ଏଭଳି ଭଳିଆ ଲୋକେ ସବୁଠି ସୁଗନ୍ଧ ପ୍ରସାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁପରି ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଫୁଲ ତାଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧ ଚାରିପାଖରେ ଛଡାନ୍ତି। ଏମିତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ, ହେ ପରମପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଶାସନ କରିବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ବ୍ରହ୍ମଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତାପରେ, ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ହେ ପାପରହିତ, ତୁମ ପ୍ରତି ମୁଁ ଖୁସି, ଏକ ଵର ଚାହିଁ।" ସେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଆମର ପୂର୍ବଜମାନେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତୁ।" ତାହାପରେ କହାଗଲା, "ତୁମର ନାତି ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣି, ପୂର୍ବଜମାନେକୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯିବେ। ସେ ତାଙ୍କର ପାପ ପରିଶୁଧ୍ଧ କରି, ସେମାନେକୁ ପରମ ପଦକୁ ଉଠେଇଦେବେ।" ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ନାତି ତାଙ୍କର ଠାକୁରଦାଙ୍କୁ ଗିଏ ଖବର ଦେଲେ। ପରେ ସେ ତପସ୍ୟା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପାସନା କରି, ପାପ ଶୂନ୍ୟ ହରିପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ଏହିଠାରୁ ଭାଗୀରଥଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଯିଏ ଗଙ୍ଗାକୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଭୂମିକୁ ଆଣିଲେ। ଭାଗୀରଥ ତାଙ୍କର ମନ ଗଙ୍ଗା ଆଣିବାରେ ଏକାଗ୍ର କଲେ। ସେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣି, ପୂର୍ବଜମାନେକୁ ତାଙ୍କର ଜଳ ଛୁଇଁଯିଏ ପରିଶୁଧ୍ଧ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠେଇଦେଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ମିତ୍ରସାହା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଗଙ୍ଗା ଜଳର କିଛି ବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରି, ରାଜା ପୁନିଥରେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଲେ। ଏଠି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, ଏହି ଗଙ୍ଗା ଜଳର ଅଭିଷେକ ଦ୍ୱାରା ସେ କିପରି ପୁନି ପବିତ୍ର ହେଲେ? ଗଙ୍ଗା ଉପଖ୍ୟାନ ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ପାଠ କଲେ ମଙ୍ଗଳ ଦିଆଯାଏ। ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଉପଭୋଗ କରି, ପ୍ରଜାମାନେକୁ ବାପା ପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଁକ ପରି ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ ନକରି, ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଯୁବାବସ୍ଥାରେ, ତିନି ଆଠ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ତାଙ୍କ ଏନେକ ସେନା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ସୁପରିଶୁଧ୍ଧ ସଭାଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ତିବ୍ର ତିରିଷ୍ଣାରେ ରେବା ନଦୀ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଭୋଜନ କରି, ସେହି ରାତି ସେଠି ବିତାଇଲେ। ପରେ ନର୍ମଦା ତଟରେ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ସହ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଧନୁର ତୀର କାନକୁ ଟାଣି, ଏକ କୃଷ୍ଣମୃଗ ପଛରେ ଧାଉଥିଲେ। ଏବେ ସେ ଏକ ଗୁହାରେ ଦୁଇଟି ବାଘକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମିଳନରେ ଲିନ ଥିଲେ। ତୀର ଧନୁ ସଜାଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାଇଲେ। ଏହିବେଳେ ଏକ ବୃହତ୍ ତିରିଶିଠି ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ନାରୀବାଘ ଲଫି ଆସିଲା। ଏହା ଦେଖି, ପ୍ରିୟା ଅପତିତ ହେଉଥିବାରେ, ବାଘ-ଦାନବ ଶତ୍ରୁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହେଲା। ରାଜା ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେନାକୁ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକଠା କଲେ। ସୁଦାସଜ ନାମକ ରାଜା ଏହି ଦାନବର କୌଟିଲ୍ୟ ଅନୁମାନ କରି, ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ବହୁ ଦିନ ପରେ, ସେ ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିୟମାନୁସାରେ ହବି ଦାନ କଲେ। ତାପରେ, କ୍ରୋଧେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୁଁ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଚାହେଁ।" ରାଜା ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ନିବେଦିତ ପାତ୍ର ହାତରେ ଧରି, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଗମନ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଗୁରୁ ଆସିବା ପରେ, ସେ ଆଦର ସହିତ ଏହି ପାତ୍ର ଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଗୁରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି କି? ରାଜା ମୋତେ ଅନୁଚିତ ଜିନିଷ ଦେଇଛନ୍ତି!" ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, "ହେ ପୃଥିବୀନାଥ, ଆପଣ ମୋତେ ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ମୋତେ କ୍ଷତି କରିଛନ୍ତି। ମାନବ ମାଂସ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏହା ଦାନବମାନେ ପାଇଁ ମାତ୍ର ଖାଦ୍ୟ।" ଏହିପରି ଲୀଳା ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମ, ଭକ୍ତି, ତପସ୍ୟା, ଓ ଦେବ-ମାନବ ସମ୍ପର୍କର ଗଭୀର ଉପଦେଶ ଉନ୍ମୋଚିତ ହେଉଛି।