ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସାଗରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହାଁଛ, ତେଣୁ ଶୁଣ। ସାଗର, ଏହି ରାଜା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧାର୍ମିକ ଓ ନୀତିବାନ୍ ଥିଲେ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଭୋଗ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି ନ୍ୟାୟ ଓ ନୀତି ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଥିଲେ। ସେ ଏହି ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପୁରୁଷମାନେ ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ କରିଥିଲେ। ଗୋ, ଜମି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ବାରା ଭୂଦେବମାନଙ୍କୁ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ରାଜ୍ୟର ଲୋକମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ଭଳି ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଖୁସି ଓ ଶାନ୍ତିରେ ବସୁଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ଅନ୍ୟାୟ ଚାଷ ବିନା ମଧୁର ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଦେଉଥିଲା। ଅଧର୍ମ ଦୂର ହେଲାପରେ, ଲୋକମାନେ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷିତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଅହଂକାର ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯାହା ସହ ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ହାନିର ଭାବ ଆସିଲା। ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, “ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ପୂଜ୍ୟ? ମୁଁ ତ ମହାଯଜ୍ଞ କରିଛି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଛି।” ସେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଅତିରିକ୍ତ ଗର୍ବ ଥିଲେ ଉପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ଗୁଣମାନେ ଯଦି କାହାରେ ଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ନାଶ ପଥେ ପଡ଼ିଯାଏ। ଏହି ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି ଆସେ, ତେଣୁ ଚାରିଟିଏ ଥିଲେ କି ହେବ? ଝଗଡ଼ା ନିଜ ଶରୀରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ କରେ। ଏହାକୁ ତୁମେ ଜାଣ, ଏହା ଚାଉଳ ମାଝିର ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ସମାନ। କଠୋର କଥା କହିବା ଏଠି କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ କୌଣସି ଶୁଭ ଫଳ ଦେଉନାହିଁ। ଏଉଁ କଥା କହିଲେ, ନିଜ ପ୍ରିୟଜନ, ସନ୍ତାନ କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହିପରି ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଧନ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପାଇଁ କୁଲାଡି ସମାନ। ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଦେଖି, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଲୋକ ଇର୍ଷ୍ୟା କରେ। ତେଣୁ କିଛି ହାନି ମନେ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଇର୍ଷ୍ୟାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ଏହିପରି ଦୁର୍ଭାବନାରୁ ହୈହୟ, ତାଳଜଂଘ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ହେଇ ଉଠିଲେ। ଯେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ କ୍ଷୟ ହୁଏ। ହେ ନାରଦ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି ଭଗବାନ୍ ଦୟା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନାହାନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଧବଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯେ ଥାଏ, ସେଇ ପୂଜ୍ୟ ହୁଏ। ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ବିଶେଷକରି ଜନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁତା ଦିଏ। ଏହିପରି ମଣିଷଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶୁଭ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ଜମି ତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଯାଏ। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଆସେ, ତେଣୁ ଅହଂକାରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଇର୍ଷ୍ୟା ମୁକ୍ତ ମନ ନେଇ ରାଜା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ହୈହୟ, ତାଳଜଂଘ ଓ ଅନ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଠାରେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ହ୍ରଦ ଦେଖି ସେ ପରମ ତୃପ୍ତି ଲାଗିଲେ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଲୁଚିଗଲେ—ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ। ପକ୍ଷୀମାନେ ଦୃତ ଗତିରେ ଏସି, “ଆମେ ଏଠାରେ ବାସ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ”—ଏହିପରି କହିଲେ। ସେମାନେ ମଧୁର ଜଳ ପିଇ, ଗଛ ମୂଳରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଗଣନା କରି, “ଫି! ଫି!” ବୋଲି ଚାଲିଗଲେ। ଏମିତି ଅନେକ ସମୃଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷ ଥିଲେ ଲୋକ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ସମସ୍ତେ ଜଣେ ଜଣେ ପ୍ରମୋଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଯେପରି ଜ୍ୱର ଦୂର ହେଲେ ଶରୀର ଶାନ୍ତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଭାବେ, ସେ ନିଜ କର୍ମ ଓ ଖ୍ୟାତିକୁ ପୃଥିବୀରୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।