ନୃତ୍ୟ କିମ୍ବା ସଙ୍ଗୀତରେ କୌଣସି ଉତ୍ସାହ ବା ଆସକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି, ସେଠାରେ ଆସକ୍ତିର କିଛି ଚିହ୍ନ ନାହିଁ। ବହୁତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମୁନି, ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ କୁ ସ୍ୱୟଂ ବେଶୀ କିମ୍ବା କମ୍ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ସମ ଭାବେ ସ୍ୱୟଂ କୁ ପ୍ରଶଂସା କିମ୍ବା ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି। ଆପଣ ଅବିନାଶୀ ଓ ଦୁଃଖ ରହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାର୍ଗକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ମାର୍ଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହିଠାରେ ଆଉ କଣ ଜିଜ୍ଞାସା କରିବେ? ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି, ସ୍ୱୟଂ କୁ ନିଜେ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ଶୀତଳ ପର୍ବତକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ପରାଶାର୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଆରର୍ଣ୍ଣେୟ, ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ କୁହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବେଦ ରଚନାକାର ବ୍ୟାସ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ବ୍ୟାସ ନିଜ ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖରେ ବସାଇଲେ। ଯେଉଁମାନେ କ୍ରିୟା ଓ ଅଧ୍ୟୟନରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ସେମାନେ ପର୍ବତ ଶିଖରରୁ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ। ଏଠାରେ ଏକାକୀ, ଅବିରତ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ବସିଥିଲେ। ହେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ବଶିଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମନାଦ ଏଠାରେ ଶୁଣାଯାଏନି। ବ୍ରହ୍ମନାଦ ନ ଥିବାରୁ, ଏହି ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ମାନ୍ୟ ମହିମାରେ ଚମକୁନାହିଁ। ସେ ସଦା ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ, ବେଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥକୁ ଜାଣିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ପୁଅ ଶୁକଙ୍କ ସହିତ ବେଦାଧ୍ୟୟନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସାଗର ବାତାସରେ ବଡ଼ ଝଡ଼ ଚାଲିଲା। ଶୁକଙ୍କୁ ରୋକିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ତେଣୁ, ବାୟୁର ଗତି ସମ୍ପର୍କରେ ସବୁ କଥା କହିବାକୁ ଆପଣ ଉଚିତ। ଏଭଳି ଅଧ୍ୟୟନ ଭଙ୍ଗ ହେବା ପରେ, ଏହି କଥା ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା। ସେ, ଅନ୍ଧକାର ଓ ରାଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଅବସ୍ଥିତ। ଦେବମାର୍ଗ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର, ପିତୃମାର୍ଗ ଅନ୍ଧକାରର। ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶରେ, ବାୟୁ ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଏ, ସେଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଉଦାନ ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ, ଡ୍ୟାନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପ୍ରାଣ, ଶତ୍ରୁନାଶକ ଓ ଅଜୟ, କିନ୍ତୁ ସେଙ୍କର କୌଣସି ସନ୍ତାନ ନଥିଲା। ବାୟୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ, ଏକେକା ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚାଲୁଥାଏ। ସେ ମେଘମାଳା, ଧୂମ ଓ ତାପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ମେଘ ଉପଜାଏ। ଆକାଶରେ, ଅଳ୍ପ ଆର୍ଦ୍ରତା ଓ ଆଲୋକବିଜ୍ଜୁରିରୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜ ଦେଇଥାଏ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରହମାନେ ଉଦୟ କରାଏ। ଚାରି ସମୁଦ୍ରର ଜଳକୁ ସେ ଧାରଣ କରେ। ସେ ମେଘମାନେକୁ ସଂଗ୍ରହ କରି, ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ। ପର୍ଜନ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ସେହି ମେଘମାନେକୁ ଏକତ୍ରିତ କରି, ବଡ଼ ନୀଳା ମେଘ ତିଆରି କରନ୍ତି। ବାୟୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥମାନେକୁ ଆକାଶରେ ବହନ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଶକ୍ତିରେ, ଗଛର ରସ ଚାଲିଥାଏ। ତାଙ୍କ ଝରଣାରେ ଦିବ୍ୟ ଜଳ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ବହେ। ସେଠାରେ, ଦୂରରୁ ବାଧା ପାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକ କିରଣରେ ବନ୍ଧିଯାଏ। ସେଠାରୁ ସୋମ, ଅମୃତର ଦିବ୍ୟ ଧାମ, ପୁଣି ଭରିଯାଏ। ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବରୁ ପ୍ରାଣ ଉପସମ୍ହାର କରନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା, ଯିଏ ନିରନ୍ତର ନିଜ ଅନୁଶାସନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖେ, ସେଇ ଅନୁଭବ କରିପାରେ।