ଭାଗୀରଥ ଗଙ୍ଗାକୁ ପୃଥିବୀକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ସେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣି, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଜଳ ଛୁଇଁଦେଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇପାରିଲେ। ଭାଗୀରଥଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ମିତ୍ରସାହ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଜଳର କିଛି ବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ରାଜା ପୁନିଥରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ଏହି ଗଙ୍ଗା ସ୍ନାନ ଦ୍ୱାରା ସେ କିପରି ପୁନଃ ପବିତ୍ର ହେଇଥିଲେ? ଗଙ୍ଗା ଉପାଖ୍ୟାନ ଶୁଣିବା ଓ ପାଠ କରିବା ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ସେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ଭୋଗ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନେଙ୍କୁ ବାପା ଭଳି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରି ଧର୍ମକୁ ଅଲଙ୍ଘନ କରି, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଯୁବାବସ୍ଥାରେ, ସେ ଅଠତ୍ରିଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ପୃଥିବୀର ଶାସନ କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେ ତାଙ୍କ ସେନା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଶୁଦ୍ଧ ହଲ୍ଲରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପରେ, ତୀବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ, ସେ ରେବା ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଭୋଜନ କରି, ସେ ସେଠାରେ ରାତି କାଟିଲେ। ପରେ, ସେ ନର୍ମଦା ତଟର ଜଙ୍ଗଲରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଧନୁଷ୍କ ତାଣି, କାଳମୃଗ ଶିକାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଏକ ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇଟି ବାଘକୁ ମିଶ୍ରତାରେ ଦେଖିଲେ। ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ମାହିର ଥିବା ସେ, ଧନୁଷ୍କ ଏବଂ ବାଣ ନେଇ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ଏଠି, ଛତ୍ରିଶ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଏକ ବାଘୀନୀ ଚମ୍ପି ଆସିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବାଘ ରାକ୍ଷସ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ରୂପେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ରାଜା ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ସୁଦାସଜ ନାମକ ରାଜା, ଏହି ରାକ୍ଷସ କର୍ମ ପ୍ରତି ସନ୍ଦେହ କରି, ଆଶଙ୍କିତ ହେଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ରାଜା ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ନିୟମିତ ବିଧିରେ ହବି ଦାନ କଲେ। ଏହି ପରେ, ରାକ୍ଷସ କ୍ରୋଧରେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ପ୍ରତିଦାନ ଚାହିଲେ। ସେ ଆସି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଚାହେଁ।" ସେଠାରେ, ରାଜା ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ଧରିଥିବା ନୈବେଦ୍ୟ ପାତ୍ର ନେଇ ଗୁରୁଙ୍କ ଆସିବା ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଗୁରୁ ଆସିବା ପରେ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଗୁରୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଏହି ରାଜା ଏପରି କାହିଁକି କଲେ?" ଗୁରୁ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ହେ ପୃଥିବୀପତି, ତୁମେ ମୋତେ ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ଅପରାଧ କରିଛ। ତୁମେ ମୋତେ ମାନବ ମାଂସ ଦେଇଛ, ଯାହା ରାକ୍ଷସମାନେ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କେହି ଭୋଗ କରିନାହାନ୍ତି।" ଏପରି କୁ-ଶାପ ଦେବା ସମୟରେ, ସୌଦାସ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ ଦାଁଡି ରହିଲେ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଗୁରୁ ବଶିଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିବା ସତ୍ୱେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ରାଜା ମଧ୍ୟ, ପାନୀୟ ଜଳ ନେଇ, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତେବେ, ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ମଦୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମର ଭାଗ୍ୟରେ ଯେଉଁ କିଛି ଲେଖାଅଛି, ନିଶ୍ଚୟ ତାହା ଘଟିବ; ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଜଳଶୂନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ହେବେ। ଏପରି ଲୋକମାନେ ପରେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଏହା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି।" ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ରାଜା ଭାବିଲେ, "ଏହି ଜଳ କେଉଁଠି ଢାଳିବି?" ଅନ୍ତେ, ସେ ସେହି ଜଳ ନିଜ ପାଦରେ ଢାଳିଦେଲେ। ଏହି ଦିନଠାରୁ, ସେ କଳ୍ମାଷପାଦ ନାମରେ ବିଶ୍ୱବିଦିତ ହେଲେ।