ମୁନି ନାରଦଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିବା ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—ଯେତେବେଳେ ଉଚିତ୍ ରୀତିରେ କଣ୍ଠକୁ ବିଧିମତ ଭାବେ ଛିଦ୍ର କରାଯାଏ, ସେହି ସମୟରେ ଏହି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱିତୟ ଶୁଭ ଫଳ ଦିଏ। ଏହାପରେ, ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଧ୍ୱନି ବିଦ୍ୟମାନ ହେବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ଅନନ୍ତତାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଯଦି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅତିକ୍ରମିତ କିମ୍ବା ଅନୁଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବେ ହୁଏ, ତେବେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳଶୂନ୍ୟ ହୁଏ। ଏହି କ୍ରିୟାଗୁଡ଼ିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିଶୁଧ୍ଧିର ବିଧି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି। ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କିମ୍ବା ଅତିକ୍ରମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ନିଷେଧ କରାଯାଇଛି—ଏହି ନିୟମ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଗୋବର ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧି କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି, ହେ ନାରଦ। ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଗୋବର ବ୍ୟବହାର ହୁଏ, ସେହି ଗୋବର ଏଠି ଆଣିବାକୁ ନିଷେଧ ଅଛି। ଅଶୁଦ୍ଧି ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ତାହାକୁ ଅଲଗା କରିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜ। ହାଡ଼ ଓ କାଠିଆ କଣ୍ଟା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ବିଧି ଦେଇଥିଲେ। ତେଣୁ, ପାଣି ଛିଟିବା ବିଧି ପଣ୍ଡିତମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଶୁଭ କୁମ୍ଭରେ ପ୍ରଥମେ ପାଣି ଛିଟି ଦେଇ, ତାପରେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍। ବେଦି ଉପରେ ଏହା ସ୍ଥାପିତ କଲେ, ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ଓ ଆରଣି ରଖାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେହି ଦିଗରେ ବସାଇବା ଉଚିତ୍। ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ହେବେ, ହେ ନାରଦ। ଯଦି କର୍ତ୍ତା ଅନାସକ୍ତ ମନରେ ଥାଆନ୍ତି, ତେବେ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଫଳ ହୁଏ—ଏହି ନିୟମ ଅଟଳ। ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରତିବନ୍ଧ ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍। ଘୃତପାତ୍ର ତିନି ଆଙ୍ଗୁଠି ପ୍ରମାଣ, ଓ ପିଠାପାତ୍ର ଛଅ ଆଙ୍ଗୁଠି ପ୍ରମାଣ ହେବା ଉଚିତ୍। ସ୍ରୁବ ଛଅ ଆଙ୍ଗୁଠି ଲମ୍ବା, ଓ ସ୍ରୁଚ ତିନି ଓ ଅଧ ଆଙ୍ଗୁଠି ଲମ୍ବା ହୁଏ। ପ୍ରକ୍ଷଣୀର ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପ୍ରଣୀତା ପାତ୍ର ଅଠ ମାପରେ ରଖିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ପ୍ରଣୀତା ନିକଟରେ ଥିଲେ, ଏହାକୁ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଦର୍ଭା ଘାସ ଛାଡ଼ି ଏହି ପାତ୍ରକୁ ରଖିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ତିନିଟି ପବିତ୍ର ଦର୍ଭା ଆକୃତିରେ କଟିବା ହୁଏ, ଏହା ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇଥାଏ ଓ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ 'ପବିତ୍ର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। କୁମ୍ଭ କୁମ୍ଭକାର ଚକ୍ରରେ ତିଆରି କଲେ, ଏହା ମୃତ୍ତିକା ଓ ଅସୁରୀ ଗୁଣର ହୁଏ। ସ୍ରୁବ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ, ସମ୍ପାଦିତ ହୁଏ। ଯଦି ସ୍ରୁବ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆଗରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, ତେବେ ବିଧବା ଯୋଗ ଦିଏ; ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବ୍ୟବହୃତ କଲେ, ସନ୍ତାନ ହାନି ହୁଏ। ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୋମ, ବିରିଞ୍ଚି, ଅନିଳ, ଓ ଯମ—ଏହି ଦେବତାମାନେ ଏଠି ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଅଗ୍ନି ଧନ ନାଶ କରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ରୋଗ ଦିଏ, ଅନିଳ ବୃଦ୍ଧି ଦିଏ, ଯମ ମୃତ୍ୟୁ ଦାନ କରନ୍ତି। ପ୍ରଥମେ ଏକ ସମସ୍ତ ଶାଖା ସହିତ ପାତ୍ର ଥିବା ଉଚିତ୍, ପରେ ପାଞ୍ଚ ଶାଖା ବିଶିଷ୍ଟ ପାତ୍ର ରଖାଯିବ। ସ୍ରୁବ ଓ ସ୍ରୁଚ ପାଇଁ ପଳାଶ କାଠ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉପଯୁକ୍ତ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ମାପ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଠି କମ୍ ହୁଏ। ଦୃଶ୍ୟ ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପାଣି ଛିଟି ଶୁଧ୍ଧି କରିବାକୁ ନିୟମ ଅଛି। ପାତ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଚତୁର୍ଥ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଥିଲେ ଏହାକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ପ୍ରଚୁର ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି। ହୋମ ଦିଆଯିବା ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ; ନହେଲେ ଦୁଷ୍ଟ ଶାପ ଦେଇପାରେ। ଅଗ୍ନିର ମୁଁହ ପ୍ରଜାପତ୍ୟ, କମର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପରିଚିତ। ସ୍ବିଷ୍ଟକୃତ କାନରେ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣାହୁତି ମଧ୍ୟ କାନରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଏହି ଅଗ୍ନି ଦୁଇଟି ମୁଁହ, ଛଅଟି ଚକ୍ଷୁ, ପିଙ୍ଗଳ ରଙ୍ଗ ଓ ସାତଟି ଜିହ୍ୱା ସହିତ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଏ। ସ୍ରୁବ, ସ୍ରୁଚ, ଜପମାଳା ଓ ଡାହାଣ ହାତର ଶକ୍ତି—ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାରେ ମହତ୍ତ୍ୱ ରହିଛି।