ଶୁକଦେବ ଜନ୍ମ ନେବା ସହିତ ସହିତ, ସମସ୍ତ ବେଦ, ସେମାନଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଏବଂ ସଂହିତାଗୁଡିକ ତାଙ୍କରେ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୁକଦେବ ବେଦ, ବେଦାଙ୍ଗ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଷ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ନିଜ ଗୁରୁ ବାଛିଲେ। ସେ ବେଦ, ତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ସଂହିତାଗୁଡିକୁ ଶିଖିଲେ। ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ଏହି ମହାମୁନି ନିଜ ପାଠ ଶେଷ କଲେ। ଏଠାରେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରୁ ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତପସ୍ବୀ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ମୁନିବୃନ୍ଦଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ତାଙ୍କର ମନ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁନଥିଲା। ସେ ସଦା ମୋକ୍ଷ ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ଥିଲେ। ଏହି ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ, ଶୁକଦେବ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ନিকଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ, “ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୋକ୍ଷ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୟାକରି ମୋତେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦିଅ।” ପୁତ୍ରଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଶୁଣି, ବ୍ୟାସଦେବ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶୁକଦେବ ଏହା ଅନୁସରଣ କଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନର ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଶତଗୁଣ ପ୍ରଭା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାପରେ ବ୍ୟାସଦେବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମିଥିଳାର ରାଜା ଜନକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।” ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ, ଶୁକଦେବ ମିଥିଳା ଦେଶର ରାଜା ଜନକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ମାନବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହିପରି ଭାବରେ ଯାଅ,” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଶୁକଦେବ ଅଚମ୍ଭିତ ହେଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଗଲା—ସରଳତା ସହିତ ଯିବା ଉଚିତ, ସୁବିଧା କିମ୍ବା ଭୋଗର ଲାଗି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅହଂକାର ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେହି ରାଜା ଧର୍ମରେ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଏପରି ଉପଦେଶ ମାନି, ଧାର୍ମିକ ମୁନି ମିଥିଳାକୁ ଗଲେ। ପାହାଡ଼ ଅଟକି, ଭାରତ ଭୂମିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେ ବିଦେହ ଦେଶରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ରାଜା ଜନକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଏହି ମହାଯୋଗୀ ଭୋକ ଓ ତିର୍କ୍ଷାରୁ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ। ଦ୍ୱାରପାଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଶୁକଦେବ ଭକ୍ତି ସହ କର ମୁଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ରାଜପାଳିସର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭାଗୃହ ଥିଲା, ଯାହା ଦେବମନ୍ଦିର ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ଦ୍ୱାରପାଳ ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇ, ବସାଇ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଓ ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ସେଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିଙ୍କ ସେବା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯିବା ଲାଗିଲା। ସେଠାରେ ଲୋକେ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ତାପିତ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଶୁକଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ପଞ୍ଚାଶ ପ୍ରକାର ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଘ୍ରୟଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା। ଭୋଜନ ଶେଷ କରି, ଶୁକଦେବ ସହର ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ମହିଳାମାନେ ଖେଳି, ହସି, ଶୁକପକ୍ଷୀ (ପାରା) ସହିତ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ଆରଣ୍ୟ ଶୁଧ୍ଧ ହୃଦୟର ଏହି ମୁନି, କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିଲେ। ସେ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି ଉପାସନା କଲେ। ରାତିର ପ୍ରଥମ ଅଂଶରେ ସେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ପ୍ରଭାତେ ଉଠି, ଶୁକ୍ରିୟା ଓ ଶୁଦ୍ଧି ବିଧି କଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ଦିନଟି ଅତିବାହିତ କଲେ ଏବଂ ରାଜପରିବାର ମଧ୍ୟରେ ରାତି ଅତିବାହିତ କଲେ। ପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ପୂରୋହିତଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ସମସ୍ତ ଅନ୍ତଃପୁର ସାଜି, ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଏକ ବିଶାଳ ଆସନ ଆଣିଲେ। ତାହାରେ କାର୍ଷ୍ଣି ପ୍ରଥାଅନୁସାରେ ଶୁକଦେବଙ୍କୁ ବସାଇଲେ। ଏବଂ ସେହି ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ବକ ଆରାଧନା ଗ୍ରହଣ କଲେ।