ସାଗର ପ୍ରତିଦିନ ଦର୍ଭା ତୃଣ, ଫୁଲ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ନେଇ ଆସୁଥିଲେ । ସେ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ, ହାତ ଯୋଡି ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ— "ମୋତେ ସମସ୍ତ କଥା କୁହ, କାରଣ ମୁଁ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ଅଛି ।" ସେ କହିଲେ, "ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ପିତା ବିହୀନ, ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ନିମନ୍ତେ ସମାନ । ଯେଉଁଠି ମାତା ଓ ପିତା ନାହାନ୍ତି, ସେଠି ସୁଖ ବିଲ୍କୁଳ ନାହିଁ । ପୁଅ ବିହୀନ ପୁରୁଷ ଓ ଋଣରେ ଡୁବିଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କର ଜନ୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ । ଯେପରି ଗୋଟିଏ ନାରୀ ସ୍ୱାମୀ ବିହୀନ, ସେପରି ଏକ ପିଲା ପିତା ବିହୀନ । ଯେପରି ଏକ ବ୍ୟାପାରୀ ଗାଈ ବିନା, ସେପରି ପିତା ବିହୀନ ପିଲା । ଯେପରି ତପସ୍ୟା କୃପା ବିନା, ସେପରି ପିତା ବିହୀନ ପିଲା । ଯେପରି ଘୋଡ଼ା ଲଗାମ ବିନା, ସେପରି ପିତା ବିହୀନ ପିଲା । ଏଭଳି, ଯେଉଁ ପୁଅ ପିତା ବିହୀନ, ସେ ଅନେକ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ।" ଏମିତି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ସେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଠିକ୍ ଭାବରେ ଅନ୍ୟଜନଙ୍କୁ କହିଦେଲେ । ପଛରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ । ଏହାପରେ, ସେ ଏହି ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ । ସେ ପ୍ରେମରେ ଭରି, ତାଙ୍କ ପରିବାର ଗୁରୁ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ସେ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପିତ କଲେ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସବୁ ବୁଝିପାରିଥିଲେ । ସେଇ ମହାର୍ଷି ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ସମାନ କଠିନ ଏକ ତାଲୱାର ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଦେଲେ । ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ସେ ତୁରନ୍ତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଯାତ୍ରା କଲେ । ସେ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ, ପଉତି, ଅନୁୟାୟୀ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପଠାଇଦେଲେ । କିଛି ଭୟଭିତ ହୋଇ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ପଳାଇଗଲେ । କିଛି ଘାସ ଖାଇଲେ, କିଛି ଲୋକମାନେ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶରଣାଗତ ହେଲେ । ଏହି ଘଟଣା ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ଦ୍ୱାରା ସାଗର ତୁରନ୍ତ ଜାଣିଲେ ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଲେ । ଏହିବେଳେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ରକ୍ଷା କରିବା କିମ୍ବା ଶିଷ୍ୟମାନେ କହିଥିବା କଥାକୁ ବିରତ କରିଲେ । ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ଧ, ଦାଢ଼ିଆ, ମୁଣ୍ଡମୁଣ୍ଡିଆ ଏବଂ ବେଦରୁ ବହିଷ୍କୃତ, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସାଗର ହସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଭାବେ ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ହରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ମାରିଦେବି । ସେ ଏକମାତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶର କାରଣ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ । ଯଦି ସେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ବଡ଼ ଧର୍ମଦେଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅପହୃତ ହେଉନାହିଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି । ଭଲ କିଛି ଚାହିଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସାପମାନଙ୍କର ଭଲପାଇବାକୁ କଦାପି ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ହାରିଲେ ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱଭାବ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି । ଦୁର୍ବଳମାନେ ସଦା ବଡ଼ କ୍ଷୁଦ୍ର ଏବଂ ଦୟାନିୟ କଥା କହନ୍ତି । ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଧର୍ମ କିମ୍ବା ନିଷ୍ପକ୍ଷତାକୁ କଦାପି ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ଜନନୀଙ୍କୁ ଭରସା କରେ, ସେ ମୃତ ନିମନ୍ତେ ସମାନ—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ମାରି, ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁଁ ଏଇ ଭୂମିର ଭୋଗ କରିବି ।" ବଶିଷ୍ଠ ଦୁଇ ହାତରେ ସାଗରଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁ, କହିଲେ, "ମୋର କଥା ଶୁଣିଲେ, ତୁମେ ପରମ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିବ । ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ହାରିଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ମାରିବାରୁ କଣ କୀର୍ତ୍ତି ମିଳିବ? ତଥାପି, ସେମାନେ ନିଜ ପାପରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ପୁନି କାହିଁକି ତୁମେ ସେମାନେକୁ ମାରୁଛ?