ପୃଥିବୀର ଜୀବଜନ୍ତୁମାନେ ସୂର୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣରେ ମୃଦୁ, ସୂର୍ୟମୟ, ଚନ୍ଦ୍ରମୟ ଓ ସୁମଧୁର ଭାବରେ ବିଭିନ୍ନ ଲକ୍ଷଣ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ପୂର୍ବ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ରାଶିରେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଗ୍ରହ ଥିଲେ, କିଛି କୀଟପତଙ୍ଗର ଦେହରେ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟେ । ଯଦି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ପ୍ରାଣୀର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ । କେତେକ ସ୍ଥିତିରେ, କେନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ଶୁକ୍ର ଯୋଗ ଥିଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ରାଶିରେ ଯେଉଁ ଗ୍ରହ ଅଛି, ସେଉଁଥିରେ ଜୀବନର ଶେଷ ସୂଚିତ ହୁଏ । ଷଷ୍ଠ ଭାବରେ ଯଦି ଶୁକ୍ର ଦୃଷ୍ଟିଗତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତୁରନ୍ତ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟେ; ଯଦି ଶୁଭ ଗ୍ରହ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ । ଯଦି ଶୁକ୍ର ଦୁର୍ବଳ, ଓ ଲଗ୍ନ, ଅଷ୍ଟମ, ବା ଦ୍ୱାଦଶ ଭାବରେ ଅଶୁଭ ଗ୍ରହ ରହିଛନ୍ତି, ବା ଅନ୍ୟ ଅଶୁଭ ଗ୍ରହ ଥିଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ । ଚନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଯଦି ଅଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଅଛି, ଓ ମାତୃ ସହିତ ଅଛି, ଓ କୌଣସି ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ନାହିଁ, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ । ସୂର୍ୟ ଯଦି ଅଶୁଭ ଗ୍ରହ ସହିତ ବା ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସେ । ଲଗ୍ନ ଓ ସୂର୍ୟ ଯଦି ଅଶୁଭ ଗ୍ରହ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ଓ ଏଠାରେ ଆଠ ଟି ଅଶୁଭ ଗ୍ରହ ଥିଲେ, ଜୀବନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ ହୁଏ । ଷଷ୍ଠ, ଅଷ୍ଟମ, ବା ଦ୍ୱାଦଶ ଭାବରେ ଯେଉଁ ଗ୍ରହ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଉଁଠି ଜୀବନ ସୀମିତ । ଯଦି ଏହି ଗ୍ରହମାନେ ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆୟୁ ଦିଆଯାଏ । ଶୁଭ ଗ୍ରହମାନେ ଯଦି ସ୍ୱ ରାଶି, ଉଚ୍ଚ ରାଶି, ବା ମିତ୍ର ରାଶିରେ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦେହାଧିପତି ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ । ଶୁଭ ଗ୍ରହମାନେ ଯଦି ଲଗ୍ନର ତୃକୋଣ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ଓ ବୃହସ୍ପତି ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆୟୁ ଦିଆଯାଏ । ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରହମାନେ କେନ୍ଦ୍ରରେ ଅଛନ୍ତି, ଓ ଅଷ୍ଟମ ଭାବ ତ୍ରିଂଶତି ଶୁଦ୍ଧି ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଅଛି, ତେବେ ଆୟୁ ଦୀର୍ଘ ହୁଏ । ଯଦି ଲଗ୍ନେଶ ଓ ଅଷ୍ଟମେଶ ଦୁଇଁଜଣେ ଅଷ୍ଟମ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ଆୟୁ ମିଳେ । ନବମେଶ ଯଦି ଶୁକ୍ର ସହିତ, କିମ୍ବା କେନ୍ଦ୍ରରେ, କିମ୍ବା ସ୍ୱ ରାଶି, କିମ୍ବା ଦ୍ୱାଦଶ ବା ନବମ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଫଳ ମିଳେ । ବିନାଶ ନାୟକ ଯଦି ଅଶୁଭ ସହିତ ବା ଅଷ୍ଟମ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଜୀବନ ସୂର୍ୟ ବର୍ଷ ଦ୍ଵାରା ମାପାଯାଏ । ବୁଧ ଓ ଶୁକ୍ର ଯଦି ଏକାଠି ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶୁଭ ଗ୍ରହମାନେ ଲଗ୍ନ ବା ମୃତ୍ୟୁ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ନିଜସ୍ୱ ଫଳ ଦିଆଯାଏ । ସୂର୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଗଣନା; ଚନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ହୁଏ । ତିଥି, ଦିନ, ନକ୍ଷତ୍ର ଆଦି ଅନୁସାରେ ଗଣନା କରାଯାଏ । ନକ୍ଷତ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ଦ୍ୱିପଦୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମୁଣ୍ଡ ତଳ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଗଣନା ହୁଏ । ଯଦି ଚକ୍ର ଶୁଦ୍ଧ, ତେବେ ଆୟୁ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଅଂଶ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ସେହିଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ । ଗ୍ରହ ମଣ୍ଡ ବା ଶୁକ୍ରରେ ଅଛି, କିମ୍ବା ଅସ୍ତମିତ, ତେବେ ଅର୍ଧାଂଶ ନ ନେବା ଉଚିତ । ଶତ୍ରୁ ଗ୍ରହର ଅଂଶ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ନେଇ ଆୟୁ ଗଣନା କରିବା ଉଚିତ । ଅଶୁଭ ଗ୍ରହର ଅଂଶ ପୂରା ନ ନେଇ, ଶୁଭ ଗ୍ରହର ଅଂଶ ଅର୍ଧ ଛାଡ଼ି ନେବା ଉଚିତ । ଅବଶିଷ୍ଟ ବର୍ଷ ଗୁଡ଼ିକୁ ସୂର୍ୟ ବର୍ଷ ରୁ ବିୟୋଗ କଲେ, ସେଉଁଠି ମାସ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ହୁଏ । ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ଷାଠି ଦ୍ୱାରା ଭାଗ କଲେ, ଉତ୍ତର ମାସ ଓ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦିନ, ଘଣ୍ଟା ଆଦି ହୁଏ । ଅବଶିଷ୍ଟ ବର୍ଷକୁ ବାରୋ ଦ୍ୱାରା ଗୁଣନ କରି ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ମିଳେ । ଯେଉଁ ଗ୍ରହ ଆୟୁ ବିହୀନ ଓ ଲଗ୍ନ ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ଅଂଶ ବିୟୋଗ କରିବା ଉଚିତ । ଗ୍ରହ ଲଗ୍ନ ବା ଷଷ୍ଠ ଭାବରେ ଥିଲେ, ଗଣନା ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ହୁଏ; ପୂର୍ବ ଭଳି ନୁହେଁ । ଯଦି ସମତା ଥାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଅଛି; ନହେଲେ ଗ୍ରହ ଅଂଶ ମିଳେ ନାହିଁ । ଗୁଣନକାର ଦ୍ୱାରା ଆୟୁ ଅଂଶ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୁଏ; ଏହାକୁ ଗଣନା କୁହାଯାଏ । ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ଦୁଇଶେ ଭାଗ କଲେ ମାସ ମିଳେ; ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶ ଦିନ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ଦେଉଛି । ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ସୂର୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରହର ଗୁଣନାଫଳ ଦ୍ୱାରା ଭାଗ କଲେ, ଦିଗଅନୁସାରେ ମାସ, ଦିନ ଆଦି ମିଳେ । ଅଂଶକୁ ଦିଗ୍ରୀ ସଂଖ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଭାଗ କରି, ମାସ ଓ ଲଗ୍ନର ରାଶି ଗୁଣିଲେ ଫଳ ମିଳେ । ଲଗ୍ନ, ସୂର୍ୟ, ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଉଁଠିର ଅବଧି ପ୍ରଥମେ ଆସେ । ଯେଉଁ ଗ୍ରହ ଅଧିକ ଆୟୁ ବା ସୂର୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସମଶକ୍ତି, ସେଉଁଠି ପ୍ରଥମ ଅବଧି ଦିଆଯାଏ । ସପ୍ତମ, ଚତୁର୍ଥ ଓ ଚତୁର୍ଥୋନ୍ତର ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ଫଳ ଏହିପରି ଦିଆଯାଏ । ସପ୍ତମ, ଚତୁର୍ଥ ଓ ସାଗର ରାଶିରେ ଥିବା ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ଫଳ ଏହିପରି ହୁଏ । ଚତୁର୍ଥ ଓ ଅଷ୍ଟମ ପାଇଁ ଗୁଣନକାର ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ଘୋଷିତ । ଏଭଳି, ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ଅବସ୍ଥା, ଶକ୍ତି ଓ ସମ୍ପୃକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ ବୋଲି ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଦେଉଛି ।