ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ କହାଯାଉଛି, ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ମନ ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କ ସହ ଏକଠି ସେ ହୈହୟ, ତାଳଜଂଘ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ଏକ ବିଶାଳ ଝିଲିକୁ ଦେଖି ବିଶେଷ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେଠାରେ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆତ୍ମଗୁପ୍ତି ନେଲେ—ଏହା ଏକ ବିଶ୍ୱୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଥିଲା। ସେହି ପକ୍ଷୀମାନେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଭିତରକୁ ଯାଇ, "ଆସ, ଏଠି ରୁହିବା" ବୋଲି କହିଲେ। ସେମାନେ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଜଳ ପିଇ, ଗଛର ମୂଳରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ଦୋଷ ଗଣନା କରି, "ହଁ, ହଁ!" ବୋଲି ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରି ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକେ ଦୋଷ ପାଇଁ ଅପମାନ କରନ୍ତି। ଝରା ଜ୍ୱର ଯେପରି ସରିଯାଏ, ସେମାନେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହିପରି, କାର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଖ୍ୟାତି ନଶ୍ଟ କରି, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ନିନ୍ଦା ପରି ପାପ କିଛି ନାହିଁ, ମଦ ପରି ମୋହ କିଛି ନାହିଁ। ଆସକ୍ତି ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଫାନ୍ଦ ନାହିଁ, ସଂଗ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବିଷ ନାହିଁ। ବୟସ ଓ ମନର କ୍ଲେଶରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ବୃଦ୍ଧ ହେଲା। ସେଇ ମହାନ ଋଷି, ତାଙ୍କ ହାତ ରୋଗରେ ଖାଇଯିବା ପରେ, ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖ କରି, ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ତାଙ୍କ ସହ ଯିବେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଚିତାରେ ରଖି, ନିଜେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ମହାନ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପତି ଜାଣିପାରିଲେ। ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସବୁ ଦେଖନ୍ତି। ସେଇ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବାହୁଂକୁ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମହାନ ଋଷି ଧର୍ମରେ ଆଧାରିତ ମଧୁର କଥା କହିଲେ—"ତୁମର ଗର୍ଭରେ ଏକ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ, ଶତ୍ରୁନିଅନ୍ତକ ରହିଛନ୍ତି। ଏକ ମହିଳା ଯଦି ରଜୋଦର୍ଶନରେ ରାଜପୁତ୍ର ସହ ଚିତାରେ ଚଢ଼ନ୍ତି, ତାହାର ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଏ। ଏକ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, ନିନ୍ଦକ କିମ୍ବା ଗର୍ଭହନ୍ତା ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ବିଶ୍ୱସ୍ଥ ଘାତକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇଯିବ।" ଅତି ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ନାରୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କର ପାଦକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କନ୍ଦିଲେ। ମହାନ ଋଷି କହିଲେ, "ରାଣୀ, ଦୁଃଖ କରନିଅ, ତୁମେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇବେ। ତେଣୁ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼, ସମୟଉପଯୁକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ନରକିମ୍ବା ସାଧୁ, ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ। ସହର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠାରେ, ଏଠି ଦୁଃଖ ବେଶି। ମୁଁ ଭାବେ ଭାଗ୍ୟକୁ ଏଠି କାରଣ ମନେ କରେ; ଲୋକେ ଏହାର ନିୟମରେ ବନ୍ଧିତ। ହେ କମଳମୁଖୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ କେବଳ ବାହ୍ୟ କାରଣ ଉପରେ ଭରସା କରି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗପ ଚାଲାନ୍ତି।" "ସୁବୁଧି ଦ୍ୱାରା ପତିର କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଏବଂ ଦୃଢ଼ ରୁହ। କର୍ମର ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧି, ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଶୁଭ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କାୟା ନାରୀ ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ—"ଗଛମାନେ ମାତ୍ର ଭୋଗ ପାଇଁ ଫଳ ଦେଇନଥାନ୍ତି।" "ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ ରହିଛି, ସେଠି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଥିବା ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ଅବସ୍ଥିତ। ସେଇ ହରି, ଜଗତର ନାଥ, ମନୁଷ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି।