ଏହି ଘଟଣାରେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏକ ପାଳକି ବହିବା ପାଇଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ସେ ଅଟେଣ୍ଡାଣ୍ଟଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ ପାଳକି ବହିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଏକମାତ୍ର ପାତ୍ର ଥିବା ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପାଳକି ବହିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲୁଥିଲେ, କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଚାରିପାଖକୁ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କର ଏହି ଅସମ ଗତିକୁ ଦେଖିଲେ। ପୁଣିଥରେ ଏହି ଅସମ ଚଳନ ଦେଖି ରାଜା ହସିପକାଇଲେ। ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ପାଳକି ବହୁଥିଲେ, ସେମାନେ କହିଲେ, “ସେ ଚାଲୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଦ୍ରୁତ ନୁହଁନ୍ତି।” ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ ଏତେ ଶ୍ରମ କାହିଁକି ସହିପାରୁନାହା? ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିମ୍ବା ମଜବୁତ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମୁଁ କିଛି ଥକିନାହିଁ, ନ କିଛି ଅତିରିକ୍ତ ଶ୍ରମ ଅଛି; ଏଠାରେ ଆଉ କୌଣସି ବହାଇବା ନାହିଁ, ରାଜା।” ସେ ଅବତାର ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଥକାନି ଓ ଭାର ଅନୁଭବ ହୁଏ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ କହିବା ମାନେ ପରେ ଥିବା ପ୍ରଭେଦ ମାତ୍ର। ଏହା ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ନୁହଁ; ତେଣୁ, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ମହାରାଜ। ଜଂଘା, ପିଣ୍ଡଳି ଓ ପେଟ ଏହାର ଆଧାର। ପାଳକି କନ୍ଧ ଉପରେ ରହିଛି; ଏଠାରେ ମୁଁ କ’ଣ କରୁଛି? ଯଦି କୁହାଯାଏ ତୁମେ ଓ ମୁଁ ଦୁଇଜଣେ ଏଠାରେ ଅଛୁ, ତେବେ ଏହାକୁ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଗୁଣର ପ୍ରବାହରେ ପଡ଼ିଥିବା ଅନେକ ଜୀବମାନେ ଏଭଳି ଚାଲିଥାନ୍ତି। ଅଜ୍ଞାନ ଓ ପୂର୍ବ କର୍ମରେ ବନ୍ଧା ଅସଂଖ୍ୟ ଜୀବମାନେ ଏଭଳି ଗତି କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା କ୍ଷୟ ସମାନ ଭାବରେ ହୁଏନାହିଁ। ତଥାପି, ରାଜା, ତୁମେ ଶିଶୁସଦୃଶ; କେଉଁ ତର୍କରେ ଏପରି କହିଲ? ଏହି ପାଳକି ଯେତେବେଳେ ତୁମର କନ୍ଧ ଉପରେ ରହିଥାଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାର ତୁମର ହୁଏ। ଏହା ପାହାଡ଼, ଗଛ, ଘର କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ, ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁ ଭାର ମୁଁ ବହିନଥିଲି? ତୁମେ ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋ ପାଇଁ ସମାନ ଭାବରେ ବଢ଼ାଇଦେଲ। ତାପରେ ରାଜା ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଭୂମିକୁ ଅବତରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲେ।