ଏହି ଗଢ଼ିଆ କଥାରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଦେବୀ ପକ୍ଷୀ ଓ ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ମନ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଖାଇଦେଲେ। ଏହାର ଫଳରେ ପୃଥିବୀ ଭୟାନକ ହେଲା, ଏବଂ ମୃତଦେହ ଓ ପିଶାଚମାନଙ୍କର ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗା ଚୁଲି ନେଇ ସଜିଗଲା। ଏପରି ଭୟ ଓ ବିପଦ ଘଟାଇ ସେ ଗଭୀର ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଚଳି ଚଳି ସେ ନର୍ମଦା ନଦୀ ତଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁନିମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଜଣେ ମୁନି ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ବହୁତ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିକାରୀ ଶିଶୁ କୃଷ୍ଣମୃଗକୁ ଧରିଥାଏ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେଇ ମୁନିଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଭୟରେ ହାତ ମିଶାଇ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, କହିଲେ—“ମୋର ପ୍ରିୟତମ ଜୀବନକୁ ଦେଇ, ମୋର ଆଶା ପୂରଣ କର। ଏହି ଏକାକୀ ଅରଣ୍ୟରେ ମୁଁ ଅସହାୟ, ମୋତେ ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ଆଘାତ କରିବେ ନାହିଁ। ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ମୋର ବାଳ୍ୟବିଧବା ଦୁଃଖ କ’ଣ କହିବି? ମୋ ପତି ହେଉଛନ୍ତି ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବନ୍ଧୁ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଜୀବନ। ଏ ଲୋକନାଥ, କୌଟୁମ୍ବିକ ସମ୍ପର୍କ ନଥିବା, ସନ୍ତାନ ନଥିବା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳିଙ୍କ କନ୍ୟା—ମୋ ପତିକୁ ଦେଇ ମୋତେ ବଞ୍ଚାଇଦିଅ। ପଣ୍ଡିତମାନେ ଏହିପରି କହନ୍ତି—ମୋତେ ଜୀବନଦାନ ଦିଅ।” ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ରାକ୍ଷସୀ ଦୁଇବାର ଜନ୍ମପ୍ରାପ୍ତ ମୁନିଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଏକ ବାଘ ଯେପରି ଶିଶୁ କୃଷ୍ଣମୃଗକୁ ଧରି ଖାଏ, ସେପରି ଖାଇଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ମୁନିପତ୍ନୀ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ପୂର୍ବ ଶାପରେ ପୀଡିତ ରାଜାଙ୍କୁ ପୁଣି ଶାପ ଦେଲେ—“ସ୍ତ୍ରୀ ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବ। ମୋ ପତି ଖାଇଦିଆଯିବାରୁ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ରାକ୍ଷସ ହେବ।" ଏହି କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରମାନ୍ୟୁ ଅଗ୍ନିକଣାର ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ। କେବଳ ଏକ ଅପରାଧ ପାଇଁ ମୋର ପକ୍ଷରୁ ଏକ ଶାପ ଯଥେଷ୍ଟ। ଏବେ ତୁମେ ତୁମ ପୁଆ ସହିତ ଆତ୍ମା-ପିଶାଚ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କର।" ଏହାପରେ, ଭୟଙ୍କର କଣ୍ଠରେ ଭୂକା ସେ ନାରୀ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ସହ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କାନ୍ଦିଲେ। ସେମାନେ ନର୍ମଦା ତଟର ଏକ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ବସିଥାନ୍ତି। ଏଠି ଜଣେ ଦୁଃଖିତ ପିଶାଚ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏଠି ଏକ ବଡ଼ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ରୂଷ୍ଟ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଜଣେ ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସ କହିଲେ—“କେଉଁ ପାପ ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ସନ୍ତାନ ମୋତେ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି, ସଠିକ୍ କହ।" ସବୁ ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ କହିଦେଲେ, ତେଣୁ ସେ ପୁଣି କହିଲେ—“ମୋ ବନ୍ଧୁ ପ୍ରତି ବଡ଼ ସ୍ନେହ ଥିବାରୁ, ସବୁ କଥା ମୋତେ କହ।" “ଯେଉଁଠି ଅପରାଧ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ। ଏହିପରି, ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି, ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ କେବେ ଧୋଖା ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ଖୁସି ହୋଇ ଧର୍ମ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ—“ମୁଁ ସୋମଦତ୍ତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ଗୁରୁ ପ୍ରତି ଅନାଦର ଦେଖାଇ, ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି। ଶତ ଶତ, ସହସ୍ର ସହସ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ମୁଁ ଖାଇଦେଇଛି। ଯେ ଲୋକ ସଦା ଜଗତକୁ ଭୟ ଦେଉଛି, ମାଂସ ଭକ୍ଷଣରେ ଲାଗିଥାଏ, ଏହି ଫଳ ମୁଁ ଭୋଗୁଛି। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" “ଏହିପରି, ସବୁ କଥା ମୋତେ କହ, ସରାବେ, କାରଣ ମୋର ବଡ଼ ଉତ୍ସୁକତା।" ତେଣୁ ସେ କହିଲେ—“ମୁଁ ଆସିଛି, ସବୁ କଥା କହିବି, ସରାବେ, ତୁମେ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ।" “ଯେ ଶାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରେ, ଧର୍ମ ଶିଖାଏ, ନୀତି ଶିଖାଏ, ଉପବ୍ରତ ଶିଖାଏ, ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରେ ଓ ଭୋଜନ ଦିଏ, ସେହି ଅତି ଉତ୍ତମ।