ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ ଅନୁଭୂତି ଉଦିତ ହୁଏ, ଏହି ସମୟରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ, କ୍ଷମତାଶୀଳ ଲୋକେ କଦାପି ପତିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଦେହ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଦେହରେ ଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଆତ୍ମାଙ୍କର ହିଁ ଥାଏ। ଏକ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଦେହର ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଦଗ୍ଧ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଏକ ଅବିଜ୍ଞାନ ଶୁକ୍ରବିନ୍ଦୁ ଗର୍ଭରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ପାଚିତ ହୁଏ, ଯାହା ଖାଯାଯାଏ ତାହା ଉପଭୋଗ ହୁଏ। ଗର୍ଭରେ ମଳ ଓ ମୁତ୍ର ସ୍ୱଭାବିକ ଭାବରେ ବିସର୍ଜିତ ହୁଏ। ପେଟରେ ଶିଶୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଗର୍ଭସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ଜୀବନ୍ତ ରହିଥାଏ, ସେ ଏଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଗର୍ଭ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜୀବର ସପ୍ତମ ମାସରେ ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଆସେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ, ନାଭିରୁ ବିଶେଷ ଯୋଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଅନେକ ଧନ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି, ତଥାପି ଡାକ୍ତରମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ ନାହିଁ। ଜୀବମାନେ ରୋଗରେ ଏପରି ଭାବେ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ମୃଗମାନେ ଶିକାରୀର ଆଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ବୟସ ହେବା ପରେ ଲୋକମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଆନ୍ତି, ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ ଅନ୍ୟ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୁଏ। ଅରଣ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଓ ଗରିବମାନେ ଏପରି ଭାବେ ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ରୋଗ ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ଏପରି ଧରି ନେଉଛି, ଯେପରି ଏକ କସାଇ ପଶୁକୁ ଧରି ନେଉଛି। ଏହି ଜୀବନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧାରାରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଭାସିଯାଏ, ଏବଂ ଜୋରଦର ଭାବେ ଉଠାଇ ନେଉଛି। ଯେଉଁମାନେ ଦେହରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାନ୍ତି। ଲୋକେ ନିଜ କ୍ଷମତା ଅନୁସାରେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ତଥାପି ସବୁକିଛି ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ହୁଏ ନାହିଁ। ଅପ୍ରିୟ କିଛି କେବେ ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ମାତ୍ର କାମନାର ଫଳ ପାଇଁ। ସଚେତନ, ଚତୁର, କ୍ରୁର ଓ ସାହସୀ ଲୋକେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜ ଓ ଅନ୍ୟର ଲାଭ ଚାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେହି ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। କେହି ଦୋଳି ବୋହନ୍ତି, କେହି ତାହାରେ ବସନ୍ତି। ଅନେକ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ସମ୍ପଦ ହରାଇଛନ୍ତି, ଅନେକ ପ୍ରକାର ନାରୀ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖ, ଏଠାରେ ତୁମେ ମୂଢତାରେ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, ଖୁସି ଓ ଦୁଃଖରହିତ ହେଉ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ମାନବ ଲୋକ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ସେ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ବିଦାୟ କଲେ। ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସ ଖୋଜିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଶୁକଦେବ, ପୂଜା କରି, ମହାକାଉଳ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ମାଆ ହୃଦୟରେ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ, କହିଲେ, "ମୋ ସନ୍ତାନ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଠାର, ଯାଅନି!" କିନ୍ତୁ ମୁକ୍ତି ଲାଗି ତିବ୍ର ଆଗ୍ରହ ରଖି, ଶୁକଦେବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପୁନର୍ବାର ଏକ ଋଷି, ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶୁକଙ୍କ ଅବତରଣ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ମୋର ମନ ଆଜି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣର ସମୁଦ୍ରରେ ତୃଷ୍ଣା କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ। ସେମାନେ କେଉଁଠି ବସନ୍ତି, ଏହି ବିଷୟରେ ମୋତେ ଗଭୀର ସନ୍ଦେହ ରହିଛି। ମହାମୁନି ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ। ପରେ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ସୂର୍ୟର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇ ଉଭୟ ହେଲେ। ସେଠାରେ କୌଣସି ପକ୍ଷୀ ଦଳ, କୌଣସି ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା ନାହିଁ।