ବହୁ ଦିନ ପରେ, ରାଜା ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ନିୟମାନୁସାରେ ହବି ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କେହି ଦୁର୍ବଳ ଓ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ ଓ ପ୍ରତିଫଳ ଚାହିଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଚାହେଁ।" ଏହିବେଳେ, ରାଜା ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ଆର୍ପଣ ପାତ୍ର ଧରି ଗୁରୁଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଗୁରୁ ବସିଷ୍ଠ ଆସିବା ପରେ, ରାଜା ସମ୍ମାନର ସହିତ ସେହି ପାତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଗୁରୁ ବସିଷ୍ଠ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି ଭଳି କାହିଁକି ହେଲା?" ସେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ହାୟ, ଏହି ରାଜା ଅନୁଚିତ କାମ କରିଛନ୍ତି—ମୋତେ ଅଖାଦ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି। ମହାଭୂମିପତି, ତୁମେ ମୋତେ ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଅନିଷ୍ଠ କରିଛ। ତୁମେ ମୋତେ ମାନବ ମାଂସ ଦେଇଛ, ଯାହା ରାକ୍ଷସମାନେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଖାଏ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ଶାପ ଦେଉଥିବା ବେଳେ, ସୌଦାସ ଭୟରେ ଅତି କମ୍ପିତ ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ହେଇ ଦାଁଡ଼ାଇ ରହିଲେ। ବସିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ଉପରେ କୌଣସି ଦୟା ନ ଦେଖାଇ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ମଧ୍ୟ ଜଳ ନେଇ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀ ମଦୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କଲେ, "ଯେଉଁ କର୍ମର ଫଳ ତୁମ ପାଇଁ ଲିଖିତ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେହି ଘଟିବା ଅଟଳ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଜଳଶୂନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ହେଇଯିବେ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲେଖାଯାଇଛି, ଏମିତି ଲୋକମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଭାବିଲେ, "ଏହି ଜଳ କେଉଁଠି ଛାଡ଼ିବି?" ଏହିପରି ଭାବି, ସେ ସେହି ଜଳ ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଢାଳିଲେ। ସେଠାରୁ ତାଙ୍କୁ "କଲ୍ମାଷପାଦ" ବୋଲି ଖ୍ୟାତି ମିଳିଲା। ମନରେ ଭୟ ଭରି ରହି, ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କଲେ, "ଭଗବନ୍, ସବୁ ଅପରାଧକୁ ମାଫ କରନ୍ତୁ; ମୁଁ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହିଁ।" ଅବିବେକରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ନିଜକୁ ନିଜେ ଦୋଷାରୋପ କଲେ, "ଏହି ଜଗତରେ ଯିଏ ଅବିବେକୀ, ସେ ପଶୁ ସମାନ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋର ଅବିବେକ ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ଏହି ପାପ କରିଛି। ଅବିବେକୀ କେ ଶୁଭ ଲାଭ କରେ, କିମ୍ବା କେ ଦୁଃଖ ରହିବାରୁ ବଞ୍ଚିପାରେ?" ତେବେ ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ, "ଏହି ଅବସ୍ଥା ଅନନ୍ତ ହେବ ନାହିଁ; ବାରୋ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୁଃଖ ରହିବ। ପୁଣି ତୁମ ପୂର୍ବତନ ଦଶାକୁ ଫେରିବା ଓ ଏହି ଭୂମିର ଉପଭୋଗ କରିବା।" ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ ରାଜା ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଅନ୍ଧକାର ରାତି ପରି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏକାକି ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେ ପକ୍ଷୀ ଓ ବନରେ ଅତି ଉତ୍ତମ ବାନରମାନେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସବୁଠିକୁ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମୃତଦେହ ଓ ପିଶାଚମାନଙ୍କର ରକ୍ତଲିପ୍ତ କେଶରେ ସୁଶୋଭିତ। ଏଭଳି ଭୟ ଓ ଦୁଃଖ ସୃଷ୍ଟି କରି ସେ ଅରଣ୍ୟର ଗଭୀରତମ ଅଂଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଭଳି ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ନର୍ମଦା ନଦୀକୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଋଷିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ରାକ୍ଷସୀ ବିପୁଳ ବେଗରେ ସେହି ଋଷିଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିକାରୀ ଶିଶୁ ହରିଣକୁ ଧରେ। ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେ ଜୋଡ଼ି ହାତ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି କହିଲେ, "ମୋର ପ୍ରିୟ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରି, ମୋର ଏହି ଆଶା ପୂରଣ କର। ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଏକାକି ଅସହାୟ ଥିବା ମୋତେ ଏହି ରାକ୍ଷସୀ କେ ହାନି କରିବେନି। କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ମୋର ଏହି କୌମାର୍ୟ ବିଧବା ଦଶା କଣ କହିବି?