ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନମ୍ରତାରେ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଣୁଛି, ମୋର ଚିନ୍ତା ଦିଗଭ୍ରାମିତ ହେଉଛି, ମନେ ହେଉଛି ମୁଁ ହରାଇଯାଇଛି। ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ମୋତେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱଭାବ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜଣାଇଛନ୍ତି। ଏହି ଚାଉଳି ମୋ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ବହନ ହେଉନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଏହା ବହନ ହେଉଛି। ଆପଣ କହିଛନ୍ତି ଏହି ଗୁଣଗୁଡିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ମୋର ନା—ମୋର ଦ୍ୱାରା କି? ମୋର ମନ ଶାନ୍ତିହୀନ ହେଉଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି ମାମଲାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ବିଷୟରେ ଏଯାଁ ଅପ୍ରତ୍ୟୟ ଅଛି। ଏହିପରି, ମୋର ମନ ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ ଦୌଡିଯାଉଛି। ଏକ ଭାଗ ରୂପେ ବିଷ୍ଣୁ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି। ଆପଣ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ଜ୍ଞାନର ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ। ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ରାଜା, ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହୁଏ। କେହି ପୁତ୍ର ଓ ରାଜ୍ୟ ଚାହେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ। ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗ ଫଳ ଦେଉଛି—ଯଜ୍ଞ, କ୍ରିୟା, ଇତ୍ୟାଦି—ସେଗୁଡିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଯୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ ଲୋକମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସ୍ୱୟଂକୁ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳର ଶତ ଶତ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅଛି। ଯଦି ଧନକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ, ତେବେ ଏହି ଧର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ। ଯଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପରଲୋକରେ ଅଛି, ରାଜା, ଏହା ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ହୁଏ। ଏହିପରି, ଏହି ଜଗତରେ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ। ଯଦି ଏଠାରେ ରାଜ୍ୟ ଆଦି ଲାଭକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭାବରେ ଘୋଷଣା କରାଯାଏ, ତେବେ ତୁମେ ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମନ୍ ଦ୍ୱାରା ସଂପାଦିତ ଯଜ୍ଞ କ୍ରିୟାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଛ। କିନ୍ତୁ ମାଟି ଦ୍ୱାରା ଯାହା କ୍ରିୟା ସଂପାଦିତ ହୁଏ, ଏହିପରି ନଷ୍ଟ ଦ୍ରବ୍ୟ—କାଣ୍ଡ, ଘୃତ, କୁଶ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯାହା କ୍ରିୟା ହୁଏ, ତାହା ଅସ୍ଥିର। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅଖଣ୍ଡ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଏହି କ୍ରିୟା ଫଳ ଦେଉନାହିଁ; ମୁଁ ଏହାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରେ। ରାଜା, ଆତ୍ମା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଆତ୍ମାର ଏକତ୍ରିତିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ଏହିପରି, ରାଜା, ଏଗୁଡିକ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେ ଏକ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମ, ପବିତ୍ର, ନିର୍ଗୁଣ, ପ୍ରକୃତିଠାରୁ ପରେ। ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜାଣନ୍ତି, ନାମ, ଜାତି ଓ ଅନ୍ୟ ଭିନ୍ନତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି। ନିଜ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦେହରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସତ୍ୟରେ ଏକ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି। ଭିନ୍ନତା ନାମ ଦ୍ୱାରା—ମୁରଳି, ପାଦ ଭଳି—ବିଶେଷ ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏକତ୍ୱ ଓ ଭିନ୍ନତା ରୂପ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏବେ, ରାଜା, ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଋଭୁ ଋଷି ଦ୍ୱାରା ଗାଇଥିବା ଉପଦେଶ ଶୁଣନ୍ତୁ। ବ୍ରହ୍ମା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଋଭୁ ନାମକ ଏକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ। ପୁରାତନ କାଳରେ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ନିଦାଘ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ। ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେ ଦ୍ୱୈତରେ ଆସକ୍ତି ରଖିଲେନାହିଁ। ଓ ରାଜା, ଦେବିକା ନଦୀର କୂଳରେ ନାଗର ନାମକ ଏକ ସହର ଥିଲା। ଏହି ସହର, ଭାରତମାନ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରମ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ଘିରା ଥିଲା।