟ ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ପାଇଥିବା ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ। ହେ ନାରଦ, ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଲୋକ ସେଠାରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ମାନ ହେଉଥିବା ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି। ସେଠାରେ ପୋଖରୀଗୁଡ଼ିକ ମନୋହର ପଦ୍ମରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ। ଦ୍ୱାରରେ ଚାରିଟିଏ ହାତ ଓ ଅଲଙ୍କାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଥିଲେ। ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଚାରି ହାତ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଆକୃତିମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ସେଉଁଠି ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ସେ ମଣି, ଜନେଉ, କଙ୍କଣ, ବାହୁଲତା ଇତ୍ୟାଦି ଅଲଙ୍କାରରେ ସୁଶୋଭିତ ଥିଲେ। ସେଉଁଠି ସିଦ୍ଧମାନେ ସେଉଁଠି ଦିନ ରାତି ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ବୋଲିଲେ—"ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ ଭାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବସିଥିବା, ବାସୁକୀ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଧ୍ରୁବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ନୃସିଂହଙ୍କୁ, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗର ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନାଭି, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର ଦାତା, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର। ବେଦର ରଚୟିତା, କୃଷ୍ଣ, ବୁଦ୍ଧ ଓ କଲ୍କି ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନରନାରାୟଣ, ଶିଶିବିଷ୍ଟ, ବିଷ୍ଣୁ, ଋଭୁ, ସୁବ୍ରତ, ସୁଧାମା, ଅଜିତ, ଯଜ୍ଞ, ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମାର୍ଗ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିବା, ଉପାସ୍ୟ, ସାକ୍ଷୀ, ଅଜନ୍ମା, ବହୁମୁଣ୍ଡ, ବହୁପଦ, ବହୁବାହୁ ଥିବା, ଅଷ୍ଟପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ବ୍ରହ୍ମା, ପଦ୍ମନୟନ, କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ତେଜୋମୟ, ସତ୍ୟ, ନିଷ୍ଠାବାନ, ବୈକୁଣ୍ଠ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଘୃତପ୍ରଭା, ବିଷ୍ଣୁ, ଅନନ୍ତ, କପିଳ, ଏକଶୃଙ୍ଗ, ଶୁଚିଶ୍ରବା, ଶାସ୍ତ୍ରଙ୍କ ମୂଳ, ଭୂ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଓ ଦ୍ୟୁଲୋକ ରୂପୀ, ଦାନବନାଶକ, ଗୁଣରହିତ, ନମସ୍କାର। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୋତେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରେ ଆରଣେୟ, ଯିଏ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଶେଷ କୃପାଶୀଳ, କହିଲେ: "ଜ୍ଞାନ ଓ ଭକ୍ତି ଅର୍ଜନ କର। ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୋ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ। ମୁଁ ନିଜେ, ଅବତାର ନିମିତ୍ତେ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଭାବେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛି। ଯେପରି ବାତାସ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛି, ରବି ଶବ୍ଦକୁ ପୂରଣ କରେ, ସେପରି ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ବିଶ୍ୱରେ ଦୁର୍ଲଭ। ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷିମାନେ ଯୁଗାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାପସ୍ୟାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଲେ। ସେ ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ—ତୁମେ ଏହାକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କର ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କର।" "ମୋର ପ୍ରିୟ, ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟ ତୁମ ପ୍ରତି ବିରହରେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦିଅ।" ଏପରି କହି, ସେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଗଲେ। ପୁଅକୁ ପୁନଃ ପାଇ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦ ହେଲା ଏବଂ ସେ ତାପସ୍ୟାରୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କଲେ। ଆରଣପୁତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ବିଭିନ୍ନ କଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଂହିତା ରଚନା କଲେ।