ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରକଥାର ଅନୁସାରେ, ପ୍ରାୟସ୍ଚିତ୍ତ ଓ ଧ୍ୟାନର ଶେଷ ଦିଗରୁ ଏକ ଏକ କରି ଶୀର୍ଷରେ ଫେରିବା ଉଚିତ୍। ହ୍ରସ୍ୱ ଅକ୍ଷରମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଯେତେବେଳେ ଏକାତ୍ମ କରାଯାଏ, ତେବେ ଏକ ଗଣନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି ଗଣନାକୁ ଦୁଗୁଣ କରି ଏକ ଯୋଗ କଲେ, ପଣ୍ଡିତମାନେ ଏହାକୁ ଏକ ମାର୍ଗ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ଏହି ବିଭାଗମାନଙ୍କର ନାମ ଏବେ ବିନ୍ୟାସରେ ବିବୃତ କରାଯିବ। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମସଦୃଶ ମୁଖରୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଆମେ ସାର ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଶୁଣିଛୁ। ଏକଥା ଏକଥା ଏହିପରି ଘଟିଥିଲା—ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରେ, କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛର ଉଦ୍ୟାନରେ, ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା, ଦେବୀ ଏଠି ବସବାସ କରୁଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଅନ୍ତଃସ୍ଥ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧା ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆଗୁଁ, ପୃଥିବୀ, ବାୟୁ ଓ ଆକାଶ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଥିଲା। ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ସେ ଯେଉଁ କାମ ଅସ୍ଥିର ମନର ଲୋକମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ, ତାହା ସେ ସାଧନ କରିଥିଲେ। ସେ କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଶତବର୍ଷ ଅଟୁଟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେଠି, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ଦେବର୍ଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏଠି ମହାଦେବ ରୁଦ୍ର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ତିଆରି କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବ, ଋଷି ଓ ମୁନିମାନେ ଥିଲେ, ସେହି ପଦ୍ମର ରଙ୍ଗ କେବେ ମ୍ଲାନ ହୁଏନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା କେବେ ଶୁଖାଏ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଜଟା ଜ୍ୱାଳାମୟ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା। ଏହିପରି ତପସ୍ୟା ଓ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ନାରଦ, ଭଗବାନ୍ ତ୍ରିନେତ୍ରୀ ଏକ ସ୍ମିତ ମୁଖରେ ତାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ—"ଯେପରି ଆକାଶ ପବିତ୍ର, ତେଁପରି ତୁମର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହେବ। ତାଙ୍କର ତେଜସାରେ ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ, କିନ୍ତୁ କେବଳ କୀର୍ତ୍ତି ମାତ୍ର ଲଭିବେ।" ତାପରେ ସେ ଅରଣି କାଠି ନେଇ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପାଦନ ପାଇଁ ମନେ ଚଳାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭଗବତୀ ଋଷି ଘୃତାଚୀ ଦେବକନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠି ମହାମୁନି ବ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଘୃତାଚୀ ଏକ ପୂତି କାଠିଆ ପକ୍ଷୀର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଭାବେ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେବତା କାମଦେବ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ଅନୁଭୂତି କରାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ୟାସ ମୁନି ତାଙ୍କର ମନକୁ ବଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ପ୍ରୟାସ କଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମନ ଏହି ଅଭିଲାଷାରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଅରଣି ଘସାଯାଉଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମହାତ୍ମା ଶୁକ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ଏହା ଏପରି ଥିଲା, ଯେପରି ହୋମ ଅଗ୍ନି ଆହୁତି ପାଇଁ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ। ଶୁକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଓ ବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ବିଶ୍ୱାବାସୁ ଗନ୍ଧର୍ବ, ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ନାରଦ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଶ ରକ୍ଷକମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ବାୟୁ ଦେବତା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ। ସେ ମହାତ୍ମା ତେଜୋମୟ, ଦେବୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ। ହଜାର ହଂସ, ପଦ୍ମ ଓ ବକମାନେ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରି ମହାମୁନି ଶୁକ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।