ଏହି କଥାରେ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର ଜ୍ଞାନ ରହିଛି। ଜୀବନରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଅପ୍ରିୟ କିଛି କେବଳ ଫଳ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଠି, ଯେଉଁମାନେ ସଚେତନ, ଚତୁର, କଠୋର ଓ ସାହସୀ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ସେବା କରନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଏବଂ କେତେବେଳେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଲାଗି ମଧ୍ୟ କରେ; କିନ୍ତୁ କେହି ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ ନାହିଁ। କେହି ଦୋଳା ବହନ କରନ୍ତି, ଆଉ କେହି ତାହାରେ ବସନ୍ତି। ଏଠାରେ ଅନେକ ଅପରିମିତ ପୁରୁଷ, ତାଙ୍କର ଧନ ହାରାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶତଶଃ ବିଭିନ୍ନ ନାରୀମାନେ ଦୃଶ୍ୟମାନ। ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖ, ଏଠି ତୁମେ ମୂଢତାରେ ପଡିବ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ି, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଖୁସି ଓ ଦୁଃଖ ରହିତ ହୁଅ। ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମାନବ ଲୋକକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ସେଉଁଠାରେ ସନତ୍କୁମାର ମଧୁର ଭାବେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ବିଦାୟ ନେଲେ। ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଶୁକଦେବ, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ମାଆ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ କାନ୍ଦି, କହିଲେ, “ମୋ ସନ୍ତାନ, କିଛି ଖ୍ଷଣ ରୁହ!” କିନ୍ତୁ ମୁକ୍ତିକୁ ଏକମାତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ଶୁକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପରେ ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଏକ ଋଷି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୁନଃ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଶୁକଙ୍କର ଅବତରଣ କେମିତି ଘଟିଲା?” ଏହି ଶୁଣି, ମୋର ମନ ଆଜି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁଣର ସାଗରରେ ତୃଷ୍ଣା କେବେ ମିଟେ ନାହିଁ। ସେମାନେ କେଉଁଠି ବସିଛନ୍ତି? ଏହି ନେଇ ମୋର ମନରେ ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ଅଛି। ତାପରେ ମହାର୍ଷି ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ନିଜକୁ ସଂଯମ କଲେ। ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ସେ ଜ୍ଞାନର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ସେଠାରେ କୌଣସି ପକ୍ଷୀ ନଥିଲେ, କୌଣସି ଧ୍ୱନି ନଥିଲା, କିମ୍ବା ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା। ସେ ତାହା ସମୟରେ ନିଜକୁ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ଦେଖିଲେ। ପୁନି, ଯୋଗ ଧାରଣ କରି, ମୋକ୍ଷ ପଥକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ। ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୁକ, ନିଶ୍ଚିତ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ, ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଗତି କଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ମନ ଓ ପବନ ସମ ଦ୍ରୁତ ଦେଖିଲେ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କରି ସମ୍ମାନ କଲେ। ସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ପଚାରିଲେ, “ଏହି କିଏ, ଯିଏ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି?” ସେ ତେଜସ୍ବୀ ଶୁକ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସେମାନେ ଠାରେ କହିଲେ, “ଏହାର ଉତ୍ତର ଏଭଳି ଦିଅ।” ସେ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ଅନ୍ଧକାର ଓ ପଞ୍ଚପ୍ରକାର ରାଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ଏହିଠାରେ, ସନାତନ ନିର୍ଗୁଣ ଅବସ୍ଥାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଚିହ୍ନ ପୂଜିତ, ଧଳା ଓ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗରେ, ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦିର ମିଶ୍ରଣରେ ଶୋଭିତ, ସେଠାକୁ ଶୁକ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ମନେ ଗଲେ। ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଇଜଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଏହା ମନେ ହେଲା କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟିଗଲା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ତାଙ୍କ ପଥକୁ ବାଧା ଦେଲା ନାହିଁ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶୁକ ଫୁଲିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ। ନିରାକାରକୁ ଆକାରବାନ୍ତ ଲୋକେ ଦୂରରୁ ଦେଖିପାରିଲେ। ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ। ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବିଲିନ ହେଲେ। ଏକ ଚକ୍ଷୁପଟଳ ମଧ୍ୟରେ, ଶୁକଙ୍କର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗମନ ଘଟିଲା। ତାପରେ ଋଷିମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କର ପଥ ପ୍ରକାଶ କଲେ।