ଗଙ୍ଗା ମାତା ସଂସାର ଜନିତ ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗ କୁ ଦୂର କରିଦେଇଥାନ୍ତି । ଏହି କାରଣରୁ, ତାଙ୍କୁ ସଦା ସମ୍ମାନ ସହିତ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ । ଦ୍ୱିଜଜନ, ଏହି ଦୁଇଟି ଅର୍ଥାତ୍ ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବୀ ପ୍ରତି ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ପତନ ଘଟେ । ଏହି ଦୁଇ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରିବାର ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି । ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୃକ୍ତ ଏହି ଦୁଇ, ଅନେକ ଆଶା ପୂରଣ କରିବାରେ ସମାନ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ । ସମସ୍ତ ଜଗତର କ୍ଷେମାର୍ଥେ ଏମାନେ ଚଳିତ । ଏହିପରି Tulasi ଓ Hari ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ଓ ଧର୍ମମୟ । ଯେଉଁଠାରେ ରକ୍ଷକ ବିଦ୍ୟମାନ, ସେଠାରେ ଲୋକେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଅବଶ୍ୟ ପାଆନ୍ତି । ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ଅସୁରୀ ସ୍ଵଭାବକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ମହାପଦକୁ ଅବଶ୍ୟ ପାଇଁ ହୁଏ । ଏହି ସମୟରେ, ମୁନିଗଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସଗରଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ କୁହାଯାଇଛି, ସଗର ଏହି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସହିତ ରାଜ୍ୟ କରି ଅନ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ । ସେ ନିଜେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ କରିଥିଲେ । ମୃଦୁ ମନ ଓ ଦାନଶୀଳତା ଦ୍ୱାରା ସେ ପୃଥିବୀର ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଗାଁ, ଜମି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ବାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ସେ ନିଜକୁ ସଫଳ ମନ୍ନେ କରିଥିଲେ । ସେଠାର ଲୋକମାନେ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିଲେ । ପୃଥିବୀ ଚାଷ ଛାଡ଼ି ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଦେଉଥିଲା । ଅଧର୍ମ ଦୂର ହେଲାପରେ, ଲୋକମାନେ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷିତ ହେଲେ । କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆସିଲା—ଅତି ଗର୍ବ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ହାନିର ଫଳରୂପେ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖାଦେଲା । “ମୋ ଭଳି ମହାଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଅନ୍ୟ କିଏ ଆଛି?”—ଏହି ମନୋଭାବ ଉପଜିଲା । ସେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ଓ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ଅତି ଗର୍ବ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମନରେ ଇର୍ଷ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ଏହି ଚାରିଟି ଗୁଣ ଯେଉଁଠାରେ ଥାଏ, ସେଉଁଠି ନିଶ୍ଚୟ ନାଶ ଆସେ । ଏହି ଚାରିଟି ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି ହୁଏ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଥିଲେ କେତେ ଅଧିକ କ୍ଷତି ହୁଏ ! ବିରୋଧ ନିଜ ଶରୀରକୁ ନାଶ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ । ଏହା ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ମିଶି ଚାଉଳ ପାଳିକୁ ଦହିଦେଉଥିବା ପରି । କଠୋର କଥା କେବେ ବି ସୁଖ ଦେଇନାହିଁ, ଏଠାରେ ବା ପରଲୋକରେ । ଏହିପରି ମନୋଭାବ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ବାନ୍ଧବମାନେ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଯାନ୍ତି । ଏହି ମନ୍ୟୁ ନିଜ ଧନ ଧ୍ୱଂସର କୁଳାଡ଼ି । କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ଦେଖାଯାଏ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟୁ ଲୋକ ଇର୍ଷ୍ୟା କରନ୍ତି । ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଲୋକ ବାରମ୍ବାର ଇର୍ଷ୍ୟାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି । ଏହିପରି ଇର୍ଷ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ହୈହୟ, ତାଲଲଜଂଘ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ । ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ଅନ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେଠି ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀ ଅବନତି ପାଏ । ନାରଦ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ମୀନାଥଙ୍କ କୃପାଦୃଷ୍ଟି ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଧବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ମୃତ ଲୋକ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅନ୍ତି । ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ବିଶେଷକରି ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁତା ବାଢ଼ିଲେ । ଏହିପରି ଲୋକଙ୍କର ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ନଶ୍ଟ ହୁଏ । ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ଜମି ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଏ । ଅନେକ ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ ଆସେ । ଏହିକାରଣରୁ, ଅହଂକାରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ।