ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ରେଣୀରେ କହାଯାଇଛି—ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ରହିଛି, ସେଠାରେ ଭ୍ରମ ଦୂର ହୁଏ। ଯିଏ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ଧାରଣ କରିଛି, ସେଠାରେ କୌଣସି ବିଷୟରେ ଶୋକର ସ୍ଥାନ ନାହିଁ। ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା କେବଳ ଅଧିକ ଦୁଃଖ ମିଳେ, ଉପରେ ଉପରେ ବଡ଼ ଅପମାନରେ ପଡ଼ିଯାଏ। କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ ହେବାକୁ ନାପାରିଲେ, ତାହାକୁ ନେଇ ଅଧିକ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏକ କଥାକୁ ମନରେ ପକାଇ ରଖିଲେ, ତାହା କମି ନଯାଏ, ବଢ଼ିଯାଏ। ଏହି ସମ୍ବଳ ଜାଣି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ସମତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କିମ୍ବା ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ସାଙ୍ଗ କୁ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖାଯାଏ, ତେବେ ଶୋକ କରିବା ଛାଡ଼ି, ସେହିପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଦେହ ଦୁଃଖ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରୁ ନିଜକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ନିଜ ନିଜକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧାରୀ ଯେପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ଦେହ କ୍ଷୟ ହୁଏ। ଦିନ ଓ ରାତି, ବାରମ୍ବାର, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ କୁ ନେଇଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଆସି ପହଞ୍ଚେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ରହିଯାଏ ନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ବାରମ୍ବାର ଉଠେ ଓ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ। ଲୋକଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ରାତି ଅତିତ ହୁଏ। ଯଦି କାର୍ମଫଳ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁନଥାନ୍ତା, ତେବେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବଞ୍ଚିତ ଓ ବିଫଳ ହୋଇଥିବା ଧର୍ମିକ ଲୋକ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନଥାନ୍ତା। ଅନେକ ଲୋକ ଆଶା ଓ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ରେ ବନ୍ଧିତ ଅଛନ୍ତି, ଅନେକ ମନ୍ୟୁଷ୍ୟ ମିଥ୍ୟା ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି। କେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏକ ସ୍ଥାନରେ ବୀଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଶାନ୍ତି ମିଳିଯାଏ, ଏହା ମାନେ ଅମ୍ରାପ୍ରସ୍ତ ମାଳା ପଡ଼ିଯିବା ପରି। ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କେବେ କେବେ ଡିମ୍ବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ। କେତେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମୃତ ପିତାଙ୍କ ସମାନ ନୁହେଁ। ଦଶ ମାସ ଗର୍ଭରେ ରଖି, କେହି କେବେ କୁଳର ଅପମାନ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଲୋକଙ୍କ ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ। କୌଣସି ଦୃଶ୍ୟମାନ କାରଣ ସହିତ ନୁହେଁ, ଗର୍ଭରେ ଶିଶୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଯିଏ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ ଉଭୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ଏବଂ ରଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଥିରେ ସୁଖ ମିଳେ ନାହିଁ। ପ୍ରଶସ୍ତି ଲୋକ ଏକ ଅବସ୍ଥାରୁ ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଧନ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ସଞ୍ଚୟର ଶେଷ ହେଉଛି ଅବନତି, ସମସ୍ତ ଉନ୍ନତିର ଶେଷ ହେଉଛି ପତନ। ତୃଷ୍ଣାର କେବେ ଶେଷ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତୃପ୍ତି ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖ। ଏହି ତୃପ୍ତି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଯାଏଁ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହା ଅବସ୍ଥାନ କରେ ନାହିଁ। ଯେମାନେ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜୀବର ସ୍ୱଭାବ ବିଚାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ଏମିତି ଏକ ଉତ୍ତମ ଉପାୟ ସଂଗ୍ରହ କରି, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଛାରେ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ। ଏହି ଦୁଃଖ ରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍। ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରସ, ରୂପ ଓ ଗନ୍ଧରେ ଉତ୍ତମ ଅନୁଭୂତି ମିଳେ। ଯେମାନେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କଥା ଚାଲାନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ରୋଗରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରେମ ଉପସଂହାର କରି, ପ୍ରଶଂସା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅସଙ୍ଗ ରହି, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଲୀନ, ଅନାସକ୍ତ ଓ ନିର୍ମୋହ ହୋଇ ରହନ୍ତି।