ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀର ରୋଗ ନାଶ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପୀଡାରେ ପଡେ। ଦିନ ଓ ରାତି ପୁନିପୁନି ମଣିଷଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ କୁ ହ୍ରାସ କରେ। ମଣିଷ ଯେତେବେଳେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ତାଙ୍କୁ ଅବଶ୍ୟ ଆକ୍ରମଣ କରେ; କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହେ ନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ ହୁଏ। ରାତିଗୁଡ଼ିକ ଲୋକଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଓ ଅଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଅତିତି ହୁଏ। ଯଦି କର୍ମର ଫଳ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁନଥାନ୍ତା, ତେବେ ଆମେ ଦେଖୁଥାଉ—କିଛି ସଜ୍ଜନ ଲୋକ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଉପରେ ବଞ୍ଚିତ ହେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ହାରିଯାଉଛନ୍ତି। ଆମେ ଦେଖୁ ବାସନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକ, ଆଶା ଓ ସୋନାରେ ବନ୍ଧା। ଏହି ଜଗତରେ, ଲୋକ ମିଥ୍ୟା ଆନନ୍ଦରେ ବଞ୍ଚିଥାନ୍ତି। କେହି କେହି କର୍ମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ। ଏକ ସ୍ଥାନରେ ବିଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଆଉ ଏହା ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଏ। ଯେଉଁଠି ଶେଷ ମିଳେ, ସେଉଁଠି ଏହା ମାଞ୍ଜ ଫୁଲ ପଡିଯିବା ପରି ଶାନ୍ତି ମିଳେ। କେତେବେଳେ ଉଦ୍ୟମ କଲେ ମଧ୍ୟ ଡিম୍ବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ। କେତେବେଳେ ପୁଅ ଦୀର୍ଘାୟୁ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି—ତେବେ ସେ କିପରି ମୃତ ପିତା ପରି ହେବ? ଦଶ ମାସ ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରି ଜନ୍ମ ନେଲେ ମଧ୍ୟ କେତେକ ଲୋକ କୁଳର ଅପମାନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ମିଳିଥାଏ, ତଥାପି ଶୁଦ୍ଧ ଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। କୌଣସି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ କାରଣ ଛଡ଼ା, ଗର୍ଭରେ ଗର୍ଭାଶୟକୁ ଗର୍ଭାଶୟ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ ଉଭୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥାଏ—ସେ ଧନକୁ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗ କରେ, ରଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହିଥିରେ ସୁଖ ମିଳେ ନାହିଁ। ବିଶିଷ୍ଟ ଲୋକ ଏକ ଅବସ୍ଥାରୁ ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଧନ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ସଞ୍ଚୟ କ୍ଷୟରେ ଶେଷ ହୁଏ; ସମସ୍ତ ଉନ୍ନତି ଅବସାନରେ ପତନ ହୁଏ। ତୃଷ୍ଣାର କେବଳ ଶେଷ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତୃପ୍ତି ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ। କେବଳ ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଯିଏ ଏହାକୁ ପାଇଥାଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜୀବର ସ୍ୱଭାବ ବିଚାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ଲୋକ ମାନେ ଏକ ଜିନିଷ ସଞ୍ଚୟ କରି, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବାସନାରେ ଅତୃପ୍ତ ରହନ୍ତି। ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ କୌଣସି ଉପାୟ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ। ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରସ, ରୂପ ଓ ଗନ୍ଧରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅନୁଭୂତି ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ରୋଗରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ। ସ୍ନେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ପ୍ରଶଂସା ଓ ଅନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅନାସକ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ଲୀନ ଓ ନିର୍ବାସନା ହୋଇ ରହିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସେ, ତେତେବେଳେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁମାନେ ଉଦ୍ୟମଶୀଳ, ସେମାନେ କଦାପି ପତିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ପୂର୍ବ ଶରୀରଗୁଡ଼ିକ ସଦା ଏହି ଆତ୍ମାଙ୍କର ଥାଏ। ଅନ୍ୟ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଶରୀରର ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଦଗ୍ଧ ହୁଏ। ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଅଚେତନ ଶୁକ୍ର ବିନ୍ଦୁ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଯେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ପଚିତି ହୁଏ, ଯାହା ଖାଉଛି ତାହା ଓପରେ ହଜମ ହୁଏ; ଗର୍ଭରେ ମୂତ୍ର ଓ ପାଖାନ୍ଡ ସ୍ୱଭାବିକ ଭାବେ ଚଳିଥାଏ। ଗର୍ଭରେ ଏମିତି ଗର୍ଭ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ଏହି ଗର୍ଭ ସଂଯୋଗରୁ ଯିଏ ବଞ୍ଚିଥାଏ, ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଯେଉଁଠି ଗର୍ଭ ସହ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେଉଁଠି ସପ୍ତମ ମାସରେ ଏପରି ଅବସ୍ଥା ହୁଏ।