ଏହି ମହାପୁନ୍ୟ ଗାଥାରେ, ମୁଁ ସେଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ, ଯିଏ ନିଜ ଗୋତିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ନିର୍ମଳ ଓ ନିର୍ମଲ୍ୟ ଭଗବାନ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେଁ। ଯିଏ ଯୁଗାରମୁଳରେ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ, ସେଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିରୋନମନ୍ତ୍ରଣା କରେଁ। ଜିଏ କୋଟି କୋଟି ଯୁଗରେ ଗଣନା ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେଁ। ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମନୁମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ନିମ୍ନତମ ଜୀବ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେଁ। ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ରତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରିପାରନ୍ତି ମୁଁ ତାହା କରିପାରିବି କି? ମୋ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମୁଁ କିପରି ତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି? ଏହି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବା ଆସ୍ଥା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜନ୍ମାନ୍ତର ପାପକୁ ଦୂର କରେ, ମୁକ୍ତି ଓ ପବିତ୍ରତା ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନର ରୂପ ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ଶରଣ ନେଇଛି। ମୁଁ ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ, ଅଜର ଓ ଜ୍ଞାନମୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେଁ। ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ, ଯିଏ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ଓ ଅନୁଭୂତିର ସାର ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଯିଏ ଦଶ ଆଙ୍ଗୁଠି ମାପି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ସେଇ ଅଜର ଭଗବାନ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେଁ। ପୁନିପୁନି ମୁଁ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ, ଯିଏ ଗୁହ୍ୟରୁ ଅତି ଗୁହ୍ୟ। ମୁଁ ସେଇ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ, ଯିଏ ନିଜ ଧାମ ଦେଇଥାନ୍ତି। ମହାମୁନିମାନେ, ନାରଦ, ସନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ସନକଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରେଁ, "ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ଆପଣ ଏହା କୁହନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।" ସେଇ ଭଗବାନ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବିଶ୍ୱକୁ ଆପ୍ଲୁତ କରିଛନ୍ତି। ତିନୋଟି ଗୁଣର ଭେଦ ଧାରଣ କରି, ତିନି ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛନ୍ତି। ମଧ୍ୟରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆସନ ଅଛି, ଯାହା ସୃଷ୍ଟିର ସମାପ୍ତି ଆଣେ। କେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହନ୍ତି। ଯାହା ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ର ସାର, ତାହାକୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଭାବରେ ଗାଇଯାଏ। ଅଜ୍ଞାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ। ଏକତ୍ୱରେ ଏକାଗ୍ର ହେଇଥିବା ବୁଦ୍ଧିକୁ ଜ୍ଞାନ କୁହାଯାଏ। ଯଦି ଏହାକୁ ଅଭେଦ ବୁଦ୍ଧିରେ ଦେଖାଯାଏ, ତେବେ ସଂସାରର ନାଶ ହୁଏ। ସମସ୍ତ କିଛି ଭିନ୍ନ ଥିବାରୁ, ଯାହା ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ, ସେହିପରି ଏହି ସଂସାର ଅଜ୍ଞାନର ଉପାଧି ଯୋଗରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି। ଯିଏପରି ଅଗ୍ନିର ଶକ୍ତି ତାହାର ଆଧାର ଅଂଗାରରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥାଏ, ସେହିପରି। କେହି ତାଙ୍କୁ ଭାରତୀ, କେହି ଗିରିଜା, ଅନ୍ୟେ ଅମ୍ବିକା ବୋଲି କହନ୍ତି। ସେ ଏହି କୌମାରୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ବାରାହୀ, ଇନ୍ଦ୍ରୀ ଓ ଶାମ୍ଭବୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ମହାମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତି ଓ ପରମ ଶକ୍ତି ବୋଲି କହିଛନ୍ତି। ସେ ଏହି ସଂସାରରେ ମନିଫେଷ୍ଟ ଓ ଅମନିଫେଷ୍ଟ ରୂପରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛନ୍ତି। ସେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ପରମେଶ୍ୱର ସନାତନ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି। ସେ ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଲୋକରୁ ପାରେ, ପରମ ପୁରୁଷ। ତେଣୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାହା, ସେଇ ଅକ୍ଷର, ପରମ ପଦ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଉପରେ, କାଳପୁରୁଷ ବୋଲି ପରିଚିତ, ଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପରମର ପରମ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେଇ ପରମ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ରୂପ ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦ ଅଟୁଟ। ମୂଢ଼ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେହ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି—ଏହା ଅଜ୍ଞାନର ବଡ଼ ଉପହାସ! ସେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ ଭାବେ ତିନି ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସେଉଁଠି ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ ଆତ୍ମା, ତେଣୁ ମୁନି, ତାଙ୍କ ଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।