ଏହି ଉତ୍କଳ ଗାଥାରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ — ଏକ ବିଶ୍ବ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଏକ ଶିଶୁ, ମାତୃଗଭରେ ବସିଛି। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ରଜସ୍ତ୍ରୀ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ଚିତାରେ ଚଡିବାକୁ ଯାଉଛି, ତାଙ୍କର ମନ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଭୟରେ ଆକୁଳ। କୌଣସି ଢୋଙ୍ଗୀ, ଅପବାଦକ ଅଥବା ଅଜନ୍ମା ନାଶକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଏକ ବିଶ୍ୱାସଘାତୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଃଖ ଯେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶାନ୍ତିରେ ପରିଣତି ହେବ। ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ପାଦକୁ ଆଲିଂଗନ କରି କାନ୍ଦିଲେ। ତାଙ୍କୁ ନିର୍ବାଣ କରାଯାଇଲା—"ରାଣୀ, ତୁମେ କାନ୍ଦନ୍ତୁ ନାହିଁ; ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇବେ।" ତେଣୁ, ଦୁଃଖ ଛାଡି, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ହେଉ କି ଶୁଭ, ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ। ଏହି ସହର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୋଣସି ସ୍ଥାନରେ, ଦୁଃଖ ଏଠି ବେଶି। ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ, ଏଠି କାରଣ କେବଳ ଭାଗ୍ୟ; ଲୋକ ତାହାର ନିୟମରେ ବନ୍ଧିତ। ଓ କମଳମୁଖୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁର ଅଧିନ ହେବାକୁ ପଡିବ। ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପବାଦ ଚାଲାନ୍ତି, କେବଳ ବାହ୍ୟ କାରଣ ଉପରେ ଭରସା କରନ୍ତି। ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବେକପୂର୍ବକ କର, ଏବଂ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ରୁହ। କର୍ମର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧିତ ଏହି ଜୀବନ କେବଳ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଭୂତି। ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳା ମହାମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, "ପୃଥିବୀରେ ବୃକ୍ଷମାନେ କେବଳ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଫଳ ଦେଇନାହିଁ।" ସେହି ବିଷ୍ଣୁ, ପବିତ୍ରତାରେ ବସି, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ ଅବିରତ ଅଛି, ସେଉଁଠି ଅବସ୍ଥିତ। ସେହି ହରି, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଏକ ମାନବ ରୂପ ଧରିଛନ୍ତି। ମୁନିମାନେ କହନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ଚମକେ, ତାଁଠାରେ ଅନ୍ଧାର କିପରି ରହିପାରିବ? ମୁନିଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ଝିଅ ଝିଅ ଏହି ହ୍ରଦର କୂଳରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାମ କଲେ। ମହାମୁନି ଔର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ମହାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିବା ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଶୁଭ ଆତ୍ମା ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପଥକୁ ପାଇଁ। ନାରଦ, ସେ ସେହି ମହିଳା ତାଙ୍କର ସହପତ୍ନୀ ସହିତ ମୁନିଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ। ଦୈନିକ ଭକ୍ତିରେ ସେମାନେ ସେବା କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ମନ ସହପତ୍ନୀର ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରତି ଅପବିତ୍ର ହେଇଗଲା। ଗରା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ ନାହିଁ, ମୁନିମାନେ ସେବାରେ ଲିନ ଥିଲେ। ସେ ପୁର୍ବ କୃତ ଉତ୍ତମ କର୍ମର ଫଳରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ସେବା କଲେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ବଡ଼ ସୁଖ ମିଳିଥାଏ କି? ଏହି ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ସେବା କରିଲେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିବା ଥୋଡ଼ା ଥଣ୍ଡା ଖାଲି ଆଗୁଣିର ଖସି ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏଠି ଏବଂ ପରଲୋକରେ, ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଇଥାଏ। ଗରା, ଅତି ଶୀର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାରେ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ତିନି ମାସ ପରେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ହେଲା। ଜନ୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଇଲା ଏବଂ ଶିଶୁର ନାମ ହେଲା ସଗର। ମୁନି ଶିଶୁର ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡା ଏବଂ ଉପନୟନ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସଗର ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖିଲେ; ମୁନି ଔର୍ବ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ। ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ଗାଥା ଏଠିରେ ଏକତାରେ ବହିଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଭାଗ୍ୟ, କର୍ମ, ଦୁଃଖ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ରହସ୍ୟ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୁଏ।