ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ସୌଦାସ, ପିଆସା ହୋଇ ନର୍ମଦା ନଦୀର ରେବା ତଟକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଖାଇଥିବା ପରେ, ସେ ରାତିଟିଏ ଏଠାରେ ଅତିବାହିତ କରିଲେ। ପରେ ରାଜା ସୌଦାସ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ନର୍ମଦା ତଟର ଜଙ୍ଗଲରେ ହେଉଥିବା ଚରଣା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଚରଣା ସମୟରେ, ତିନି କଣ୍ଠ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧନୁ ଟାଣି କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗକୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ଏକ ଗୁହାରେ ଦୁଇଟି ବାଘକୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ମିଳନରେ ଲିନ ଥିଲେ। ଧନୁବିଦ୍ୟାର ଅଧିପତି ସୌଦାସ ଧନୁ ଚାଲି ତୀର ଲଗାଇ ସେ ବାଘମାନେ ସହିତ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ। ତାଲେ, ଏକ ବାଘିନୀ, ଯାହା ୩୬ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା, ଅତି ବିକ୍ରମ ଭାବରେ ଗୁହାଠୁ ବାହାରି ଆସିଲା। ଏହା ଦେଖି, ବାଘ-ଦେମନ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଚିହ୍ନି ତଳପଡିବାରୁ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ଭୟଭିତ ହେଇ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକତ୍ର କରିଲେ। ରାଜା ସୌଦାସ, ଦେମନର କୃତ୍ୟର ସନ୍ଦେହ କରି, ଆଶଙ୍କିତ ହେଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ରାଜା ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ। ଏଠାରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିୟମାନୁସାରେ ହୋମ କରିଲେ। ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ବାଘ-ଦେମନ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି ଦାବି କଲେ—'ମୁଁ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି।' ଏହି ଦିନ, ରାଜା ହରିଙ୍କ ନିମିତ୍ତ ନେଇଥିବା ଅଫରିଂ ପାତ୍ର ହାତରେ ଧରି, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ପ୍ରତିକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଗୁରୁ ଆସିଲେ, ରାଜା ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଏହି ପାତ୍ର ଦେଇଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଗୁରୁ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—'ଏହି କାହିଁକି?' ଗୁରୁ ଦୁଃଖିତ ହେଇ କହିଲେ—'ହାୟ, ଏହି ରାଜା ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ମୋତେ ଅଭକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି। ମହାଭୂମିପତି, ତୁମେ ମୋତେ ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ କ୍ଷତି କରିଛ। ତୁମେ ମୋତେ ମାନବ ମାଂସ ଦେଇଛ, ଯାହା ଦେମନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ।' ଏପରି curse ଦେବା ସମୟରେ, ସୌଦାସ ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହେଇ କଂପି ଦାଡ଼ି ହେଲେ। ବସିଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନୁହଁ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ରାଜା ମଧ୍ୟ, ପାଣି ଉଠାଇ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ curse କରିବା ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ମାଦୟନ୍ତୀ, ନୀତିମତୀ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—'ତୁମେ ଯେଉଁ କର୍ମର ଫଳ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ନିୟତ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।' 'ଏକ ଜଳବିହୀନ ଅରଣ୍ୟରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ହେବେ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ, ଏପରି ଲୋକମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି।' ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ—'ମୁଁ ଏହି ପାଣି କେଉଁଠି ଢଳିବି?' ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ପାଣି ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଢଳିଲେ। ଏହି ଦିନରୁ, ସେ 'କଳ୍ମାଷପାଦ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ମନରେ ଭୟ ଭରି, ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ। 'ମହାନ, ମୋତେ କ୍ଷମା କରିବେ; ମୁଁ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହିଁ,' ବୋଲି ଅଭିଯୋଗ କଲେ। ସୌଦାସ ନିଜକୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ଅବିବେକ ଅନୁସ୍ଥାନରେ ଲିନ ଥିଲେ। 'ଏହି ଜଗତରେ ଅବିବେକୀ ଜଣେ ପ୍ରାଣୀ ସମାନ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅବିବେକରେ ତିଆରି ଏହି ପାପ କରିଛି।' 'ଅବିବେକୀ କିଏ ସୁଖ ଲାଭ କରେ, କିଏ ଦୁଃଖ ଲାଭ ନାକରେ?' ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ—'ଏହି ଅବସ୍ଥା ଅନନ୍ତ ହେବ ନାହିଁ; ଏହା ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ।' 'ତୁମେ ପୁନଃ ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାରେ ଫିରିବା ଏବଂ ଏହି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଉପଭୋଗ କରିବା।' ଏହି curse ଦେବା ପରେ, ରାଜା ସୌଦାସ ଦୁଃଖରେ ଭରି, ଦେମନୀର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛି। ଉତ୍ତଳ ରାତିର ପରି ଭୟଙ୍କର ଦେହ ନେଇ, ସେ ଏକା ଏକା ଜଳହୀନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।