ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ଦେହ ଓ ବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୁଭ୍ର ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ । ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ । ଭିଶ୍ୱାବସୁ ଗନ୍ଧର୍ବ, ତୁମ୍ବୁରୁ ଏବଂ ନାରଦ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ଏହି ଅବସରରେ ଦେବମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଏକଠା ହେଲେ । ପବନ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ର ପ୍ରବାହ ପକାଇଲେ । ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆତ୍ମା, ଦେବୀ ସହିତ ଏକାସାଥିରେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ଭାବରେ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ହଜାର ହଜାର ହଂସ, ପଦ୍ମ ଏବଂ ବକ ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ଋଷି ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତ ଏହି ମହା ଋଷିଙ୍କ ପାଖରେ ବେଦ ଏବଂ ବେଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଆପ୍ରକାଶିତ ହେଲା । ସେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ଚୟନ କଲେ, ଯିଏ ବେଦ, ବେଦାଙ୍ଗ ଏବଂ ତାହାର ଟିକା ଅବଗତ । ସେ ବେଦ ଏବଂ ତାହାର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଶିଖିଲେ । ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ତାଙ୍କ ଅଧ୍ୟୟନ ଶେଷ କଲେ । ଶିଶୁବୟସରେ ବି, ସେ ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ଵୀ ଥିଲେ । କିନ୍ତୁ, ମୁନିଗୁଡିକର ଆଶ୍ରମରେ ତାଙ୍କର ମନ ଆନନ୍ଦ ନ ପାଇଲା । ମୁକ୍ତି ଚିନ୍ତା କରି, ଶୁକ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ସେ କହିଲେ, "ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁକ୍ତି ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମୋତେ ଶିଖାଇବେ ।" ପୁଅ ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ । ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଶୁକ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ, ଏହି ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ସେ ଏକ ଶତଗୁଣ ତେଜ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରହ୍ମ ର ଧନ ରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲେ । ତାପରେ, ଶୁକଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମିଥିଲା ର ରାଜା ଜନକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ ।" ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଶୁକ ମିଥିଲା ଦେଶର ରାଜା ଜନକଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ । ଏକ ମାନବ ତାଙ୍କୁ "ଏଭଳି ଯାଅ" ଭାବରେ କହିଲେ, ଏବଂ ଶୁକ ଏହାରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ନ କଲେ । ସେଠି ତାଙ୍କୁ ସରଳତା ଏବଂ ନିଷ୍ଠା ସହିତ ଯିବାକୁ କହାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସୁବିଧା କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ସେଠି ରାଜାଙ୍କ ପୂଜାରେ ଅହଂକାର ଦେଖାଇବା ନୁହେଁ । ଏହି ରାଜା ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ମୁକ୍ତି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିପୁଣ । ଏଭଳି ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଋଷି ମିଥିଲାକୁ ଗଲେ । ପାହାଡ଼ ଦୁଇଟି ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ଭାରତ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ଭିଡେହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଇ, ଜନକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ଏହି ମହା ଯୋଗୀ ତାଁଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଭୋକ ଓ ତିପାସ ରହିଲା ନାହିଁ । ଦ୍ୱାରପାଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଜଣେ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ । ଶୁକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଲେ । ଆନ୍ତର୍ଗୃହରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ମଣ୍ଡପ ଥିଲା, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇ, ବସାଇ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦିଆଯାଇଲା । ଏହି ମହା ଋଷିଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବ ଓ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ସେଠି ସେବା କରାଯାଇଲା । ସେଠି ଲୋକମାନେ ଲାଲ ଚେପା ଓ ଉତ୍ତପ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ଏହି ମହା ଋଷି ପାଇଁ ପାଉଁ ଧୋଇବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସହିତ ପଞ୍ଚାଶି ପ୍ରକାରର ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଲା । ଭୋଜନ କରି, ସେ ସହରର ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ । ସେଠି ନାରୀମାନେ ଖେଳିଲେ, ହସିଲେ, ଏବଂ ଶୁକ ପକ୍ଷୀକୁ ଗୀତ ଗାଇଲେ ।