ଏକ ଦିନ, ମହାପୁରୁଷ ଋଭୁ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଦାଘଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ଗତ ବୁଝିବାକୁ ଉଦାହରଣ ଦେଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମେ ପାଇଁ ଏହି ଉଦାହରଣ ଦେଉଛି, ଏବେ କହ, ମୁଁ କିଏ, ତୁମେ କିଏ?" ନିଦାଘ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ମୋର ଗୁରୁ ନୁହଁନ୍ତି, ଆପଣ ଋଭୁ ଅଟେ। ଯେପରି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସେହିପରି ଦେଖୁଛି।" ଗୁରୁ ପ୍ରତି ନିଦାଘଙ୍କର ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଋଭୁ ନାମରେ ନିଦାଘଙ୍କୁ ଆସିଥିଲେ। ସେ ଉଚ୍ଚତମ ତତ୍ତ୍ୱର ଏକତା ଦେଖାଇଲେ—ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟତା ନୁହଁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦ୍ୱୈତ। ନିଦାଘ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅଦ୍ୱୈତ ତତ୍ୱରେ ନିଷ୍ଠା ହେଲେ। ଏପରି ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେହରେ ବ୍ରହ୍ମ ମୁକ୍ତିର କଥା କହିଲେ। ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଆତ୍ମା ଏକା, କିନ୍ତୁ ଅବିଧ୍ୟାର ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅନେକ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ଆତ୍ମା ମୁଁ, ଏହି ଆତ୍ମା ତୁମେ, ଏହି ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ; ଭିନ୍ନତାର ଭ୍ରମ ଅବିଧ୍ୟାରୁ ଆସେ।" ଏହି ଜ୍ଞାନର ଦ୍ୱାରା, ଜଣେ ଜନ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଏହି ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୋତାମାନେ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। "ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଏପରି, ଆଉ କଣ କହିବି?" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜଣେ ଭାଇ ସନନ୍ଦନଙ୍କୁ କିଛି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଭାବରେ କହିଲେ, "ହରିଙ୍କ କଥା ଏକାଦିକ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ। ବଡ଼ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରି ମଧ୍ୟ ସେ ଭିତର ଓ ବାହାରେ ଉଦାସୀନ ରହିଲେ।" "ଏହି ବ୍ୟାସପୁତ୍ର ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ କିପରି ଏତେ ଜ୍ଞାନ ପାଇଲେ? ଓ ମହାଭାଗ, ଆପଣ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣନ୍ତି—ମୋତେ କହିବେ। ଓ ମୁନି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ, ସେ କଥା କହନ୍ତୁ।" "ମୁନିମାନେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ; ଯେଉଁଠି ଅଧ୍ୟୟନ ହୋଇଛି, ସେ ଆମଠାରେ ବଡ଼। ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କହନ୍ତୁ। ଯାହା ଜାଣିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ଶାଖାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୁଏ।" "ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଛନ୍ଦ ଓ ଷଡ୍-ଅଙ୍ଗ ବିଦ୍ୟା ଜାଣନ୍ତି। ଧର୍ମ ନିର୍ଣୟ ପାଇଁ ଚାରି ବେଦ ଅନୁଷ୍ଠିତ। ଯେଉଁଠି ଅଧ୍ୟୟନ ହୋଇଛି, ସେ ଜିତିଥାଏ; ଅନ୍ୟଥା କୋଟି କୋଟି ଗ୍ରନ୍ଥ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ।" "ଆପଣ ଆମଠାରେ ବେଦ ଶାଖାରେ ବହୁତ ଜ୍ଞାନୀ, ଓ ମାନ ଦେଇଥିବା। ମୁଁ ଏହାର ସାର କଥା ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ନିଶ୍ଚୟ କହିବି। ବେଦଜ୍ଞମାନେ ବେଦ ବିଷୟରେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ମୋଠାରୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।" "ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ ତାନ ବିଦ୍ୟା ବିଶେଷ ଆବଶ୍ୟକ। ସାମ ଗାନରେ ତାନ ମଧ୍ୟରେ ତିନିପ୍ରକାର ତାନ ଅନ୍ତର ଅଛି। ଶିକ୍ଷାର ଅଜ୍ଞାନରୁ ଗାନ ବିକୃତ ହୁଏ।" "ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ବଜ୍ର ଭଳି ଯଜ୍ଞକାରୀକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁ ତାନ ଭ୍ରମରୁ ନଷ୍ଟ ହେଲେ।" "ଏହି ଗାନ ସୋମ ଯଜ୍ଞରେ ଉଚ୍ଚାରଣ ହୁଏ; କିମ୍ବା ସାମରେ ଅନ୍ତର ଅର୍ଦ୍ଧ। ଆପଣ ସ୍ପଷ୍ଟ କହିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣର ନିୟମ।" "ଋଗ୍ବେଦ ଓ ସାମବେଦରେ ପ୍ରଥମ ତାନ ଉଚ୍ଚାରଣ ହେବା ଦରକାର। 'ପାର୍ଥିବ' ତାନ ଉଚ୍ଚ ଓ ମଧ୍ୟମ ତାନର ମିଶ୍ରଣ।" "ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ପରେ ନିମ୍ନ ତାନରେ ଶେଷ, ଏହି ଚାରି ତାନ ତୈତ୍ତିରୀୟ।" "ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ସାମ ଗାୟକମାନେ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ତାନ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।" "ଏହିପରି, ଶତପଥରେ ଏହି ଦୁଇ ତାନ ବାଜସନେୟୀଙ୍କର।" ଏପରି ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଆଦର ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା।