ଏହି ଘଟଣାରେ, କିଛି ଲୋକ ଘାସ ଖାଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟେ ଲୋକମାନେ ଜନସମୂହର ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ସ୍ପାଇମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବସିଷ୍ଠ ଏହି କଥା ଜଣାଇବା ସହିତ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଗୁରୁଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଯାଇଥିଲେ। ସେଉଁତି, କ୍ଷଣମାତ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ସେ ରକ୍ଷା କରିବା କାମକୁ ଏବଂ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ କଥାକୁ ବିରତ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧ, ଦାଡ଼ିଆ, ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡା, ଏବଂ ବେଦରୁ ବଞ୍ଚିତ ଲୋକମାନେ ଥିଲେ। ସଗର, ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟାର ଧାରଣା କରି, ହସି କହିଲେ— “ମୁଁ ସମସ୍ତ ଉପଉପନ୍ତା ବାପାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ କୁ ଅପହରଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମାରିଦେବି। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶର କାରଣ ଏକମାତ୍ର ସେଇଁ— ଏହି ଉପରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅତି ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ ଦେଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅପହୃତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ସର୍ପମାନଙ୍କର ଭଲ ମନ ଉପରେ କେବେ ବି ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ହରାଇଲେ, ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱଭାବ ଦେଖାନ୍ତି। ଦୁର୍ବଳ ଲୋକମାନେ ସଦା ଅତି କରୁଣା ଭାବରେ କଥା କହନ୍ତି। ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନଙ୍କର ଧର୍ମ ଓ ନିର୍ପକ୍ଷତା ଉପରେ କେବେ ବି ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଜନାନୀ ଉପରେ ଭରସା କରିଥିବା ପୁରୁଷ ମୃତ ହେବା ସମାନ— ଏହି ଉପରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମାରି, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏ ଭୂମିକୁ ଉପଭୋଗ କରିବି।” ସଗରଙ୍କ ଦେହକୁ ଦୁଇ ହାତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଗୁରୁ କହିଲେ— “ଏହିପରି, ମୋର କଥା ଶୁଣିଲେ, ତୁମେ ଉତ୍ତମ ଶାନ୍ତି ପାଇବ। ଏପରି ଦୁର୍ବଳ ଲୋକମାନେ ମାରିବାରୁ କେଉଁ ପ୍ରଶଂସା ହୁଏ? ସେମାନେ ନିଜ ପାପରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନାଶ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ପୁନର୍ବାର ଏମାନେ କିଏ ମାରୁଛନ୍ତି? ଆତ୍ମା ଅଦୂର୍ବଳ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି— ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରର ନିଷ୍କର୍ଷ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ ଭାଗ୍ୟରେ ଅଛି; ଏହି ଜଗତ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛି। ତେଣୁ, ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ କି କରିପାରିବେ? ଏହି ଦୁଷ୍ଟତାର ମୂଳ ଜାଣି, କିପରି ଏହାକୁ ନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ? ତେଣୁ, ରାଜା, ଏହି ଦେହ ଦୁଷ୍ଟତାର ମୂଳ— ଏହି ଉପରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯାହା ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ତାହା ନିର୍ଣ୍ୟୟ କରି, ପରେ ଏମାନେ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ପୁତ୍ର।” ଏପରି, ଋଷିମାନେ କୃତ ସହିତ ସଗର ଓ ନନ୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲେ। ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନିୟମର ଋଷିମାନେ ସହିତ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଥିଲେ। ହେ ଉତ୍ତମ ଋଷି, କାଶ୍ୟପ ଓ ବିଦର୍ଭର ପୁତ୍ର ପାଇଁ— ସେ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଆସି, ରାଜାଙ୍କ ସହିତ କଥା କହି, ପରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଚଲିଗଲେ। ଅୌର୍ବ ଭାର୍ଗବ ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଏକ ଵର ଦେଲେ। ସେ କେଶିନୀ ଓ ସୁମତିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ କହିଲେ— “ହେ ଅତି ଭାଗ୍ୟବାନୀ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଁବା, ଚୟନ କର।” କେଶିନୀ ବଂଶ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଏକ ପୁତ୍ର ଚୟନ କଲେ। କେଶିନୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମଞ୍ଜ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ସମଞ୍ଜଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ସଗରମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଶିଳ୍ପରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହେଲେ। ସମଞ୍ଜ ନିୟମାନୁସାରେ ପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ନିନ୍ଦିତ କ୍ରିୟା ବିଚାର କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଅଗ୍ନି କୁମାରମାନେ କେବଳ ଲୋହା ସ୍ପର୍ଶରେ ଜଳିଯାନ୍ତି। ସମଞ୍ଜ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ନ୍ୟାୟପରାୟଣ ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଉପକାରୀ ଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ବିଘ୍ନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥାନ୍ତି।