ଯେତେବେଳେ ଶାପ ଦିଆଯାଉଥିଲା, ସୌଦାସ ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କମ୍ପିତ ହେଇ ଦାଣ୍ଡାଇ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ କିଛି କହିବାକୁ ନ ଦେଇ, ବଶିଷ୍ଠ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ହେଲେ। ରାଜା ସୌଦାସ ମଧ୍ୟ, ପାଣି ଧରି, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବା ପାଇଁ ତୟାରି କରିଲେ। ଏହିବେଳେ ତାଙ୍କର ସତୀ ଓ ଧର୍ମପରାୟଣା ଭାର୍ୟା ମଦୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଲିଖାଯାଇଛି, ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ସେଥିରେ ଆସିବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଜଳହୀନ ମହାବନରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ହେବେ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି।” ସୌଦାସ ଭାବିଲେ, “ଏହି ପାଣି କେଉଁଠି ଢାଲିବି?” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଏହି ପାଣି ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଢାଲିଦେଲେ। ଏହିଠାରୁ ସେ ‘କଳ୍ମାଷପାଦ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ମନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ହେ ପୂଜ୍ୟପାଦ, ସବୁ ଅପରାଧ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ; ମୁଁ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନଥିଲି। ଅବିବେକରେ ଲିନ ହୋଇ ମୁଁ ନିଜକୁ ଦୋଷାରୋପ କରେ। ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ବିବେକହୀନ, ସେମାନେ ପଶୁ ସମାନ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅବିବେକ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ପାପ କରିଛି। କିଏ ବିବେକ ବିନା ସୁଖ ପାଏ? କିଏ ଦୁଃଖରେ ନ ପଡ଼େ?” ତାପରେ ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ, “ଏହି ଅବସ୍ଥା ଅନନ୍ତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ ନାହିଁ; କେବଳ ବାର ଡ଼ିଅଁ ବ୍ୟାପି ରହିବ। ପୁନି ତୁମେ ତୁମ ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିବା ଓ ଏହି ପୃଥିବୀର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବା।” ଏହିଭଳି, ରାଜା ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅନ୍ଧକାର ରାତି ପରି କଳା ଥିଲା, ସେ ଏକା ଏକା ନିର୍ଜନ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେ ପକ୍ଷୀ ଓ ବାନର, ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ରିତ, ସେମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଖାଇଯାଉଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମୃତଦେହ ଓ ପିଶାଚମାନଙ୍କର ରକ୍ତରଞ୍ଜିତ କେଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ବହୁତ ଦୁଃଖ ଦେଇ, ସେ ଗଭୀର ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ସେ ନର୍ମଦା ନଦୀର କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଋଷିମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଜଣେ ଋଷିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିକାରୀ ଛୋଟ ହରିଣ ଶିଶୁକୁ ଧରେ। ତାହାପରେ ତାଙ୍କର ଜୋଡ଼ି ହାତ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, ଭୟଭୀତ ହୋଇ କହିଲେ, “ମୋର ପ୍ରିୟ ଜୀବନକୁ ଦାନ କରି, ମୋର ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଏକା ଅରଣ୍ୟରେ ମୁଁ ଅସହାୟ, ଏଇ ରାକ୍ଷସୀ ମୋତେ କ୍ଷତି କରିବେ ନାହିଁ। ତଥାପି, ହେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ମୋର ବାଳବିଧବାବସ୍ଥା କ’ଣ କହିବି? ମୋର ପତି ହିଁ ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବନ୍ଧୁ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜୀବନ। ହେ ଲୋକନାଥ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ବନ୍ଧୁ ହୀନ, ସନ୍ତାନ ବିନା ଏକ ଶିଶୁ। ମୁଁ ପୂଜ୍ୟ ଜନନୀଙ୍କ ଝିଅ—ମୋ ପତି ଦାନ କରି ମୋତେ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ। ପ୍ରଜ୍ଞାମାନେ ଏମିତି କହନ୍ତି: ଜୀବନ ଦାନ କରନ୍ତୁ।” ଏପରି ଅନୁରୋଧ ସତ୍ୱେ, ସେ ରାକ୍ଷସୀ ଦ୍ୱିଜ ଋଷିଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଖାଇ ଦେଲେ, ଯେପରି ବାଘ ଏକ କଳା ମୃଗ ଛୁଆଙ୍କୁ ଧରି ନେଇଥାଏ। ଏହା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ କ୍ରୋଧରେ ଏହିପୂର୍ବରୁ ଶାପିତ ରାଜାକୁ ପୁନି ଶାପ ଦେଲେ, “ଯେପରି ମୋ ପତି ଖାଇଦେଲୁ, ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜନାନୀ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିବ। ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ରାକ୍ଷସ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।" ପ୍ରମାନ୍ୟୁ ନାମକ ଋଷି କ୍ରୋଧରେ ଅଗ୍ନିସ୍ପର୍ଶ ଭାସ୍ମର ବୃଷ୍ଟି ଝରାଇଲେ। ଏକ ଅପରାଧ ପାଇଁ, ମୋର ଏକ ମାତ୍ର ଶାପ ଯଥେଷ୍ଟ—ଏହିପରି କହି, ସେ ଶାପ ଦେଲେ। ଏଭଳି ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲା।