ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ଦୌଷ୍ୟ ହିନ୍ନ, ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ ଭାବରେ ସେ ସେବା କରିଥିଲେ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କି ଏହି ଜୀବନରେ ବଡ଼ ସୁଖ ଲାଭ କରନ୍ତି? କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ ସୁଖ ଏବଂ ଲାଭ ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ସେବା ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏକ ଅନ୍ଶ ଶୀତ ଭସ୍ମ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଶମ୍ଭୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ତାହା ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ଏବଂ ପରଲୋକରେ, ବିଘ୍ନେଶ୍ୱର, ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେ ସବୁଠୁ ବ୍ୟାପକ ଆଦର ଯୋଗ୍ୟ। ଗରା, ଶରୀର ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ତିନିମାସ ପାର ହେଲା—ଏହା ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା। ଜନ୍ମ କ୍ରିୟା କରାଯାଇଲା, ଶିଶୁଙ୍କୁ “ସଗର” ନାମ ଦିଆଯାଇଲା। ଋଷି ଶିଶୁଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡା ଓ ଉପନୟନ କ୍ରିୟା କଲେ। ସଗରଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଶିଶୁ ଭାବ ରହିଥିଲା ତଥାପି ସେ କ୍ଷମତାଶୀଳ ଥିଲେ। ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ଔର୍ବ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସଗରଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ। ସଗର ପ୍ରତିଦିନ ଦର୍ଭା ଗ୍ରାସ, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଆସୁଥିଲେ। ସଗର ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ସବୁ ଜଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ଦୟାକରି ମୋତେ ସବୁ କଥା କହନ୍ତୁ।” ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ପିତାରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ଭଳି। ଯେଉଁମାନେ ମା ଓ ପିତା ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ସୁଖ ନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କର ପୁତ୍ର ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଅପରାପ୍ତ; ଏହିପରି ଋଣରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକର ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ। ଯେପରି ଜନ୍ମ ନାଥିବା ନାରୀ, ସେପରି ପିତା ବିନା ପୁତ୍ର; ଯେପରି ବ୍ୟବସାୟୀ ଗୋଧା ନାହିଁ, ସେପରି ପିତା ବିନା ପୁତ୍ର; ଯେପରି ତପସ୍ୟା ଦୟା ବିନା, ସେପରି ପିତା ବିନା ପୁତ୍ର; ଯେପରି ଘୋଡ଼ା ଲାଗାମ ବିନା, ସେପରି ପିତା ବିନା ପୁତ୍ର। ଏପରି ଭାବେ, ପିତା ବିନା ପୁତ୍ର ବହୁ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ। ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ସେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଏକାଏକି ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ତାପରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ରୁଷି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ଜାଇ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର କୁଳ ଗୁରୁ, ଭଲ ପ୍ରେମରେ ସମ୍ମିଳିତ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତାହା ବୁଝିପାରିଥିଲେ। ଏହି ଋଷି ଦ୍ୱାରା ସେ ଏକ ତ୍ରିଶୁଳ ଭଳି କଠୋର ତଳୱାର ଓ ଧନୁ ପାଇଲେ। ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତୁରନ୍ତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ପଉତି, ଅନୁୟାୟୀ ସହିତ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପଠାଇଦେଲେ। କିଛି ନଷ୍ଟ ହୋଇ, ଭୟ ଭିତିରେ ଥିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ପଳାଇଗଲେ। କିଛି ଘାସ ଖାଇଲେ, କିଛି ଲୋକ ନଗରକୁ ଗଲେ। ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଲେ। ସେ ଦୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଲେ। ଏବଂ ସେ, ଶିଷ୍ୟମାନେ କହିଥିବା ଓ ସମ୍ରକ୍ଷଣ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ତୁରନ୍ତ ବିରତ କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧ, ଦାଡ଼ିଆ, ମୁଣ୍ଡା, ଏବଂ ବେଦରୁ ବ୍ୟତିକ୍ରମ ଲୋକମାନେ, ସଗର ହସି ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ସମସ୍ତ ଭାବରେ ମୋ ପିତାଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ହରଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ କରିବି। ସେ ଏକା ମୋତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶର କାରଣ—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି ସେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଅତ୍ୟଧିକ ପୁଣ୍ୟ ଦେଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅପରାଜିତ ଥିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।