ଏହି ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଉପାଦେଶରେ କୁହାଯାଇଛି—ଯଦି ବୀଜ ସଠିକ୍ ସମୟରେ ବପାଯାଏ, ତେବେ ତାହାର ଫଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ମଧୁର ହୁଏ। କୌଣସି କ୍ରିୟା ପାଇଁ ଶରୀରର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅଂଶରେ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସଂଖ୍ୟକ କ୍ରମ ଅନୁସରଣ କରାଯାଇଥାଏ—ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ଗଳାରେ ତିନିଟି ସ୍ଥାନରେ କଜଳ ଲଗାଯାଏ, ଉଦରରେ ବାରଟି ସ୍ଥାନରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ କ୍ରମ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ। ନାଭିରେ ବୀଜ ବପାଇବା ନିମିତ୍ତେ ଅଗ୍ନି ଓ ପାଞ୍ଚ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଦରକାର। ଯେତେବେଳେ ରୋଗ ମୁକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି, ଦୁଷୁକ୍ର କାଳରେ ପୃଥିବୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନୃତ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିବାର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସମୟ ହେଉଛି ପୁଷ୍ୟ, ଆର୍କ ଓ ପୌଷ୍ଣ ନକ୍ଷତ୍ରରେ। ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାରଟି ତାରା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଭାନୁ ଓ ନବଭାନୁ ଉପଯୁକ୍ତ। ତଳସ୍ଥରେ ଅଛନ୍ତି ଟୋୟ, ପାର୍ଦ୍ର, ଆହି, ପବନାନ୍ତକ ଓ ନାକପା। ଏହାଙ୍କର ସାଧାରଣ ସମୟ-ସୀମା ହେଉଛି ତିରିଶି, ନବ୍ବେ ଓ ଆଠ ଘଟିକା। ଅଶ୍ୱଗ୍ରୀ, ଦ୍ୱୀଜ୍ୟନ, ନୈରୃତ, ତ୍ୱାଷ୍ଟ୍ର, ଜତ୍ୟ, ଉତ୍ତରାଭବ ଏହି ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଧାତୃ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠା, ଅଦିତି, ସ୍ୱାତୀ, ପୌଷ୍ଣ, ଅର୍କ ଓ ହରି—ଏହି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଧାନ ଅଧିପତି। ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ କୁଳା, ଅକୁଳା ଓ ତାରା ଭାବରେ ପରିଚିତ; ଏଠାରେ ‘କୁଳା’ ରେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଯେଉଁଠି ‘ଭେଷ’ ଓ ‘ଉପକୁଳା’ ରହିଛି, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଜୟ ମିଳେ। ଯଦି ରବିବାର, ମଙ୍ଗଳବାର କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶାସିତ ଦିନରେ ଭଦ୍ରା ଅସମ ଅଙ୍ଗ ଥାଏ, ତେବେ ଏହି ଦୋଷ ନିବୃତ୍ତି ପାଇଁ ଗାଈ ଦାନ କିମ୍ବା ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି କୌଣସି କୃର ଗ୍ରହର ପ୍ରଭାବ ଅଛି, କିମ୍ବା ପୁଷ୍ୟ ସହିତ ଯୁକ୍ତ, କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଛି, ତେବେ ରାମ, ଅଗ୍ନି, ଋତୁ, ବାଣ, ଅଗ୍ନି, ଭୂବେଦ, ଅଗ୍ନି ତୀରରେ ଏହି ଦେଉଳିଆ ଦେଖାଯାଏ। ବେଦ, ନେତ୍ର, ଅବ୍ଧ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଶତବାହୁ, ନେତ୍ର, ରଦା ନାମକ ତାରାମାନେ କ୍ରମରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ନିଜ ଗୋଷ୍ଠୀରେ ଯେଉଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାରା ଦେଖାଯାଏ, ସେମାନେ ଯୋଗତାରା ଭାବରେ ପରିଚିତ। ଅଗ୍ନିଧିଷ୍ଠ୍ୟରେ ବଟବୃକ୍ଷ, ରୋହିଣୀରେ ଜାମୁନ ଗଛ ଅଛି। ଅଦିତିଭାଦ୍ୱ ଗୋତ୍ରରୁ ପିପଳ ଗଛ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପୁଷ୍ୟ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ପିପଳ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଭାଗ୍ୟଭାଜରୁ ପଳାଶ ଓ ଆର୍ଯ୍ୟମାନ୍ଠାରୁ ଅକ୍ଷ ଗଛ ଉତ୍ପନ୍ନ। ସ୍ୱାତୀ ଓ ଉକ୍ଷରେ ଅର୍ଜୁନ, ଦ୍ୱିଦୈବତ୍ୟରୁ ବିକଂକଟ ଗଛ ହୁଏ। ମୂଳଭାରୁ ସର୍ଜ ଓ ବାରିଧିଷ୍ଠ୍ୟରୁ ବଞ୍ଜୁଳ ଗଛ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ବସୁଧିଷ୍ଠ୍ୟରୁ ଶମୀ ଓ ବାରୁଣର୍କ୍ଷରୁ କଦମ୍ବ ଗଛ ହୁଏ। ପୌଷ୍ଣଧିଷ୍ଠ୍ୟରୁ ମଧୂକ ଗଛ ଉତ୍ପନ୍ନ—ଏହିମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ନକ୍ଷତ୍ରର ଉଦ୍ଭବ ବୃକ୍ଷ। ଯୋଗର୍ ଅଧିପତି ହେଉଛନ୍ତି—ଯମ, ବିଶ୍ୱେ, ଇନ୍ଦୁ, ଧାତୃ, ଜୀବ ଓ ନିଶାକର; ଗଣେଶ, ରୁଦ୍ର, ଧନଦା, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର, ମିତ୍ର ଓ ଷଡାନନ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ବୈଧୃତି ଓ ବ୍ୟତୀପାତ ସବୁବେଳେ ମହାପାପ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ବିଷ୍କମ୍ଭ ଓ ବଜ୍ରରେ ତିନିଟି ଗଣନା ଅଛି; ଗଣ୍ଡ ଓ ଅତିଗଣ୍ଡରେ ଛଅଟି। ଅଦିତି, ଇନ୍ଦୁ, ମଧା, ଅହ୍ୟ, ଅଶ୍ୱମୂଳ, ମୈତ୍ର ଓ ଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଏଠି ଏକ ରେଖା ଉପରକୁ ଏବଂ ତେରଟି ରେଖା ଆଡ଼େ ଉଙ୍ଗାଇବା ଦରକାର। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରର ଗତି, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ କିମ୍ବା ଅଧୋଗତି, ଏକ ଦ୍ୱାରା ବିଭାଜିତ କରିବା ଉଚିତ। ବାରଟି ବିନାଡ଼ି ବିୟୋଗ କଲେ ଦୁଇ ଘଟିକା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ। ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଜାପତି, ମିତ୍ର, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର, ଭୂ ଓ ହରି ପ୍ରିୟ। ଷଡ୍ ଶୁଭ କରଣ—ବବା, ବଳବ, କୌଳବ, ତୈତିଳ, ଗରା, ଓ ବଣିଜ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ମୁଁହରେ ପାଞ୍ଚଟି, ଗଳାରେ ଏକଟି, ଓ ଛାତିରେ ଏଗାରଟି ସ୍ଥାନ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଏଠି କାର୍ଯ୍ୟ ହାନି ମୁଁହରେ, ମୃତ୍ୟୁ ଗଳାରେ, ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଛାତିରେ ଆସେ। ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଗୁଡିକ ଅଟୁଟ ଓ ସ୍ଥିର, ନାଗ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦର ମଧ୍ୟସ୍ଥ ମଧ୍ୟ ଏପରି। ବିଶ୍ୱେ, ବିଧାତୃ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବସୁ ଓ ଟୋୟପା ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଈଶ, ଅଜପାଦ, ଅହିବୁଧ୍ନ୍ୟ, ପୂଷା, ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ଅବହ୍ନୟ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଉପାଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନର ନିୟମ, ଶୁଭାଶୁଭ ଓ ଦିବ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୁଏ।