ମନରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ଦୟାକରି ସବୁ ଦୋଷକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ମହାନୁଭାବ, ମୁଁ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହିଁ—ଏପରି ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସେ ନିଜ ଅଜ୍ଞତାକୁ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସଂସାରରେ ଯିଏ ବିବେକହୀନ, ସେ ପ୍ରାୟ ଜନ୍ତୁସମାନ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ବିବେକଶୂନ୍ୟ ଥିବାରୁ ଏହି ପାପ କରିଛି। ଯିଏ ବିବେକହୀନ, ସେ କେଉଁଠି ସୁଖ ପାଇପାରିବ? କିମ୍ବା, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିପାରିବ? ଏହି ଅବସ୍ଥା ଅନନ୍ତ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ ନାହିଁ; କେବଳ ବାରହ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥିବ। ପରେ ତୁମେ ପୁନର୍ବାର ତୁମ ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ ଓ ଏ ଭୂମିର ଉପଭୋଗ କରିବ। ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ରାଜା ଏକ ଦାନବୀର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ଭୟଜନକ, ରାତି ପରି କଳା, ସେ ଏକାକୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେ ପକ୍ଷୀ ଓ ବାନରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଶବ ଓ ପିଶାଚଙ୍କ ରକ୍ତଲିପ୍ତ କେଶରେ ଶୋଭିତ। ଏପରି ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ସେ ଗଭୀର ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ନର୍ମଦା ନଦୀ କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଜଣେ ଋଷିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ବଡ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ, ଶିକାରୀ ଯେମିତି ମୃଗଶାବକକୁ ଧରେ, ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ। ତାହାପରେ, ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ନିଜ ହାତ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି କହିଲେ—ଦୟାକରି ମୋ ପ୍ରିୟତମା, ମୋର ପ୍ରାଣକୁ ରକ୍ଷା କରି, ମୋର ଏହି ଆଶା ପୂରଣ କର। ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକା ଥିବା ମୋତେ ଏହି ଦାନବୀ କ୍ଷତି ନଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ମୁଁ ମୋର ଯୁବାବସ୍ଥାର ଉପରେ କ'ଣ କହିବି? ମୋ ପତି ମୋର ସବୁଠୁ ମହାନ ବନ୍ଧୁ, ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ଜୀବନ। ହେ ପ୍ରଜାପତି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୁଁ ଅନାଥ, ଶିଶୁ ଓ ସନ୍ତାନହୀନ। ମୁଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳିର କନ୍ୟା—ମୋ ପତିକୁ ଦେଇ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି: ପ୍ରାଣଦାନ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏପରି ଅନୁରୋଧ ସତ୍ୱେ, ସେ ଦାନବୀ ତଥାପି ଦ୍ୱିଜ ଋଷିଙ୍କୁ ଶିଂହ ଯେପରି କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଶାବକକୁ ଧରି ଭକ୍ଷଣ କରେ, ସେପରି ଭକ୍ଷିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭୟ ଓ କ୍ରୋଧରେ, ଏହିପୂର୍ବରୁ ଶାପିତ ରାଜାକୁ ପୁନି ଶାପ ଦେଲେ—ନାରୀ ସଂଗମ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ଅବଶ୍ୟ ଦେଖିବ। ମୋ ପତିକୁ ଭକ୍ଷିବା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଦାନବ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିବା। ଏହି କ୍ଷୁଦ୍ର କ୍ରିୟା ପାଇଁ, ପ୍ରମାନ୍ୟୁ ନାମକ ଋଷି କ୍ରୋଧରେ ଅଗ୍ନିକଣ୍ଡ ଝଡ଼ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏକ ଅପରାଧ ପାଇଁ ମୋର ପକ୍ଷରୁ ଏକ ଶାପ ଯଥେଷ୍ଟ। ଏବେ ତୁମେ ତୁମ ପୁଅ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ପିଶାଚ ଜନ୍ମକୁ ଯାଅ। ସେ ଦାନବୀ, ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱରରେ ତୀବ୍ର କ୍ଷୁଦାରେ, ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ନର୍ମଦା କୂଳର ଏକ ଦାନବପୂର୍ଣ୍ଣ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଜଣେ ଦୁଃଖିତ, ଲୋକବିରୋଧୀ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷସ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—କୌଣସି ପାପରୁ ଏପରି ସନ୍ତାନ ମୋ ପାଖରେ ଜନ୍ମିଲେ, ଠିକ୍ଠାକ କହ। ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ—ମୋ ମିତ୍ରପ୍ରତି ଗଭୀର ସ୍ନେହରୁ ଏହି ସବୁ ତୁମେ କହିଦିଅ। ଯେ ଅପରାଧ କରେ, ସେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗ କରେ। ତେଣୁ, ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରାଣୀ କେବେ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।