ଶୁକଦେବ ଚାରିପଟେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମାଆ ହୃଦୟରେ ଅତି ବ୍ୟାକୁଳତା ନେଇ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଠାରେ ରୁହ!” କିନ୍ତୁ ମୁକ୍ତିରେ ମାତ୍ର ଲଗ୍ନ ଥିବା ଶୁକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଗଲେ। ପୁଣିଥରେ ଏକ ଋଷି, ଶୁକଙ୍କର ଅବତରଣ ବିଷୟରେ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ମୋର ମନ ଆଜି ଶାନ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁଣର ସାଗରରେ ତୃଷ୍ଣା କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏନି। ସେମାନେ କେଉଁଠି ବସିଥାନ୍ତି? ଏ ବିଷୟରେ ମୋର ବଡ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିଛି। ତାପରେ ମହାମୁନି ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ନିଜକୁ ସଂଯମ କଲେ। ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ମୁନି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ସେଠାରେ କୌଣସି ପକ୍ଷୀ ନଥିଲେ, କୌଣସି ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଦୃଶ୍ୟ ନଥିଲା। ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ। ପୁଣି ଯୋଗ ଧାରଣ କରି, ମୋକ୍ଷର ପଥ ଖୋଜିଲେ। ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ ଶୁକ, ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଗତି କଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ମନ ଓ ପବନ ସମ୍ବେଗରେ ଦୃତ ଚଳନ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପର ବୃଷ୍ଟିରେ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ କିଏ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି?” ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜସ୍ୱୀ ଶୁକ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସେଇ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଏହି କଥା କହିବା ଉଚିତ—ସେ ଅଷ୍ଟ ଅନ୍ଧକାର ତ୍ୟାଗ କଲେ, ପଞ୍ଚ ରାଗ ଛାଡିଦେଲେ। ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି ଚିହ୍ନ ପୂଜିତ ହୁଏ, ନିର୍ଗୁଣ ନିରଖ୍ୟା ଅବସ୍ଥାରେ, ସୁନା ଓ ଚାଁଦିରେ ତିଆରି, ଧଳା ଓ ହଳଦିଆ ମିଶିଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକତାରେ, ଶୁକ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ମନ ସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଦୁହେଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ; ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ପରି ଲାଗିଲା। ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ତାଙ୍କ ପଥରେ ବାଧା ହେଲା ନାହିଁ। ଧର୍ମମୟ ଶୁକ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ। ନାମ ଥିବା ମାନେ ନାମହୀନଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଦେଖିପାରିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ। ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ହେଲେ। କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଶୁକଙ୍କର ଉଦ୍ଧାର ଘଟିଗଲା। ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପୁଅଙ୍କର ପଥ ବିଷୟରେ କହିଦେଲେ। ସେ ନିଜେ, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ସହିତ, ତିନି ଲୋକରେ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କଲେ। ଧର୍ମମୟ ଏହି ଶୁକ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିରେ “ଭୋଃ” କହି ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଦେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତକୁ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିରେ ପଛକୁ ଟାଣିନେଲେ। ପର୍ବତର ଢାଳ ଓ ଗହ୍ୱରରେ ସେ ଶୁକଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେ ସତ୍ତ୍ୱାଦି ଗୁଣ ତ୍ୟାଗ କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏପରି ହେଲା, ହେ ନାରଦ, ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଭଗବାନ ଓ ରୁଦ୍ର ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଦେଖ, ଯିଏ ଆସୁନାହାନ୍ତି, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ତୁମ ମନରେ ବସିଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶୁକ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି ଜଗତରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ବଦରିକାଶ୍ରମକୁ ଗଲେ, ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ। ସେଠି ତିନି, ତପସ୍ୟାରେ ନିରନ୍ତର ଲିନ ରହି, ଶୁକଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।