ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ବୃହତ୍ ்ୟଜ୍ଞ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଗର୍ବରେ କହିଲେ, “ମୋତେ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ? ମୁଁ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ତତ୍ତ୍ୱରେ ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ।” ଏହି ଅତିରିକ୍ତ ଗର୍ବ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମନରେ ଇର୍ଷ୍ୟା ଜନ୍ମ କରାଇଥାଏ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଚାରିଟି ଦୁଷ୍ଟ ଗୁଣ ଥାଏ—ଗର୍ବ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ—ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିନାଶ ଦିଗରେ ଯାଏ। ଏହି ଚାରିଟି ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି ହୁଏ; ତେଣୁ ସବୁ ଏକାସାଥି ହେଲେ ତାହାର କେମିତି ଦୁଃଖ ହେବ? ଅସନ୍ତୋଷ ଓ ଝଗଡ଼ା ନିଜ ଶରୀରକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ହରାଇ ଦିଏ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ଚାଉଳ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ଏକାସାଥି ହେବା ପରି ବିନାଶକାରୀ। କଠୋର କଥା କହିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏଠି ବା ପରଲୋକରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ପାଇନାହାନ୍ତି। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରିୟଜନ, ସନ୍ତାନ, ଓ ନିକଟାତ୍ମୀୟ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ହୋଇପାରନ୍ତି। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଏକ କୁଲାଡ଼ି ଭଳି; ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଦେଖି ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତି ଇର୍ଷ୍ୟା କରେ। ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମୟ ସମୟରେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଅନିଷ୍ଟ ଚାହେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ହୈହୟ, ତାଳ-ଜଙ୍ଘା ଓ ଅନ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ହେଲେ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ କ୍ଷୟ ହୁଏ। ନାରଦ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପତି ମାଧବ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ନିଶ୍ଚିତ, ବିଶେଷ କରି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ସମ୍ପର୍କରେ। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିର ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଧନ, ଧାନ୍ୟ ଓ ଭୂମି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଛାଡ଼ି ଯାଏ। ଅସୁଭ ଘଟଣା ଆସିଥାଏ; ତେଣୁ ଗର୍ବକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ରାଜାଙ୍କର ମନ ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ହୈହୟ, ତାଳ-ଜଙ୍ଘା ଓ ଅନ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଝିଲି ଦେଖି ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କଲେ। ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ, ରୋଗରେ ପୀଡିତ, ନିଜେ ଲୁଚି ରହିଲେ; ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା। ପକ୍ଷୀମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଏଠି ପ୍ରବେଶ କରି କହିଲେ, “ଆମେ ଏଠି ବସିବାକୁ ଚାହୁଁ।” ସେମାନେ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଜଳ ପିଇ ଗଛର ମୂଳରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ଗୁଣ ଗଣନା କରି, “ଅଃ! ଅଃ!” କହି ଛାଡ଼ି ଯାଇଲେ। ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି। ପକ୍ଷୀମାନେ ଜ୍ୱର ଯାଇଥିବା ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ। କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଖ୍ୟାତି ନଷ୍ଟ କରି, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ବଡ଼ ପାପ ନାହିଁ, ମଦ ପରି ମୂଢ଼ତା ନାହିଁ। ଆସକ୍ତି ପରି ଫାନ୍ଦ ନାହିଁ, ସଙ୍ଗ ପରି ବିଷ ନାହିଁ। ବୟସ ଓ ଶରୀର ଦୁଃଖରେ ଅତି ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନ୍ତେ ନିଜ ହାତ ରୋଗରେ ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ ଚଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ନାରୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖ କରି ନିଜ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯିବେ। ଶବକୁ ଚିତାରେ ରଖି, ସେ ନିଜେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିଲେ। ମହାତ୍ମାମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖନ୍ତି। ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ନାରୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବାହୁ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମର ମୂଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଥା କହିଥିଲେ।