ଏହି ସଂସାରରେ ନିନ୍ଦା ପରି ଆଉ କୌଣସି ପାପ ନାହିଁ, ଏବଂ ମଦ ପରି ଆଉ କୌଣସି ମୋହ ନାହିଁ। ଆସକ୍ତି ପରି କୌଣସି ଫାନ୍ଦ ନାହିଁ, ସଙ୍ଗ ପରି କୌଣସି ବିଷ ନାହିଁ। ଏଭଳି ମହାନ ଋଷି ବୟସ ଓ ମନର ପୀଡାରେ ଦୁଃଖିତ ହେଇ ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ। ଶେଷରେ, ତାଙ୍କର ବାହୁ ରୋଗରେ ଖାଇଯିବା ପରେ, ସେ ମହାନ ଋଷି ପରଲୋକକୁ ପ୍ରୟାଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଶୋକ କରି, ମନରେ ଏହି ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ ଯେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ। ସେ ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ଚିତାରେ ରଖି, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଶବଦାହ କ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏ ସମସ୍ତ କଥା ମହାନ ଋଷି ଉତ୍ତମ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଜାଣିପାରିଲେ। ମହାନ୍ମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ଜ୍ଞାନର ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେଖନ୍ତି। ଏହିପରି, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବାହୁ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମହାନ ଋଷି ଧର୍ମମୂଳକ କଥା କହିଲେ—“ତୁମ ଗର୍ଭରେ ଏକ ସାମ୍ରାଟ୍ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବେ। ରଜସ୍ବଳା ନାରୀ ଯଦି ରାଜପୁତ୍ର ସହିତ ଚିତାରେ ଚଢେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ମନ ଅନେକ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଏ। ଏହିପରି ମୃଷାଚାରୀ, ନିନ୍ଦକ, ଅଜନ୍ମ ଶିଶୁଙ୍କୁ ନାଶ କରିବାଳେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ଓ ସତୀ, ଯିଏ ବିଶ୍ୱାସଘାତ କରେ, ସେଥିପାଇଁ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚୟ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।” ଗଭୀର ଶୋକରେ ଭାସି, ସେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କର ପାଦକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ। ତେବେ ମହାନ ଋଷି କହିଲେ, “ମହାରାଣୀ, ଆଉ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ଏହିପରି ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼, ସମୟଅନୁସାରେ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ କିମ୍ବା ସଜ୍ଜନ ଯେହେଉଁଥିବେ, ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ। ଏଠି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, ଦୁଃଖ ସବୁଠି ଅଧିକ। ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏଠାରେ କେବଳ ଭାଗ୍ୟ ହିଁ କାରଣ; ଲୋକେ ତାହାର ନିୟମରେ ବନ୍ଧିତ। ଓ କମଳମୁଖୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନ ହେବାକୁ ପଡ଼େ। ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ କେବଳ ବାହ୍ୟ କାରଣ ଉପରେ ଭରସା କରି ଗୋସାଇଁ ଦେଉଛନ୍ତି। ବିବେକ ସହିତ ତୁମେ ପତିଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଦୃଢ଼ ରୁହ। କର୍ମର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧି, ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆନନ୍ଦ ମାନେ ମାତ୍ର ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଏହିଠି ଦୁଃଖ ଅଧିକ।” ଏହିପରି ଶୋକରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳା ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ଗଛମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ମାତ୍ର ଭୋଗ ପାଇଁ ଫଳ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ ଅଛି, ସେଠି ପବିତ୍ରତାରେ ବିଷ୍ଣୁ ବସିଛନ୍ତି। ସେଇ ହରି, ଜଗତର ନାଥ, ଏବେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି, ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ସେଠି କେମିତି ଅନ୍ଧକାର ରହିପାରିବ?” ଋଷିଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ, ସେ ଝିଲିକ ତଟରେ ଶବଦାହ କ୍ରିୟା କଲେ। ମହାନ ଋଷି ଔର୍ବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ମହାନ୍ମାନେ ଯାହାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଉଚ୍ଚତମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଯଦି ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଆତ୍ମା ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ପରମ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ହେ ନାରଦ, ସେ ତାଙ୍କର ସହପତ୍ନୀ ସହିତ ଏହି ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେବା କରୁଥିଲେ। ତଥାପି, ତାଙ୍କର ମନ ସହପତ୍ନୀର ସମୃଦ୍ଧିକୁ ନେଇ ଦୁଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା। ଗରା ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଋଷିମାନଙ୍କ ସେବାରେ ନିୟୋଜିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହେଉଥିବା ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ହୋଇଥିଲା।