ଏକ ଆତ୍ମା ନିଜର ପୂର୍ବ କର୍ମ ଫଳରେ ପୁନି ପୁନି ନୂତନ ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରେ। ମୃଗମାୟାର ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦୁଃଖକୁ ହାପିନେସ୍ ଭାବି ଦେଖିବାକୁ ଶୁରୁ କରେ। କିନ୍ତୁ ଏହି କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା ପରେ, ନିଜ କର୍ମର ଉଦୟ ଦ୍ୱାରା, ନିୟମ ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ, ସଂସାର ଆସକ୍ତିରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଇ, ଅନେକ ଲୋକ ନିର୍ବିକାର ଏବଂ ସୁଖ ଉଦୟ ସହିତ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ବୁଝିବା ଆସେ; ଏହି ବୁଝିବା ଆସିଲେ, ସୁଖ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ଦିନକୁ ଦିନ ମୃଗମାୟାଗ୍ରସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଆସନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ନୁହେଁ। ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ ମନସିକ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଦୁଃଖକୁ ଆଦର କରେନି, ସେ ଆସକ୍ତିର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏଠି ଭ୍ରମ ଭାବନାକୁ ଅନ୍ୟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ; ତାପରେ ଶୀଘ୍ର ଏକ ନିର୍ମଳ ବୁଦ୍ଧି ଉଦୟ ହୁଏ। ଏହା ନ ଥିଲେ ଭ୍ରମ ଆସେ, ଏହା ଥିଲେ ଭ୍ରମ ଦୂର ହୁଏ। ଯାହା ଏହି ବୁଦ୍ଧି ରଖିଛି, ସେ ପ୍ରତି ଜିନିଷରେ ଦୁଃଖର ସ୍ଥାନ ନାହିଁ। ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା କେବଳ ଅଧିକ ଦୁଃଖ ମିଳିଥାଏ, ଏବଂ ବଡ଼ ଅନର୍ଥରେ ପଡ଼ିଯାଏ। ଯଦି କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା ସଫଳ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ ତାହାରେ ଅନୁବୃତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କାରଣ, କୌଣସି ବିଷୟକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, ତାହା କମି ନାହିଁ, ବଢ଼ିଯାଏ। ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ସମତା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ନିଜର ଶାରୀରିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କିମ୍ବା ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ସାଙ୍ଗତିକୁ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖାଯାଏ, ତେବେ ଶୋକ କରିବା ଛାଡ଼ି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖରୁ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ଆତ୍ମାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଶରୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ଧନୁର୍ଧର ଦ୍ୱାରା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣର ପରି ରୋଗ ନାଶ ଲାଗି ପୀଡିତ ହୁଏ। ଦିନ ଏବଂ ରାତି, ପୁନି ପୁନି, ମଣିଷର ଆୟୁକୁ ନେଇ ଯାଏ। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଜନ୍ମିତ ମଣିଷକୁ ଅନିବାର୍ୟ ଭାବରେ ଆକ୍ରମଣ କରେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ରହି ନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୁନି ପୁନି ଉଦୟ ଏବଂ ଅସ୍ତ ହୁଏ। ରାତିମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଏବଂ ଅଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଯାଏ। ଯଦି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର କର୍ମଫଳ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଭର କରୁନଥାନ୍ତା, ତେବେ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ ଯେ, ଅନେକ ଶୁଭ କର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଫଳରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଅନେକ ଲୋକ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରି ରହିଛନ୍ତି, ଆଶା ଏବଂ ସୋନାରେ ବନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ଜଗତରେ ଲୋକମାନେ ଚଳାକି ଦ୍ୱାରା କେବଳ ଭୋଗରେ ବଞ୍ଚି ରହନ୍ତି। କିଏ କର୍ମ କରେ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହୁଏନି। ଏକ ଥାନରେ ମାନି କିଛି ଅଙ୍କୁର ହୁଏ, ତାହା ପରେ ଅନ୍ୟ ଥାନକୁ ଯାଏ। ଯାହା ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ମିଳିଥାଏ, ସେ ମାଙ୍ଗୋ ଫୁଲ ପଡ଼ିଯିବା ପରି ଲୁଚିଯାଏ। ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଡିମ୍ବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି। ଏକ ପୁଅ ଦୀର୍ଘାୟୁ ନେଇ ଜନ୍ମ ହୁଏ—ତେବେ ସେ କିପରି ମୃତ ପିତାଙ୍କ ପରି? ଦଶ ମାସ ଗର୍ଭରେ ରହି, ଏକ ଲୋକ ପରିବାରର ଅପମାନ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୁଧ୍ଧ ଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଇନି। କୌଣସି ପ୍ରକଟ କାରଣ ନାଥିବା ଶିଶୁ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଯିଏ ଦୁଃଖ ଏବଂ ସୁଖ, ଉଭୟକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛି—ସେ ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରେ। ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଧନ ଛାଡ଼ି ଦେଇଯାଏ, ଧନ ରଖିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାରେ ସୁଖ ମିଳେନି। ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ଲୋକମାନେ ଏକ ଅବସ୍ଥାରୁ ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଧନ ଉପାର୍ଜନ କରନ୍ତି।